opnief alleen met rocco james conan in huis. na een warrige en zeer korte nacht dicht tegen mekander, toch vanzelf wakkergeworden om halfacht. de ochtend-rituelen met deze brave jongen. wassen, propere sokjes, kyken naar "kasper en liesa" onderwyl 'ie z'n flesje melk op drinkt...
op school gaan afzetten. zo braaf en zo meêgaand in alles, dat je er byna van gaat scheeflopen...
weêr thuisgekomen, verder bellen en mailen voor dat programma rond irene. waarom ik dit aan het doen ben, weet ik zelf niet. ik kan echter al lang niet meer terug.
rond halfelf opnief gaan slapen - en gelukkig met érg veel succes.
om halftwee smiddags gaan vergaderen by madame fortuna in de sergeyselstraat. een goeie babbel met luc nys, den directeur. ook over irene, hy heeft immers viér producties met haar gemaakt - in de tyd toen zy al iets moeilyker te hanteren werd.
ze heeft zeker haar dood zien aankomen, een halfjaar geleden zei ze tegen luc:"ik denk dat ik doodga." uitzonderlyk want ze sprak daar nooit over.
na die vergadering eindelyk een paar nieve leesbrillen gaan halen, in het kruidvat. weifelende tussen gradatie 1,5 of 2,0.
dan voortgereden naar sven roofthooft, en de rest van time-circus, op het tjingtjang-plein. myn eigen speel-biotoop is eigenlyk al klaar, voor het stuk in de zomer, dus onderhand begin ik het voor my te zien. uitgebreid de mogelykheden bekeken om, op dit podium, een paar kippen in de rondte te laten rennen; dat gaat alvast met zekerheid doorgaan.
myn pa en myn ma en tante beau waren inmiddels met rocco james conan naar de sinksenfoor. mollie en luv waren inmiddels, vernam ik, ontslagen uit het hôspitaal. "hey little bird, fly away home / the house is on fire, your children are home." toch zag ik myzelf in de offerandestraat van myn fiets afstappen - om daar in een vulgair restaurant met veel smaak een op zich anders compleet smakeloos stuk omelet te gaan zitten verorberen, op straat. drie volkse bejaarden aan het tafeltje naast my. volkse mensen te verkiezen boven de andere types. open. hard lachend. tyd om de dag zelf tot zich te nemen.
telephoon van charles jarvis.
dan thuis het gezin toch weêr herenigd. mollie nochtans verre van genezen, de auto deftig ondergekotst. zich wentelend in haar hulpbehoevende staat.
netflix - "the outlander" uitgezien, had toch beter gekund. de slotafleveringen lossen de verwachtingen absoluut niet in. hoewel, okay...
dan weêr alleen in de machine-kamer, de rest immers te bed. voort-communicerende rond die gig voor irene in de kroon, byna overmand door angst-aanvallen, echt waar. waar ben ik meê bezig? als ik in de kroon zit - dan kan ik niet eens naar de ter aarde bestelling!! wat is dit, hoe komt dit? martinus wolf heeft my hiertoe opgestookt - maar nu krabbelt hy zélf wel terug... ik ben niet goed snik maar ik kan niet meer terug...
okay, sofi legon gaat komen... lizzie gaat me bystaan... en nog een paar échte vrienden... dus okay...
okay, sofi legon gaat komen... lizzie gaat me bystaan... en nog een paar échte vrienden... dus okay...
de vuilniszakken en het oud papier buiten zetten - wat staat die rare man aan onze voordeur te doen??
oké: ik was, eêrtyds, ook niet aanwezig op de ter aarde bestelling van jmh berckmans... dus misschien zit er wél een logica in...
voorts is het my een beetje ten gemoede zoals in "de schreeuw" van edvard munch - doch ik maak geen geluid, en ook niet sta ik buiten op een brug, ik zit binnen... binnen binnen binnen...
2 opmerkingen:
Zo te lezen sta je wel degelijk bovenop een (symbolische) brug boven een ogenschijnlijk (en dus niet onwaar-) brede kloof, MAAR, kijk eens naar de andere oever: is er geen mooiere blijk van respect voor Irene dan die tribute? ... Ik dacht het niet.
Trouwens, De échte Schreeuw maakt ook geen geluid, dus daar zit ook wel wat logica in.
De festiviteiten in De Kroon heb ik weliswaar niet meegemaakt, maar als de dag komt dat ik mijn hoofd neerleg, hoop ik dat jij -bij voorkeur hoogbejaard- ook een woordje wilt placeren. Je hebt dat zo mooi & liefdevol gedaan.
Een reactie posten