die voorstelling "victor glorieux en de jammerklacht," die heeft al wel een vyftigtal keren gespeeld - en toch ben ik er nog steeds niet hélemaal meê klaar; alleszins ben ik er vanavond toch weêr een paar uur lang op aan het kauwen geweest; met na te denken over de volgorde, over hoe al die fragmenten tezamen toch beter nog, te verhopen, één verhaal-lyn zouden vormen. de combinatie vertelsels-plus-liedjes is per definitie kolossaal moeilyk, heb ik steeds gevonden. liedjes verneuken de salvo's waarmeê de vertellingen trachten in te werken op de lachspieren; die spieren mag in feite absoluut geen rust worden gegund; "steeds récht naar het zenuwstelsel!", zoals céline het stelde; onderwyl de dwang om grappig te zyn dan weêr nefast is voor de poëzie in de muziek. het moét wel kunnen, maar het is en blyft een afgryselyke oefening; het rapport diene zich aan op het eind: komt in het slot wel degelyk àlles by mekaâr? de humor links en de muziek rechts? ze kunnen de eindstreep tezamen halen: àls ze maar steeds, met iedere vierkante centimeter, dienen om het VERHAAL te dienen. dat is het, inderdaad; humor ofte poëzie, is van geen belang: zolang het verhaal steeds voortstapt, andante...
natuurlyk hebben we hier sowieso wel een paar grandioze vertoningen reeds meê beleefd, mag ik zeggen; in oelegem, in zaal cecelia in hoogstraten, of die keer in het fortsel... en die keer by deborah langman tehuis...
geen ultra-ophefmakende "state-of-being", hier op deze blog; ik ben nu immers een beetje suf van dit werk...
ook ruzie gehad met charles nelson - hy belde me té vaak op, totdat ik uitvloog; en daarnà bleef hy me dan weêr aanhoudende sms'en:"sorry!" "sorry voor daarnet!" "sorry vitalski..."
ik ga maar weêr een halfuurtje lezen in "marvel zombies", en dan inslapen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten