robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.
prent: beeld in perenhout, 76 cm hoog.
LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
Al slaagde ik er als gevolg van mijn oude gewoonten niet altijd in om direct tot de juiste inzichten te komen, - het allereenvoudigste blijkt vaak ook het moeilijkste, - ze leverden mij wel de gepaste ingesteldheid voor mijn poëziebundel ‘De gedichten van Vervulling’, het eerste werk dat in mijn ogen ‘af’ was en dat ik om die reden aan Leonard opdroeg.
Ook op Leonard maakte Krishnamurti diepe indruk. Hij noemde hem eigentijdser en begrijpelijker dan Jezus Christus; maar anders dan destijds bij de ontdekking van Miller, gaf hij weinig commentaar.
‘Hij spreekt in een gewone, hedendaagse taal wat, vooral als het over religie gaat, hoogst uitzonderlijk is! In zijn redenering is heus geen speld tussen te krijgen. Maar daarmee is ook alles gezegd! Op deze wereld zal hij nooit van enigerlei invloed zijn. Hij is een prediker in de woestijn!’
Ik gaf Leonard gelijk. Maar of Krishnamurti’s impact op de samenleving nu wel of niet verwaarloosbaar is, heeft met de kwestie van de individuele vraag- en doelstelling eigenlijk niets te maken, vond ik. Van welke betekenis is de door hem aangewezen weg voor mij persoonlijk; daar draait het uiteindelijk om. En hierin trad Leonard me dan weer bij. Want ook hij vond kracht voor het leven en voor zijn kunst in de betekenis die Krishnamurti gaf aan de onbevangenheid van het directe gewaarzijn en in het door hem duidelijk gemaakte feit dat eenvoud onuitputtelijk is.
Het is waar dat Krishnamurti geen ruimte laat aan de verbeelding. En dit stoorde Leonard, geloof ik, het meest; waarschijnlijk omdat hij de verbeelding beschouwde als een exclusief geboorterecht of hogere vorm van privébezit en het beknibbelen ervan voor hem gelijkstond met het opgeven van de belangrijkste voorwaarde tot zijn kunstenaarschap. Leonard vond zulks eerder een verarming en typisch voor iets dat uit de Oost kwam. Op dit punt bleef hij trouw aan de conditionering van het westen, die de mythe van de persoonlijkheid graag levendig houdt of zelfs hoog in het vaandel voert, hoewel hij, zoals hij zelf toegaf, voor zijn innerlijke rust toch veel van Krishnamurti had opgestoken. Ik zou zeggen dat Leonard, door zich dankzij hem scherper van zijn eigen westerse, lokale conditionering bewust te zijn, er op die manier aan wist te ontsnappen.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten