HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
tweede deel van aflevering vier...
Nu hij zijn gedicht had uitgelegd, wijdde Kamiel me verder in. Zo begon hij met drie tikjes op een toetsenbord. In de nabijheid lichtte een groot beeldscherm op en daar verscheen als in een toverspiegel het blanke gezicht van een vrouw. Bovenop een dichte bos zwart haar twee uitstekende hanglokken, of het gekromde hoorntjes waren. Al bij de eerste oogopslag voelde ik de neiging mijn bewondering uit te spreken over dit uitzonderlijk gaaf gezicht, ook al vertoonde het volgens mij, naast onzichtbare sporen van strengheid, genoeg aanwijzingen om er zeker van te zijn dat ze zeven of zelfs tien jaar ouder was dan wij tweeën. Ik wachtte op uitleg.
‘De Boze Koningin…’
‘De schoonste van heel het land!’ Daarmee wees ik op mijn beurt wat me zoals in het sprookje van Sneeuwwitje, getekend door Walt Disney’s studio bij haar het meest had getroffen. Haar hoogmoed. Haar ongenaakbaarheid.
‘Zoals alle kinderen heb ook ik Sneeuwwit lief gevonden. En evengoed als alle kinderen wilde ik graag één van haar kabouters zijn en nog meer haar Prins op het witte paard. Maar de laatste jaren, begon dat onnozele wicht met de bleke wangetjes en vogelstemmetje me stierlijk te vervelen. Ik vond de Boze Koningin spannender. Zij heeft ook meer te bieden. Haar verdorvenheid, met daarachter het levensgrote vraagteken hoever dit gaat.’
‘Je bent haar dus wel al tegengekomen?’
‘Enkel op dit scherm hier. Om aan haar adres te komen, moet je aan zekere voorwaarden voldoen.’
‘Een hoop poen op haar rekening storten, vermoed ik. Volgens mij is zij een prostituée-luxepaardje. Verzint eer ge begint Kamiel.’
‘Dat het hier over hopen eurobankjes gaat, had ik ook al in ‘t snot. Voor mij geen bezwaar, integendeel. Het enige probleem is dat ik platzak ben. Ik wil gauw veel geld verdienen. Bakken geld!’
Nu wist ik allang van Kamiels buitensporige honger naar vrouwen. Ik zei al dat ik met hem meeleef, en dat dit enkel mogelijk is als je iets met elkaar deelt. Met deze vrijmoedige bekentenis weet je ineens hoe ik, precies zoals zoveel andere gezonde jonge knapen, in mekaar steek en waarheen ook mijn belangstelling ging als ik na de wiskundelessen, betonstudies en mijn zeven hobbyboeken over hydraulica nog wat tijd overhield. Toch zou ik nooit zover gaan als Kamiel. Daarvoor bezat ik teveel pudeur. Zo kon ‘t er nog juist mee door dat ik hier niet in zijn aanwezigheid met neergeslagen blik van een blote madame hoefde weg te kijken. Zoals bij Walt Disney ging deze Boze Koningin volledig voor strak zwart, wél met dit verschil dat de puntige verhevenheid ter hoogte van haar borsten bij mij rare fantasieën losweekten. En dan heb ik het nog niet, zoals Kamiel, over hoerenlopen. Zelfs hier kon ik zijn immorele honger delen, hem als een vriend begrijpen. Maar als ik vervolgens dacht aan al het vulgaire waarmee je daarbij onvermijdelijk met je kwetsbare knapengezicht tegenaan wordt gedrukt, wist ik al nooit zoiets aan mij mezelf te zullen toestaan.
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten