state of being, 13 december 2022

ook deze week, zoals steeds, mooi zes optredens op zeven dagen tyds. aan de telephoon vroeg myn moeder: "hoe hou je dit vol?" in alle ernst hoorde ik myzelf dit volgende formuleren: "door naar muziek te luisteren. geregeld ga ik onder een deken liggen, en luister ik aandachtig naar muziek, in myn kop-telephoon."

    en inderdaad: zo is het.

    ik luister naar muziek zoals anderen naar films of naar series kyken. ik doe het licht uit en ik luister. soms val ik erby in slaap. en wordt ik er dan wat later ook weêr van wakker, met name dan meestal wanneer er, na een korte stilte, een niéuw liedje aanvangt.

    voor één keer begryp ik de obsessie van deejays om de songs van een playlist zo geleidelyk mogelyk in mekaâr te laten over gaan...

op school een lelyke aanvaring met één bepaalde, onuitsprekelyk brutale leerling. écht onuitsprekelyk brutaal - ik wil het niet citeren. ben er volstrekt van in shock, eigenlyk. dié verregaande mate van gebrek aan ontzag... tezamen met, nog het ergst, een zo diepe, maatschappelyke miswrongenheid... zo enorm onoplosbaar... voor het eerst dacht ik voluit, als een fait accompli: "dit kan ik niet."
    maar wat dan met myn collega-leraars, die hier zelfs dubbel zoveel uren kloppen?
    ik kan die niet in de steek laten, niet op dit gebied. wel myn administratieve en zelfs myn didactische tekorten durf ik vergoelyken; maar in de grond, op dat zuiver maatschappelyke gebied, wil ik schouder aan schouder met ze staan. dus niet echt als leraar maar als sociaal werker.

goede liedjes zyn liedjes die op een of andere manier ademhalen. kan zeer mechanisch en robotmatig zyn maar toch gaat het zelfs dan om een begrypelyke ademhaling. slechte liedjes zyn liedjes die geen ademhaling hebben.

ademhaling is natuurlyk àlles. myn one man show zyn in eerste instantie ademhalingsoefeningen.