HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
aflevering drie
Op een goeie dag schoof Kamiel me één van zijn gedichten onder de neus. Die ‘goeie dag’ vond plaats toen ik in zijn ouderlijke woning op bezoek was, één week nadat we samen als architect waren afgestudeerd. Alhier dit gedicht in kwestie...
Jij Sneeuwwit, de schoonste van het land.
Ik, de Prins op zijn trappelend paard.
De hemelse toekomst, een ramp boven ons hoofd.
Gelukkig passeerde daar de Boze Koningin
voorbij haar noest werkende dwergen.
Een dodelijke beet in haar appel wekte mij tot leven.
De witte sneeuw mocht eeuwig blijven liggen
en dat prinsenpaard creperen voor het wegreed,
voor altijd zingend en klingend door het bos.
Hier zaten we, laat ons zeggen, met het getal 8,43. Zijn ideale voorstelling van een vrouw die hij volgens zijn uitleg binnenkort op zijn weg zou tegenkomen.
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten