robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.
53.
In 1969 werd de Jezuïetenkerk in de Herentalsstraat met de grond gelijkgemaakt. Dit betekende dat er, zoals ik later had vernomen, een heleboel kunstschatten voor een spotprijs van de hand werden gedaan of gewoonweg vernield. Tussen de werken bevond zich een in opzichtige kleuren geschilderde, houten piëta die ik als kind tijdens mijn wekelijkse kerkbezoeken, nog vaak bij de uitgang had zien staan. De met de palm naar boven gekeerde, doorboorde hand van Jezus was een beetje afgesleten door de duizenden aanrakingen van de gelovigen gedurende meer dan honderddertig jaar.
Op een mooie dag in mei trof ik diezelfde piëta aan in de hoek van Leonards atelier. Ik herinner me nog precies wanneer, want het gebeurde tijdens de eerste maanlanding. Ik zat net geplaagd met een oogvirus dat me twee weken werkonbekwaam had gemaakt, terwijl ik buiten het dragen van een donkere bril voor mijn betraande ogen, verder geen letsel ondervond.
Hij vertelde me dat hij het werk had gekocht om het te redden van een man die uitsluitend geïnteresseerd was in het hoofd van Christus en daarom met het plan rondliep dit deel eraf te zagen en de rest te vernielen.
Terwijl Leonard volop bezig was er de oude verflagen met chemische middelen af te bijten, wees hij met respect op het enorme vakmanschap van de beeldhouwer die, zoals je al op enkele plaatsen duidelijk kon vaststellen, het levensgrote beeld met kleine stukjes inleghout had samengesteld; een lijmtechniek die vroeger vaak gebruikt werd om te beletten dat het hout door zijn werking zou scheuren.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten