de paas-vacantie nu verbeurd zynde, was de vyfjarige mollie, haar jonge leeftyd aldus ten spyt, gister-avond onderhevig aan het spleen genaamd "het zondags-gevoel"; nog wél in die vacantie staande, toch te moeten inzien dat het ermeê gedaan is... veel compassie met haar, en wist my vooral schuldig hieraan: haar zélf op deze wereld te hebben neêrgezet, die van dit soort treurnissen spytig genoeg aanéénhangt.
voor myzelf brak vanmorgen wel juist een rustig etmaal aan. wél reeds om halfzeven smorgens uit de veren: teneinde de wagen te verzetten. de bouwvakkers die onze gevel aanpakken, dagen steeds op om zeven uur stipt, en vannacht werd myn garage geblokkeerd door een wild-parkeerder; meestal bel ik al rap de politie voor zoiets, maar gisteren had ik daar de fut niet voor.
daarna weêr te bed gedoken, maar dan wel mét de laptop op schoot; een goed uur voort-gearbeid aan myn toneel-thriller - hoe matinaal - bolt lekker!! rond halftien begon het kloppen, hameren, zandstralen en boren, zodat ik de pen erby neêrlei, om dan, die herrie ten spyt, toch zeer rustig weêr in te dommelen.
om halftwaalf smiddags terug wakker - opniéuw met de laptop op schoot te bed blyvende liggen, voort-geschreven aan de toneelthriller. een bevrydend iets: want dit wilde zeggen dat ik er voor vandaag al vanaf was (het voornemen zynde, te schryven per dag gemiddeld tweemaal drie kwartiers, en basta...)
de postbode kwam langs, tussendoor - met de twee eerste volumes van "marvel zombies". was eigenlyk sceptisch, doch de eerste tachtig bladzyden lazen toch grandioos weg...
het nieuws, onderwyl myzelf goed wassen...
waarover ging het? de man met het hoedje - is misschien niét de man met het hoedje. wat doet dat ertoe? laat ons gewoon concluderen dat al die terroristen onderling inwisselbaar zyn, dat het reeds erg flink is als we er daar af en toe een dozyn uit weten byeen te grabbelen.
géén aanslag in het centraal station vandaag, voor zover ik weet...
de kinderen gaan halen rond halfvier. met de bakfiets. uitzonderlyk genoeg daar aanbeland tegenover drie erg aantrekkelyke jonge moeders. op dagen waartydens je niémand ziet, is zo'n sprakeloos gezicht, aan de verre overkant van de straat, reeds een drastisch confrontatie! temeer daar ze me wel gedag zeiden...
dan weêr de sleur van het vaderschap... ik spaar jullie de details. en daarna werd het algauw avond - voor "downton abbey", aflevering zeventig... en dan werd het vroege nacht: een heleboel locale kennissen zitten uitgenodigen voor die twee gigs in myn geboorte-dorp vosselaar, aanstaand weekend. langs de sociale media spring je wel zéér ver; klasgenoten van byna een halve eeuw terug, allereerste tongzoenen van nog langer geleden... het is in principe tydversmos, maar met "terzake" op de achtergrond, ramsey nasar ook op "de afspraak", geraakt een mens er wel door...
pas daarna naar de spelonken van de machine-kamer. opniéf aan die toneel-thriller. ik vrees dat ik de deadline weêr voor wil zyn...
in die zogenaamde "oude bluesplaten" van me, moet ik toch eens huishouden; de ene plaat is de andere niet... buitendien ook aan het luisteren geslagen, ook momenteel, naar de twee vinyl-platen van de valerie solanas. toch wel die liggen hier al een lange tyd, maar pas nu ben ik er opeens voor in de stemming; werkelyk steengoed. op plaat meer introvert en meer salonvaardig dan in levende lyve.
gestoot op een stukje dagboek van myzelf - van veertien jaar terug; om te moeten bemerken, lezers, hoe weinig er verandert; ook toén her en der die noodkreet:"ik moét dringend een niéve solo comedy-show byeen zien te krygen!!" maar toén was dat dus iets panisch, onderwyl het inmiddels dus tot een soort nodeloze ruis is geworden, daar permanent ergens op de verre achtergrond.
ruis, gruis - onderschatte kwaliteiten.
één van prince zyn platen (christal ball) werd door een criticaster eens als volgt omschreven:"dit zyn geen echte, volwaardige songs, dit is in het beste geval gruis,"- waarna ik die plaat diréct ben gaan halen. deze blog is natuurlyk ook gruis.
financiën goed, slokdarm slechts matig, over het algemeen byzonder gezwind en met rechte rug de dag door! mondjesmaat lezende in de dagboeken van boudewyn van houten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten