vergiffenis als kik weêr lang in bed ga liggen nu zaterdagmiddag, ik moest nog die twee columns voor "azerty-factor" afwerken, en zo werd het toch weêr byzonder laat, deze nacht. altyd maar dit werken, dit arbeiden en ook wel dit travaquen, op handen en voeten.
de kinderen waren met luv aan zee, gisteren; ik lag, gisteren-namiddag aldus, alleen thuis in de zetel een boekje te lezen, net m'n beide natte sokken eventjes uit, toen my, rond vier uur meerbepaald, komende van luv, het volgende sms'je bereikte:"wy komen eraan."
ik las dit nog eens:"wy komen eraan."
de waarheid gebiedt my om te bekennen dat dit bericht alleen maar als dreigend op my overkwam - dat ik, m.a.w., niet jubelde, maar wel vreesde - ja: de grootse, donkere, rommelende onweêrswolken komen weêr nader: de àldoor érg luid doorratelende stem van mollie, de licht tot doorwenen ontvlambare krockie; en de vast en zeker flink afgematte arme moeder, die hen zeult; brutaal van my, maar meer verlichtend ware dit volgende berichtje geweest, eigenlyk, vanmiddag althans:"hey vital - wy gaan nog één dagje langer aan zee blyven."
één, één, één dagje langer...
ja, jongens, straf my maar af; maar iéder mens moet af en toe kunnen doorzagen, zichzelf beklagen - ik doe dat toch niet dikwyls, vind ik... maar het ouderschap met zéér jonge kindjes steunt werkelyk één en al op zelfverloochening; op het acuut dichtklappen van je leesboek.
niks aan te doen, ik heb ze zelf gemaakt...
en als ze slapen, is het huis ook wel toffer mét, dan zonder die bengels!!
1 opmerking:
Mooi gesproken. Beter dan Siska schoeters. Ze zouden beter jouw eens vragen voor de slimste mens, ipv die Siska de mama met haar f****tjes.
Een reactie posten