de gehele dag lang geen enkele mail beantwoord, geen enkele telephoon aangenomen. alleen wel de reservaties opgevolgd voor de dinsdagclub in de minard, alsook voor de jelle cleymans-special (meer dan 100 reservaties tot dusver; gaat supersnel uitverkopen. of course.) aangenaam geradbraakt in de ligzetel, quasi onafgebroken erotische sms'jes versturende naar luv - en verder weinig. wy zyn al zeventien jaar getrouwd maar nog altyd kunnen wy, onbegrensd in tyd en ruimte, erotische sms'jes sturen naar mekaâr. ook als we in dezelfde kamer toeven.
lezen in "unknown pleasures", mémoires met joy division, zoals genôteerd door de bassist van de band, peter hook, die overigens door iedereen wordt aangewezen als een totaal onuitstaanbare schurk. wat je zelfs in zyn eigen verhalen, maar dan tussen de regels door, kan begrypen.
is er echter toffere lectuur dan dit? op zo'n uitgemergelde woensdag met, voor morgen, een vacantie-dag voor de boeg? de futielste anékdotes uit hun tournee met de buzzcocks, 1979; de buzzcocks op dat moment veel groter dan joy division, doch joy division op hét toppunt van hun geniale krachten - tot verbystering van de buzzcocks, die door dit voorprogramma, joy division dus, keer op keer worden weggeblazen...
(ik mag het niet àltyd over prince hebben - maar, lezers: de mooiste verhalen betreffende een voorprogramma dat het hoofdprogramma naar huis speelt, is prince in het voorprogramma van rick james, 1981; een klap, een regelrechte diefstal ook, die rick james nooit meer te boven kwam.)
die joy division-verhalen zyn een opeenvolging van de meest afgryselyke "pranks"; misschien omdat er nog geen internet bestond, of wat, dat jongelui op toer zich met dàt soort deprimerende ongein wilden bezighouden? uit een hôtelkamer iemand zyn bed weggrissen - en in plaats daarvan daar een kinderbedje zetten. een doos met honderd muizen gaan kopen in een dierenwinkel - en dan al die muizen loslaten in de tourbus van een collega-band. mekaâr met eieren bekogelen, natuurlyk...
de léctuur van deze bittere, roemloze kronieken uit de meest sukkelachtige ondergrond van de rock&roll, helpen my om myn eigen aanhoudende besognes te relativeren. de heksenketel van de dinsdagclub - die is, zelfs op zyn ergst, toch minder vreselyk dan, byvoorbeeld, peter hook en ian curtis die, in april 1980, een optreden doen in brussel - teneinde daar dan, naar ze merken, te moeten overnachten: op een rolmat in een jeugdherberg...
intussen werd het middernacht exact... nu toch wél ga ik my in het zadel heisen... beginnende by dit bloggen...
op de achtergrond speelt "the complete landings" van richard skelton (ik ben ook iémand. ik ken ook, wil ik zeggen, elpees en muziekmakers - die anderen niét kennen. ik ben ook belangryk!!...)
er was geen mayonaise in huis. doch wél had luv aardappelpuree gemaakt. ik kàn, weten jullie, geen aardappelpuree eten (nochtans myn lievelingseten) zonder mayonaise. snel naar de nachtwinkel, de pakistaan. daar stond, welgeteld, één mayonaise-pot - met, zag ik, totaal geen etiket erop? welk merk dan? wat ingrediënten? wat houdbaarheidsdatum, wat the fuck is dit? dus dàt heb ik gekocht, toch wel - én dat, bovendien, heb ik opgegeten; zo mayonaise-geketend ben ik...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten