GAST-AUTEUR

HEKSENJACHT

door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem... 

aflevering drie...

Hier zaten we, laat ons zeggen, met het getal 8,43. Zijn ideale voorstelling van een vrouw die hij volgens zijn uitleg binnenkort op zijn weg zou tegenkomen. Nog met geen duizend teerlingenworpen kan je dit getal bekomen. Welja, daar dienen gedichten voor, zou je denken. Juist door het raadselachtige, door alles wat zich niet direct laat doorgronden, krijgt hun betekenis de nodige diepgang.
 Nochtans was het vers volgens Kamiel klaar als een klontje. ‘Je moet niet meer zoeken dan wat er staat, Ralph,’ zei hij, nadat ik ‘t hardop had voorgelezen. ‘Laat de woorden als golven in de branding over je heen spoelen.’
 ‘Maar hoe weet ik nu in welk opzicht jouw geliefde zich onderscheidt van alle andere vrouwen.’

‘Hoezo? Staat er dat zij een geliefde is? Ik weet wel: jij hebt het over dat afgezaagde patroon van alle generaties vóór ons, waarbij elke jonge kerel van zijn uitverkorene meent te mogen verwachten dat zij zich min of meer geroepen voelt om samen kinderen op de wereld te zetten. Ik lees enkel door haar behekst te willen worden. Bezeten te zijn door vleselijke lusten waarvan zij de teugels in handen heeft en waaraan geen einde komt.’

    Op datzelfde ogenblik hoorde ik een voordeur dichttrekken en hoe naderende voetstappen op hakken stilhielden in de vestibule om, zoals ik me voorstelde na het bijzetten van de dichtgevouwen plu in de hoek, een regenmantel op te hangen.  

WORDT VERVOLGD