hard byt de routine zelfs op zo'n vrye zaterdag, wanneer in antwerpengrad een klamme nevel, langs alle geparkeerde wagens in iedere straat, ons haar smaak van vertwyfeling op de tong komt te gooien, wyl ikzelf my althans, ten zoveelste male dit najaar alleen al, met een kapotte fiets aan de hand (platte tuub) onderweg weet naar beno cycling op de turnhoutsebaan...
met thuis twee kinderen met een bronchitis, zelve geklemd tussen arbeid gisteren en arbeid morgen. arbeid overmorgen. besparingen van de overheid, budgetbeheer van de ondergrond.
het geduld om naar een film te zien, om my in te verliezen, is op; en geen tyd voor de anekdotiek van een roman of eendere fictie; en ik haat bezoek;
dus, in waarheid: alles verloopt op rolletjes: gezien kik dit alles zelf heb uitgestippeld; alles zelf vrywillig weggesneden hebbende, blyft, wanneer de kinderen slapen, dit hier nog over, myn enige verlossing: deze zitstoel van hout, waarop gezeten teneinde dit alles hier weêr netjes neêr te schryven, na middernacht, voor dat kleine honderdtal vitalski-bloggers dat nog overschiet (myn lezers-aantal is effectief op een jaar tyd gezakt van 200 naar 100); dit hier, deze blog, myn genezing. hier heb kik genoeg aan. plus ook wel aan het vooruitzicht op tien december; met twee en/of drie vrienden een vroeg kerstfeest-annex-bingo-avond by lizzie thuis. perfect, dat is dan myn gehele vacantie dan ook.
zo weinig heeft een schryver nodig.
1 opmerking:
Geluk zit nu eenmaal in kleine dingen Vital.
Een reactie posten