probeer wat vaker klassieke muziek op te leggen... en dan niet alleen maar die 18e eeuwse viola da gamba's. die viola da gamba's van marin marais - die speel jy eigenlyk alleen maar voor het geluid, niet voor de muziek - ongeveer.
probeer die anekdotische klassieke muziek, tsjaikovski en zo... het applaus van het klassieke publiek, de deftige geklede luisteraars, de gelovers in een harmonische wereld.
waar is die dimensie naartoe? in myn leven?
ik luisterde toen ik een tiener was naar verdi... la traviata...
misschien, lezers, kàn klassieke muziek niet bestaan: in deze vreselyke stinkstad, waar ik vertoef... een mens kan niet naar de efteling willen: in de verstikkend vuile schaduwen van die walgelyke schynpoort, het beenharde betonrot. tsjaikovski - kan niet worden geroekoed door een antwerpse stink-kanker-duif.
hierzo, aan de voet van de sociale blokken, de beschimmelde waterpoort - hier kan alleen de white noise. de tussen stadsdepressies onhandig gespannen, allerslapste basgitaarsnaar, gesubsidieerd door het ocmw. franstalige rap, en marokkaanse sitar-disco, als een definitie van kilowatt in één knal uit krankzinnig luidruchtige autoboxen. voorby-vlammende discotheken, free clinics...
ga jy maar in een hoekje zitten - naar mozart luisteren.
2 opmerkingen:
Mooi geschreven!
ik denk dat je stilaan moet verhuizen...
Een reactie posten