tom waits new rain dog

verdere toelichting - zoals gisteren beloofd.

gaat ook weêr verspreid worden over een paar dagen, anders niet leuk meer voor myzelf. wat zit ik hier myn tyd te versmossen. 

1 hoist that rag
2 god's away on business

3 circus

4 chocolate jesus

5 another man's vine
6 raised right men
7 knife chase
8 lost in the harbour
9 calliope

10 chicago
11 everything goes to hell
12 green grass - live
13 nirvana
14 little drop of poison
15 redrum
16 starving in the belly of a whale
17 fawn
18 poor little lamb

"hoist that rag" is inderdaad een totaal perfecte opener, helemaal in de lyn van de "frank trilogy" uit de jaren 80; "hoist that rag", trek de voddenvlag naar omhoog; alledrie de trilogy-platen openen met een uitnodiging tot een zeereis: het quasi openende "shore leave" in "swordfish", het openende "singapore" in "rain dogs", het openende "hang on saint christopher" in "wild years.

    binnen de vyftien waits-genres, is "hoist that rag" de brommende stap-stomper; débuut van dat genre was "underground" in "swordfish", voortgezet in het openingsnummer "singapore" in "rain dogs". dit klinkt dus echt hélemaal als in die trilogy, maar zelfs pakken beter dan "underground", dit rythme hier swingt véél harder en is dus veel meer hypnotisch. het gitaarwerk is van waits' allerbeste gitarist, marc ribot. de totàle vryheid die ribot hier krygt, om zich eens lekker onbegrensd uit te leven zonder eind, maakt dit meteen tot een van de mooiste guitaarsolo's uit het gehele waits-oeuvre, eens te meer in het tezamenspel met dat anarchistische, en dus cinematographische trompetje, dat er als een wezel rondheen kronkelt.

    als je een plaat wil maken die "even goed als rain dogs" is, lykt de ambitie ondoenbaar - maar met dit éérste nummer kop je toch gelyk reeds binnen. ook qua lyrics; "The smell of blood, the drone of flies / you know what to do if the baby cries."

"god's away on business" is daarop een gedroomd vervolg. het genre loopt door (de brommende stap-stomper, beetje kinderachtig wel om het zo te noemen); als die vorige song een extrapolàtie is van de song "underground", dan is deze hoekige 2/4-maatse daar een knieval daar terug naartoe. dezelfde trompet als in de openende song, maar deze keer in een leêgte, zonder die guitaren-buzz; "hoist" en "god's away" vormen eigenlyk tezamen één song, maar dan één song waarvan het tweede deel even gaat zitten om een béétje op adem te komen.
    je kan byna niet geloven dat die twee songs niet uit één en dezelfde elpee zyn gerecruteerd.
    zelfs tekstueel klopt dit; in de opener een uitnodiging om te gaan reizen (alle goeie elpees van waits zyn één reisverhaal, één zeeëpos); in het volgende nummer moeten merken dat je zelf thuis bent gebleven - maar dat god er tussenuit is.

    ook verderop in "a new rain dog" komt dat idee steeds terug: in de steek te zyn gelaten door god, of anders toch door religie ("chocolate jesus", "everything goes to hell", ...)

"circus" - daarover morgen meer.