SUCCES
De Kempen is een flink aantal bowlingcentra rijk. In Geel ga ik wel eens naar Den Bruul, maar dan ’s avonds, wanneer het daar verandert in een authentieke disco, en je er terecht kan voor wat ze zelf noemen “jenever-bowlen”. Dat wil zeggen: als je net op één bepaald ogenblik een strike scoort, krijg je gratis jenever (wellicht omdat ze daar weten: hoe meer je er daarvan achterover kapt, hoe minder kans dat je zo’n strike nog eens opnieuw doet…) Het lijkt een schrijffout, maar het is echt: behalve “Bruul” is er in onze regio ook nog een bowlingcenter met de naam “Buul”, of meer officieel “Buulse Bowling”, namelijk in de Puntstraat in Olen. Ook hier een toffe actie: als je, tussen het sporten door, twee broodjes besteld, krijg je er nog een derde broodje gratis bij - maar dan wél per definitie een broodje met eiersla, daar kan je echt niet over kiezen. “Heracles” in Westerlo springt er dan weer uit, omdat je daar reeds terechtkan om negen uur ’s morgens - uniek in Europa. Fitnessen is er trouwens ook mogelijk.
Maar van de week was ik nog eens in het centrum Het Ven in Herentals. Ik wilde daar eigenlijk gaan snookeren, er zijn daar vier professionele tafels, maar mijn lief en haar twee vriendinnen, collega’s van haar werk, dwongen mij mee naar de bowlingbaan. Ik vroeg nog of die niet op “kinderslot” mocht - je weet wel: wanneer de zijkanten worden afgeblokt met hekjes, zodat je bal niet in de goot kan belanden. Maar daar wilden ze niet aan meedoen, we moesten er waarachtig voor gààn.
Het miraculeuze van de zaak was dat ik er in de praktijk, aanvankelijk, enorm goed uitkwam. Echt zonder uitzondering: ik hoefde mijn bal nog maar aan te wijzen, of ik scoorde! Alle kegels in één worp! Telkens weer! Het schuim van de voorspoed begon mij naar mijn hoofd te stijgen. “Je moet,” zo begon ik iedereen lullig van advies te voorzien, “Eerst visualiseren, welke kegel je bij uitstek najaagt. En daarna niet meer vooruitkijken, alleen nog maar op je voeten letten! En best links gooien!” Al dat soort onzin. Met als uiteindelijk gevolg, dat die mevrouwen er niet beter van werden, maar dat ik er daarna ook zelf ineens niks meer van bakte. Zo eindigde ik toch nog op de voorlaatste plaats. Moraal van deze geschiedenis: verklap nooit je dierbaarste keukengeheim. Als je éindelijk eens een halfuurtje succes hebt, geniet daar dan van in stilte, voor het weer voorbij is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten