lectuur

binnenkort, 28 november, doe ik, in het letterenhuis in antwerpengrad, een uiteenzetting over de te etterbeek geboren, te everbeek gestorven intellectuele boekenschryver daniel robberechts. dit, binnen het maandelykse evenement geheten "stukken van mensen", onder de auspiciën van cathérine van doorne - normaal moet je achter die naam dan noteren "bekend van radio 1"; als waren-'n mens niet volwaardig, zonder zo'n byvoegsel, als "columnist by de standaard", ofte "winnaar van de book award", ofte "acteur by de k.v.s." - fuck dat. ook die middag present, in het letterenhuis, tekent de precaire dichteres maud van hauwaert, bekend van de tv.

    het idee om iets te doen, specifiek rond robberechts, kwam van myzelf; en inmiddels, dwz twee maanden naêrhand, ben ik bly met deze keuze; zelf reeds levenslang aan myn dagboeken laborerend, lustten-ik die van robberechts ten zeerste, vooral waar 'ie de moed had (overal dus), om zichzelf te presenteren in al zyn schamelheid, in al zyn roemloze isolement (al helde dit soms, naar myn goesting, tevéél naar die kant; het verwerd, eigenlyk, tot een systematische zelfhaat, en dat hoeft dan ook weêr niet...) maar: pas deze maand, zyn oeuvre nog eens bestuderend, kryg ik opeens toegang tot zyn ogenschynlyk zo moeilyke totaaltekst genaamd "TOXT" (alleen al die onleesbare titel...) als robberechts sommige van deze fantastische paragrafen aan ons had opgedist zonder hier en daar de poeha in hun omgeving, dus pakweg zo simpel als de autur a.l. snyders ons zyn "zeer korte verhalen" aanbiedt, gewoon voor wat ze zyn - in dat geval, hadden die fragmenten van robberechts misschien wél een publiek gevonden. zy het toch wel met de nadruk op misschién. welk woord hier, in de praktyk, toch eigenlyk smaakt naar een "maar zelfs dan waarschynlyk niet..."

    maar zoals dus, byvoorbeeld, die ongelooflyke mooi geschreven, voyeuristische laat-avond-droom van "Jef", op bladzyde 626. zie photo hieronder... zo tref je in TOXT wel degelyk heel véél juweeltjes aan, tussen het onvermydelyk kaf...