vanmorgen in myn carrière als leerkracht voor de derde keer in een halfjaar tyd, zodoende, tydens de les plotseling overdreven kwaad geworden, niét uit pedagogische overwegingen maar oprecht quasi ongecontroleerd, dit wil dus zeggen een woede-uitbarsting, om my daar nadien uiteraard kei-slecht by te gevoelen. natuurlyk: je zou soms wel voor minder! je kan soms echt worden gesard totdat die druppel opeens komt over te lopen - maar: het is en blyft een soort machtsmisbruik; ik kan byvoorbeeld soms ook heel kwaad worden op chauffeurs die voor myn voordeur hun wagen een halfuurlang simpelweg laten staan draaien, en daar ga ik dan ook wel op mopperen - maar tegen dié mensen integraal uitvliegen?, neen, dat nooit, dat durf ik natuurlyk niet; omdat ik dan zelf in mekaâr zou kunnen worden geklopt. dus hoe laf, een tierende schoolmeester!... ... ik neem my nu toch echt plechtig voor, dit NOOIT meer te laten gebeuren, nooit meer, buitendien daar het ook niks uithaalt; kwaad worden, is verliezen. je bent duizend maal sterker wanneer ze je nooit één keer kwaad zien worden. er is niks, dat je niet kan rechtzetten met een yzige grimlach...
voorts was het een erg schizofrene dag (en trouwens een mooie dag ook, voor wie daar aan zou twyfelen); smorgens my aldus klaarmaken voor school, vroeg savonds my aldus klaarmaken voor te gaan optreden... een mens maakt wat meê, op latere leeftyd... maar gelukkig: tussendoor toch tevens de tyd gevonden om uitgebreid hierzo, in de zetel, te hangen te lezen en nog meer lezen, in vier of vyf boekjes door mekaâr... ik verplicht myzelf ertoe om soms te lezen in boeken die al jàren in myn kast staan - om voor myzelf te rechtvaardigen, waarom ik ze byhoud. en dan stuit ik effectief op grote schatten, bvb the submariner... wist ni eens da ik da had...
2 opmerkingen:
Het overkomt ons allemaal wel eens, beste collega. Soms krijgt Doco de bom niet ontmanteld, maar gaat die af. Volgende week weer een nieuwe start!
ik wil nu echt dat het NOOIT MEER gebeurt...
Een reactie posten