in dialoog

in dialoog met jan de smet, eêrgisteren...

vitalski: het is misschien een mystieke vraag, en daarom vermoedelyk in het byzonder een domme vraag - maar: als er iémand is aan wie ze gesteld zou mogen worden - dan ben jy het wel.

jan de smet: laat komen?

vitalski: kan je nu wél of niét een verschil horen, jan, tussen een elpee die speelt, of een cd of iets digitaals dat speelt? ik bedoel uiteraard los van de krassen en flauwekul: de groove van vinyl zelf, kàn een mens die horen? ik weet eigenlyk zeker van niet; maar tot myn verbazing kan ik de oude blueszangers op cd niet aanhoren - terwyl: wanneer ik oude blues-platen heb drààien, op vinyl, dan kryg ik er kippenvel van. en da's niét iets dat ik me wysmaak, doch een kwestie van praktyk.

jan de smet: daar heb ik wel 'ns een boeiend antwoord op gelezen. ik weet niet of je het dient te geloven, maar ik las 'ns ergens dit volgende: dat het verschil, hetwelke vinyl uitmaakt, niet in de muziek zelf zit, doch in de spanne tussen de liedjes; by elpees speelt zich daar altyd een zekere ruis af, vaak quasi onhoorbaar, maar toch. by cd's voltrekt er zich tussen de liedjes een stilte die byna volstrekt onnatuurlyk is - een stilte die zich in de natuur enkel voordoet: vlak voordat er zich een gigantische catastrofe gaat afspelen. miljoenen jaren aan één stuk door zyn onze genen met die informatie, omtrent die yselyke stilte, bepakt geworden; dus met cd's worden we, tussen de liedjes door, extreem diep in ons onderbewuste, een gevoelen gewaar van regelrechte paniek.