robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 86 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.
prent: Clown frontaal (witte steen)
LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
82.
Toch verminderde ik mijn bezoeken geleidelijk aan tot eens om de twee weken. Dat bracht ook de veranderende omstandigheden mee. Mijn kinderen groeiden op en eisten meer aandacht. Daarnaast slorpte mijn eigen werk aan de schrijftafel een groot deel van mijn vrije tijd op, ook al vond ik na de publicatie van ‘Van liefde en ondeugd’ voor mijn volgende romans bij de uitgevers geen gehoor.
Pas in 1990 werd weer een roman van me gepubliceerd, dit keer door een uitgever die met een eigen drukpers werkte. Maar toen mijn roman ‘Verzuchtingen’ na twee jaar eindelijk verscheen, bleek het geld voor een behoorlijke promotiecampagne te ontbreken. Zelfs betwijfel ik het of er ooit één recensie-exemplaar is verstuurd. Tenminste, ik heb er nooit één regel over gelezen.
Een jaar na het verschijnen, op het ogenblik dat de reeds verkochte boeken volgens ons contract aan mij zouden vereffend worden, stond in de krant dat diezelfde uitgeverij ter ziele was gegaan. In een loods aan de Antwerpse haven heb ik nog een deel van de door het gerecht in beslag genomen boeken kunnen ophalen. De rest lag later te koop bij een specialist in het verramsjen van overschotten.
‘Ach ja, veel hangt af van het feit hoe je werk gelezen wordt,’ probeerde Leonard me te troosten. ‘Dit kan welwillend of weigerachtig gebeuren. Het is menselijk dat een gevestigde uitgeverij bij de gewone man meer vertrouwen wekt dan een kleine. Voor hun eigen bevindingen gaan heel wat gewone lezers voort op de bevindingen van zogenaamde specialisten. Dit geldt niet minder voor de beeldende kunsten.’ Hij keek naar het marmeren werkstuk dat hij pas voltooid had. Misschien deed hij een voorspelling. ‘Kijk, er moet toch maar iets stoms gebeuren, iets waardoor je plotseling in de kijker komt, en ineens staat er geen rem meer op de prijs van je werk. Iedereen wil het bezitten. Begrijp je? Daardoor lijkt het werk in de ogen van het publiek natuurlijk mooier en beter te worden, of zeg maar: begeerlijker. Stom, maar zo gebeurt het nu eenmaal. Zie, er komt een klant binnen, en nadat hij wat heeft rondgekeken, schuift hij zijn hand in de binnenzak en zonder te verpinken regent het voor een beeldje als dit hier plotseling miljoenen pennies from heaven!’
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten