prent: clown in profiel (witte steen)
LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
81.
Het eerste gevolg was dat de eigenaars van de door hem verkochte beelden bij Leonard kwamen aankloppen om de namen opnieuw te veranderen. Vanzelfsprekend gold dit niet voor de talrijke werken die V. L. in brons had laten afgieten en naar verluidt vooral in Duitsland zou hebben doorverkocht.
Een tweede gevolg bestond eruit dat deze bedrogen eigenaars erop uit waren om, zoals zij van Leonard hadden vernomen, tegen een geringere prijs nog meer werken van hem aan te kopen. Maar zoveel had hij niet in zijn atelier staan; tenminste niet in marmer, waarnaar de vraag het grootst was. Dit maakte dat zijn klanten op een ongeschreven wachtlijst werden gezet en dat het allicht enkele jaren kon duren vooraleer zij aan de beurt kwamen. Doordat de vraag naar zijn beelden ineens groter werd dan het aanbod, evolueerde het schandaal rond V. L. voor Leonard naar een financieel voordeel. Nadat V. L. uit schrik voor nog meer gerechtelijke vervolging de beelden nog in zijn bezit, had teruggegeven, zodat Leonard in de gelegenheid kwam om ze een tweede keer te verkopen, was het voor hem dan ook welletjes geweest. Zo vertelde hij me dat hij de aanklacht het liefst had ingetrokken, maar dat een zaak, eenmaal ze bij het gerecht aanhangig is gemaakt, onvermijdelijk zijn beslag moet krijgen.
Hoewel ik meer dan dertig jaar met Leonard bevriend ben geweest moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat er in mijn verhouding tot hem zachtjes aan iets van psychologische aard was verschoven. In de beginjaren heette hij als het ware mijn geestelijke vader. Ik verafgoodde hem. Toen de essentie van de kunst mij nog ontsnapte, moedigde hij me aan, stelde hij alles in het werk om me te helpen op eigen vleugels te vliegen door te vertrouwen op mijn persoonlijk gevoel. Hij deed dit niet uitsluitend met woorden, maar vooral door daden: door zijn persoonlijk voorbeeld, door eerlijk werk af te leveren dat ik zeer bewonderde.
Toen ik na al die jaren had begrepen waar het in het leven en in de kunst om draaide, moest ik vaststellen dat wij niet zoveel meer te zeggen hadden zonder in herhaling te vallen. Dit betekent niet dat ik minder om hem gaf. Het deed altijd deugd hem te zien, en als ik dan na een uur of langer, overeenkomstig mijn eerder aangekondigde voornemen, eindelijk opstond en vertrok, gebeurde dit nooit zonder dat hij er tevoren al enkele keren op aangedrongen had om nog een halfuurtje te blijven.
Vaak zaten wij minutenlang stil, zonder iets te zeggen, terwijl hij zachtjes aan zijn pijp lurkte en ik met volle teugen genoot van de ingetogen sfeer in zijn atelier, van de ons omringende stilte, van het spel van licht en schaduw over de rondingen van de beelden.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten