zondag 4 december 2022

GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 86 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

prent: leonard bezig aan een monumentaal statue in witmarmer uit carrara.

LEONARD EN IK

door Robertus Baeken

78.

Steeds ging zijn volle aandacht naar de ander. Van mij wilde hij altijd onmiddellijk vernemen hoe mijn geschriften evolueerden. Na Simone las hij als eerste mijn manuscripten. Toen ik hem mijn roman 'Van liefde en ondeugd' als lectuur had aangeboden, was hij in de wolken. Nog helemaal verrukt doordat het verhaal hem zo sterk had aangegrepen, voorspelde hij me dat ik dit keer wel een uitgever zou vinden. Zoals altijd leefde hij sterk met me mee.

Als me al eens iets dwarszat, waardoor ik wat ontmoedigd, teleurgesteld of zelfs neerslachtig bij hem aankwam, klaarde mijn verduisterd gemoed door zijn opgeruimde karakter al na enkele minuten weer op. Ook wist hij tegenslagen gemakkelijk te relativeren. De uiterlijke schijnwereld waarin iemands maatschappelijke status door succes te gelde wordt gemaakt, was voor hem een bron van vermaak. In die wereld werden exposities georganiseerd, prijzen uitgereikt, boeken gedrukt. Dus alleen daar kon, mits een goed management en wat voorspoed, succes ontstaan: een verschijnsel dat Leonard ondanks alle komedie, die er door de uiterlijke kant van de zaak vanzelf bijhoort, tevens als normaal en aanvaardbaar beschouwde.

   Kunst had, vond hij, uitsluitend te maken met de innerlijke waarheid van het stijlgevoel, waarbij de kunstenaar er niet omheen kan het trucje van de verbeelding (lees: leugen) toe te passen. Ook begreep hij dat een mens door de aard van zijn activiteit altijd wel op de ‘buitenkant’ van iets moet zitten, terwijl dat iets voor hem verborgen blijft. Zo zag hij kunst als een behoefte om dit tekort op te vangen, als een soort magie ook om die ‘buitenkant’ te bedwingen. Deze bezwering zien we al bij de prehistorische rotsschilderingen en is kennelijk eigen aan de menselijke soort, die het besef in zich draagt dat er tegelijk met de uiterlijke wereld ook een innerlijke bestaat. Het is de rol van de kunstenaar op die innerlijke wereld te alluderen, er via zijn eigen exclusieve buitenkant gewag van te maken, te tonen dat de eenheid bestaat en dat harmonie mogelijk is.


(WORDT VERVOLGD...)

Geen opmerkingen: