ondergetekende zit nu blykbaar een beetje in een ken loach-hype... goed, na al die pulp-bullshit. "sorry we missed you" is zyn meest recente, van 2019... leunt dan ook sterk aan by die vorige, "i, daniel blake"... "i, daniel blake" is misschien wel nog beter... nog meer compact, nog meer een miniatuur...
maar ook deze doet weêr enorm veel pyn, optenief een traan moeten wegpinken zelfs, uiteraard by de scène waarin ineens die kleine dochter het woord neemt ("sorry, papa - ik had zelf jouw autosleutel verstopt...")
pur sang naturalisme, volstrekt naar de leest van emile zola, theodor dreiser, julius vuylsteke. maar: juist om die reden als aanklacht een halve graad minder trefzeker; moét die werkbaas echt zo'n overdréven klootzak zyn? moét op het einde dat hoofdpersonage in mekaâr worden geslagen? moet nu echt iéder gordyn dat in beeld komt zo afgryselyk mottig ogen?
wordt dit op den duur niet een beetje ciske de rat?
het zyn slechts vragen - want: ik zou het zeker niet weten. welja, wellicht is het écht zo...
dit staat als een paal boven water: na deze film denk je ànders over die stakkerds die je een pakje van bol.com komen aanleveren. de hel achter die vergulde decadentie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten