state of being, 21 juli 2021

ik kon de gehele nacht niet slapen. eigen schuld, ik had te veel koffi gedronken, te laat op de dag. daarom na elf uren pas wakker geworden. myn gezin was het huis uit, dus kon ik wel meteen aan de conings-conference repeteren. "repeteren" het meest volmaakte woord hiervoor; "ontwikkeling door herhaling."

    vervolgens, rond een uur of twee snamiddags, de draad weêr opgepakt waar ik die vannacht had laten liggen betreffende het boekje rond edgar allan poe. ditmaal gewoon heel netjes één kort en helder en boeiend opstel: "poe en slaverny." op de prent hieronder byvoorbeeld, zie je wààr precies in de verenigde staten, midden 19e eeuw, slaverny mocht bestaan en waar niet... poe stond met één been boven en met één been onder...

    ondertussen kwamen eindelyk myn bestelde boeken binnen. jammer genoeg: ook het nieve boek van duane tudahl zit erby; "prince in de studio - 1985-1986"; uiteraard ben ik die prince-lectuur dodelyk beu, ik word er echt misselyk, claustrofoob zeeziek en angstig van. als jy tegen my zegt: "prince is stom en die muziek trekt op niks," dan ben ik de eerste om je gelyk te geven - maar toch, toch moét ik nu ook weêr dit boek metéén helemaal gelezen hebben, eerder kan ik niet gaan slapen; maar: het is een naslagwerk van letterlyk 600 pagina's.

    om zeven uur savonds zodus dat bezoek over de vloer (zie: "waar was je ten dinsdag"). ik begryp pas nu dat ik klinisch a.d.h.d. heb, en dat het dààrom is dat ik er niet toe in staat ben om te zitten-en-babbelen; ik moét bewegen, ik moét met granaten kunnen gooien of anders juist ervan wegspringen; en toch, lezers: nadien gaf zelfs luv toe dat ik het goed gedaan had; zitten op die houten stoel, geïnteresseerde vragen stellen, in alle ernst ook zelf goeie antwoorden verzinnen. luv verdient dit, ik wil geen ver-verwyderde brompot zyn.

    vrienden hebben me gevraagd om straks, rond zes uur smorgens stipt, een aanslag te willen plegen op generaal von rundstedt - goed idee, maar: ik durf het niet. voor het sneller beëindigen van het gehele ardennenoffensief zou dit natuurlyk goéd zyn - maar: ik kàn het niet, iemand ànders zou het moeten doen in myn plaats...

    trouwens, als ze uitvinden dat ik het gedaan heb - dan weten ze myn familie zitten, die worden dan allemaal opgezocht en meêgevoerd - als dàt gebeurt, kan ik ook niet meer leven... waarom een oorlog winnen als je geliefden dan toch niet meer leven...