vier uur snachts is het, by nader inzien... redelyk uitgeput, zo ben ik eraan toe... wegens, toch immers, vyf uurs aan één stuk door aan myn nero-verhaal te hebben zitten schaven (voor nieuwkomers: in tezamenspraak met de weduwe van de geëerde marc sleen, is don vitalski inderdaad doende, het stripverhalenpersonage nero om te turnen tot een figuurtje in een roman, niks minder...)
daarom weet ik my, hier zo diep onder de grond, in de machinekamer,- wél met een goed verteerbare marin marais op de achtergrond -, algeheel suf en halfdood - alleen nog, op de valreep, déze kleine notitie nog: en daarna de vreugde van de slaapkamer, het zachte bed, de omarming van morpheus!...
club brugge speelde zeer flink vanavond, ik heb ernaar gekeken dankzy myn zoon - zo goed zyn we bezig...
er komt ineens tamelyk veel op my af, verschillende soorten van gigs en opdrachten, allemaal door mekaâr; doch: rustig blyven is de boodschap.
met myn pols gaat het weêr beter, bedankt dat je ernaar vraagt... al moet gezegd: sinds myn vyftigste levensjaar gaan myn kwaaltjes kennelyk nooit meer helemààl voorby, er blyft precies voor altyd wat van hangen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten