TURNHOUT VERSUS ANTWERPEN
Een tijdje geleden was ik mijn portefeuille kwijt, met daarin mijn pas, mijn bankkaart, mijn rijbewijs en 150 euro in briefgeld. Hoelang ik die portefeuille al kwijt was, wist ik eigenlijk niet, maar toen ik erbij uitkwam, wou ik het alsnog een paar dagen geven, alvorens aangifte te gaan doen. Hoe dikwijls gebeurt het niet, dat we zo’n kleinood toch onverwacht weer ineens tegenkomen, onder de zetel, achter de lambrisering, zeer hoog bovenop een kast in een kamer waar je nooit komt? Helaas, na een goeie tien dagen, moest ik de hoop dan toch laten varen. Ik beende naar het politiekantoor, ze zochten daar mijn naam op - en, hoezee: in een ander, nabijgelegen kantoor bleek mijn aloude portefeuille al tien dagen klaar te liggen, in de fichebak bij de verloren voorwerpen.
Ik weet ook wel dat de Antwerpse politie het waanzinnig druk heeft, met illegale weldoeners en legale boosdoeners, maar toch vond ik het een beetje vreemd dat er op dat kantoor niemand geweest was, bij wie het was opgekomen om mij eventjes op te bellen. Uiteraard zijn ze daar wettelijk totaal niet toe verplicht, maar zelf zou ik het, in hun positie, eenvoudigweg niet hebben kunnen làten, namelijk omdat het toch ongelooflijk fijn is om iemand met dat soort telefoontje te verblijden? “Hello, Agent Vitalski hier - om maar eventjes te zeggen, dat wij geheel jouw handeltje hier hebben opzij liggen - 150 euro cash nog in tact, zelfs!” Daar zou je toch ook zélf helemaal vrolijk van worden? Da’s toch zo eens wat anders dan “We hebben je moeten wegtakelen…”, of “Jouw man ligt hier dronken op het bureau…”
Vanmorgen zat er in mijn brievenbus een brief van de Politie van Turnhout. “Verdomme,” dacht ikmeteen - aan de afrit richting Antwerpen ter hoogte van het Turnhoutse Schoorvoort, durf ik soms wel eens, per ongeluk uiteraard, iéts te vlug op te trekken - alwéér een flits-boete? Neen, ziehier het mirakel: iemand in het Turnhoutse moet ergens, ik weet niet waar, mijn verloren gelegde bibliotheekkaart hebben gevonden; de Turnhoutse politie was zo verregaand hoffelijk geweest, die kaart helemaal naar mij op te sturen, met een eigen postzegel. Wat ik hier echt niet bedoel als een kritiek op de Antwerpenaren, die ook, dag in, dag uit, keihard hun best doen - maar toch wél als een extra dankbetuiging jegens de buitengewoon hulpvaardige Turnhoutse politie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten