HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem..
39.2.
Bij het eerste appartementsblok haalde ik een sleutel voor de dag. ‘Mijn ouders wonen hier. Moet gauw iets afhalen. Je kan mee naar binnenkomen, maar dan raken we niet meer van hen verlost. Heb je even geduld?’
Mijn ouders waren niet thuis. Kon het ultrakort houden. Roosje stond er nog toen ik met hun alarmpistool naar buiten kwam. Ik had het uit de bovenste lade van een commode weggehaald. Het bruine, wat krakend inpakpapier zat er nog rond.
‘Wat is het?’
‘Een vuurwapen. De heks moet om zeep!’ Mijn manier om te bekennen dat ik enkel haar en niemand anders in de hoofdrol van mijn musical wenste. Makkelijker zou het geweest zijn als ik daar gewoon mee voor de dag had kunnen komen; zonder bij Roosje de indruk te wekken dat ik bereid was als een koene ridder deel te nemen aan een riskant steekspel waarbij ik best mijn hachje zou kunnen inschieten.
De prachtige scène met de openlijke liefdesverklaring waarbij de nobele Prins voor Sneeuwwit ter gelegenheid van zijn huwelijksaanzoek op de knieën zou vallen, had ik al langer geschrapt. Ik kon enkel naar de tweede plaats dingen. Haar antwoord: de nachtmerrie van een ronduit Nee! wilde ik tot elke prijs vermijden.
Zo begon voor mij het slechte nieuws met wat Roosje als heuglijk nieuws opvatte: ‘Ha, Saint-Hubert! En vertrekken we dit keer samen?’
‘Morgen, om tien uur. Maak je klaar!’
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten