waarin vitalski zyn licht laat schynen over nog meer alledaagse wederwaardigheden, zoals byvoorbeeld center parcs...
ik vind katie melua toch wel een behoorlyk goeie zangeres. vooral als je er eerst een paar anderen bezig hoort. haar orkestraties zyn ook eerder bekwaam, toch? deze dagen is het nogal modieus voor popgroepen om er "een orkest by te pleuren" - maar dan merk je meestal dat die muziek erby condenseert, vermoeiend of overbodig bombastisch of nep-dramatisch wordt. terwyl de, al by al erg sobere, orkestraties van katie melua haar stem juist méér ruimte verlenen. hoewel, uiteindelyk, toch alleen haar cd "the house" echt héél goed is.
ik denk dat ik binnenkort met myn twee kinderen voor een dag of drie naar "center parcs" afzak. jullie horen dit juist... een vriend van my, de levensartiest en een zanger van levensliederen guido belcanto, vindt dit volgende hier, zegt hy, hét grote nadeel van kinderen hebben: dat je, zodra je vader bent, "by de massa" hoort; er dezelfde vakantiedagen op nahoudt als eenieder, en dezelfde noden en deugden - één met de gryze meute, kortom. en daar was hy dus als de dood voor! hy moést en zou "anders" zyn. maar zelf heb ik my, reeds sinds myn allerprilste kinderjaren, té erg een buitenstander gevoeld, eenzaam en alleen tegenover een drukdoende tezamenleving waarvan zelfs de àllerkleinste logica my compleet ontgaat; en daarom vind ik het juist een veràdemig om er eens "by te horen"; om nu eindelyk ook eens met een blikje jupiler in de hand een recente voetbalmatch te mogen staan bespreken, om nu eindelyk ook eens in een afgewassen jeans naar een film als 'jaws2' te mogen liggen kyken.
de komende vier jaar zal er niks anders op zitten dan myn eigen geluk te onderwerpen aan dat van myn kroost. ik kàn voor de duizendste keer die cd van winokkio aanhoren - omdat ik die niet rechtstreeks binnenkryg, maar via de oorschelpen van myn dochter. et cetera.
wat myn carrière betreft: als ik in april geen nief werk heb, ga ik wel aan de band staan van general motors.
2 opmerkingen:
Yes!
yes?
ik koorddans meestal dapper tussen zelfvergaarde moed en eigenbeklag, niet zonder te betrachten deze bezigheid, juist in zyn zo specifiek mogelyk anekdotiek, aanschouwelyk naar een hoger, meer universeel plan te heffen, met name middels oa de stylfiguur "herkenbaarheid".
maar by deze "state of being" had ik de indruk iets te ver te zyn overgeheld naar eigenbeklag zonder meer...
Een reactie posten