state of being, 8 augustus 2015

het gemiddelde aantal lezers dat deze blog per dag ontvangen mag, is naar een historisch dieptepunt aan het neêrzakken; in het jaar 2006, toen ik behoorlyk beroemd was, scoorden-ik een gemiddelde van 1200 lezers dagelyks; dat duurde echter niet lang; de laatste paar jaren was het een gestagneerd getal geworden van iets meer dan 200 per dag, soms byna 300; eigenlyk ideaal. maar op het ogenblik, beste lezers, beste weinige lezers, zitten we in een schuitje van net géén 100 bezoekers per dag...

    en toch is dat nog altyd een zeer aardig getal, zeer motiverend - een exotische exclusiviteit. waar gaat dit boek immers ook over? de inhoud van deze blog wordt alsmaar dunner; ik kom in alsmaar minder landen en ik ontmoet alsmaar minder oliesjeiks. myn figuur, het onderwerp, is ook een geheel uitgezakt minkukel geworden; "papa dikzak," zegt mollie (vandaag speelden we verstoppertje; toen luv mollie ogenblikkelyk gevonden had, achter een hooischuur, liep mollie naar my toe, zeggende: kan jy me niet eens komen zoeken?, jy bent een beetje dommer...") wél ben ik fier op het niet-publieksvriendelyke, kurkdroge vel van myn aangezicht - die droogte - ja: die krankzinnig droge droogte van myn huid, die is natuurlyk een teken van schranderheid, van verzengde gedachte; het verschroeiende alzicht van de hagedis, die de kop van samuel beckett ook achternadoet...

    eenieder heeft een éigen bestaan, zelfs die honderd lezers van vandaag, zyn eigenlyk nog volstrekt onbegrypelyk. zou ik deze blog volgen, als ik een ander was? had ik niks beters te doen?

    voorts is het ook duidelyk dat myn vervolgverhaal, zogezegd geschreven door victor glorieux, eerder afstoot dan aantrekt. maar -- oké: de enkelingen die dit wél oppikken, die zitten dan wel in een zéér strakke golflengte met ondergetekende... dat zyn dan mensen die àlles van me volgen, die àlles van me begrypen... dan KUNNEN er niet meer dan zes of zeven zyn...

    overigens: ik trek die cyfers niet in twyfel, maar het rare is wel dat ik àldoor mensen tegenkom die uit myn blog citeren - kom ik dan, zo is de vraag, àldoor alleen maar juist dié honderd mensen tégen? het zou kunnen...

    hier iedere dag dit zitten neêr te schryven - niét vanwege een idee, niét vanwege één of andere volmaakte inspiratie; maar gewoon omdat er een nieve dag is. bladvulling, als 'n soort van kamermuziek, niét van bach maar van één of andere anonieme kapelcomponist uit 1706, geboren en ook gestorven in een beiers dorp dat al lang niet meer bestaat.

    ik doe nu vandaag aan deze "blog-o-logie",  het nadenken over deze blog zelf, omdat ik naar nieve woonkamer-optredens aan het hengelen ben geweest (voor het stuk met gert jochems, "ik ben bly als het regent"), en met ik dat doel voor ogen, flink door de tyd weg en weêr aan het scrollen geweest... ik mag zeggen dat deze blog in zyn geheel monumentaal is, een hallucinatie... vooral juist al die honderden woonkamers - ik sta daar, maar: ik wéét niet meer wààr dat is, by wié dat is... alsof je op de grote markt staat - maar dan in je pyjama...