robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.
prent: Christushoofd in cellenbeton.
LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
67.
Nu, na al die voorbije jaren, zou ik het anders uitleggen: de verbeelding is niet de boosdoener; tenminste zolang het verbeelde geassocieerd blijft met de verbeelding, m.a.w. als ze bewust gekanaliseerd wordt, zoals dit bijvoorbeeld het geval is in de kunst. Meng je echter het verbeelde met de werkelijke feiten, dan krijg je verwarring, wat onvermijdelijk uitmondt in ellende; want je individueel beeld van de werkelijkheid wordt scheefgetrokken.
Zover ben ik in mijn gesprekken over Krishnamurti met Leonard gekomen. En daarmee hield het ook op. In mijn eigen leven en tijdens het schrijven bleef de aangeduide weg mij echter lokken en zo kwam ik tot zekere besluiten.
In mijn gedichten en een eerste roman waarmee ik me de volgende jaren intens bezighield, verdween stilaan de invloed van Miller. Die roman werd een gefantaseerd verhaal met een filosofisch gerichte onderbouw: het resultaat van jaren volgehouden inspanningen en omwerkingen. Binnen het raam van een sprookjesachtig verhaal, werd door een fictieve verteller vaag commentaar geleverd. Die fictieve verteller, dat was volkomen nieuw voor me. Het werd alweer een grandioze mislukking, maar ik voelde dat ik op het juiste spoor zat.
Mijn volgende roman, ‘De geschiedenis van Ty’, - ook weer een fantasie, - zou ik niet verknoeien. Voor het eerst slaagde ik erin de eenheid te bewaren, de fantasie over heel het boek onder controle te houden.
Ik werd nu vierendertig: de leeftijd waarop mijn vader gestorven was, werd die waarop ik ertoe kwam het leven zowel te beleven als te beschrijven. Want ondertussen had ik goed begrepen dat leven en schrijven feitelijk de componenten zijn van eenzelfde beweging.
(WORDT VERVOLGD)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten