ken loach op zyn àllerbest. verpletterend realistisch. dé stryd van de hedendaagse mens. niét met de helikopter naar borneo om daar een prehistorisch monster te gaan doden, wél een minstens zo grootse, minstens zo heroïsche tweekamp: het individu dat de hel van de v.d.a.b.* moet doorwaden (*in dit geval dan de v.d.a.b. van groot-brittannië.) zowel zyn huisarts en zyn hôspitaaldokter als zyn fysiotherapeut verzekeren hem dat hy, na zyn hartaanval, absoluut niet meer mag gaan werken; maar het bureau van arbeidszaken is van oordeel dat hy nét niet ziek genoeg is voor een uitkering. begin dààr maar eens aan...
een scène die de tyd neemt om de hel van digitale inlogsystemen te portretteren. een prachtig portret van een afgryselyk ambtenaar die je op een ogenblik ziet uitspreken: "ik zie my genoodzaakt jou ertoe te verplichten, een driedaagse sollicitatie-cursus te gaan volgen."
hoe je op een realistische manier zo'n duffe horror in beeld kan brengen en toch, tegelykertyd, aldoor zo'n spanning, schoonheid en ontroering kan bewerkstelligen, dat snap ik simpelweg niet.
(p.s.: klopt het dat, tegenover bullshitfilms, dit soort van échte films in een minderheid aan het geraken is? dwz: worden dit soort films tegenwoordig minder gemaakt, en ook minder gepromoot? en àls dit klopt, komt dat dan door de netflixen aller landen, die daar geen plaats voor maken? of zien ik dat allemaal verkeerd?)
2 opmerkingen:
Dit soort cinema is aan het uitsterven omdat het publiek voor films (in de cinema) jonger wordt.
Escapisme zal altijd een groter marktaandeel hebben.
(De laatste van Ken Loach gaat over de mensen die de pakjes aan huis brengen: "Sorry we missed you".)
Een reactie posten