wat ik wel niet meer menselyk vind, zyn die vele tassen thee die ik in de loop van de dag telkens opnief per ongeluk koud laat worden; soms staan er vier tassen tegelyk op my te wachten, her en der op de eerste verdiep; één op de wankele salontafel, één op de hoge schouw, één in de verre keuken en één onder de leêren zetel, waar de kinderen er dan immers niet aankunnen; uit weêrzin jegens de verspilling, drink ik ze alle, wanneer ik ze aantref, zo goed als integraal op, doch telkens moet ik dan hardop uitprevelen, daartydens een knieval presterend:"jaweh - deze zou lekker zyn geweest - àls die nog warm was geweest!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten