uit het schriftje

daarjuist in de lange nieuwstraat. 9 uur savonds. karikatuur van een voorval. een man zet zyn dochter af. dochter stapt uit, vader stapt uit, doet de koffer open; ze pakken uit. de vader wil weêr instappen. inmiddels is er een parkeerwachter bezig, zyn nummerplaat op te schryven. "hé, wat doe jy!" "je mag hier niet parkeren." "maar - ik sta hier toch niet geparkeerd? ik zet myn dochter hier af, die woont hier." "dat wordt een boete van 60 euro." "maar - ik sta hier niet geparkeerd!" "einde discussie."

    de noteerder loopt verder. die arme vader vraagt myn mail-adres, voor als ik zou willen getuigen. dat wil ik zeker doen - maar: tot wat voor nut? er is niks tegen beginnen, da's onbegonnen werk.

    wy allen krioelen van dit soort van shit-verhaaltjes, dag in dag uit - hoewel hetdeze er toch wel eventjes tussenuit sprong...

ik moet dringend fatsoenlyke handschoenen. fietsen zonder handschoenen is niet haalbaar op dit moment.

vandaag speelden-ik in de breughelstraat. een straat die velen associëren met wannes van de velde, die "café breughel" hier effectief heeft bezongen. ik stal myn fiets, en terwyl komt er een dertiger voorbygewandeld die druk aan het telephoneren is. waarover is hy aan het praten? over "een optreden rond wannes van de velde." op zo'n moment moet je concluderen dat god zelf een extreem slechte regisseur is.

mollie die snachts onmogelyk doet en luv die haar wel begrypelyke ongeduld daaromtrent op den duur niet meer verbergen kan; waardoor mollie nog méér onmogelyk wordt. ik denk dat het normaal is dat ik minder van mollie dan van luv verhoop te mogen begeren, dat spel van reacties op een of andere manier te overstygen.