nooit eêr was myn leven zo huiselyk... het bevalt my ten zeerste...
van kris dusauchoit zal wel niet mogen, maar 's nachts in de machine-kamer heb ik hier steevast "witje" en "chocolate" in de rondte lopen, onze twee dwergkonynen. veel zyn hier niet verloren, maar anders zitten ze toch ook maar in hun koude kot, en ze breken hier de boel wel enigszins af, maar ik ben reeds helemaal verknocht geraakt aan hun sprakeloze gezelschap (sprakeloosheid is een enorm goeie eigenschap.) ik hou ze wel in de gaten, dus niet dat ze nu ineens een eerste druk van thomas mann gaan verknabbelen...
precies dat ik inmiddels ook wel die openhaard in de living in ere zou willen herstellen. luv is er vierkant tegen (zy is van leuven), ikzelf zeker niet; maar jowan petit heeft my wel zeer bang gemaakt met verhalen over schouwbrand. dus zal ik eerst een schoorsteenveger moeten laten komen - en dat is nu typisch zoiets dat ik niet echt voor mekaâr kryg. bellen, dat moet tydens kantoor-uren. maar ik wil altyd pas bellen rond halftwee snachts...
niet dat ik élke dag zou willen stoken. doch byvoorbeeld morgen is het pinksteren - de heiland zou het dan toch appreciëren... witte rook... of als swinters de kindjes uit het bad komen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten