‘Dat was Toebakske,’ begon Francis. ‘Een geweldenaar! Hij zuipt jenever of het water is. Tijdens de oorlog heeft hij met zijn geweer een Messerschmidt neergehaald. Overdag slaapt hij, behalve als hij hout nodig heeft voor de kachel, zoals vandaag. Hij heeft nog in de Ieperse loopgraven gestaan. Reken zijn leeftijd maar uit! Als hij op Schoon Annies kamer komt, haha… dan natuurlijk enkel om haar rug te wassen!’
Dacht Francis dat zij nieuwsgierig was naar de vulgaire details uit het leven van die oude landloper? Mieke zat nog met haar blaffende hond.
Zij bereikten de rug van een typisch Brabantse glooiing, vanwaar ze een prachtig uitzicht genoten op de omgeving. Francis wees naar de kattenschuur, ginds beneden voor een rij populieren. Datzelfde ogenblik zagen zij de bestelwagen wegrijden. ‘Vooruit Wim, aan jou de beurt!’ ginnegapte hij. ‘Kom, we nemen ginds een kijkje!’ Het vermoeden dat Francis weer een geintje wilde uithalen, vervulde haar met tegenzin. Hij voelde haar tegenwerking en verhief zijn stem. ‘Verdomme, wat is er?’
Dit bracht Mieke zo heftig van streek dat zij naar adem snakte. ‘Niets…’ Haar stem kwam slechts zwakjes door, zodat ze zich afvroeg of Francis het wel had gehoord.
‘Er is wel iets!’ zei Francis, of hij het tegen een peuter had. ‘Ik heb het gister ook al gewaargeworden!’
Beter nog dan hem met tranen in de ogen te weerstaan, liet Mieke haar hond op hem los. Achter de heesters kwam Wim met grote passen naar het schuurtje lopen. Het was of zij een mirakel in zakformaat aanschouwde. Haar blik gleed langs de groene hellingen. Het schuurtje en de hele mensenwereld, leek zo onbeduidend dat ze enkel kon glimlachen. Het was waar: zij voelde zich evengoed thuis in de hemel als op aarde. Francis zou haar nooit doorgronden! En daarom zei ze, met haar blik naar de doorschenen randen van reusachtige wolken, luid en klaar, opdat die kwaaie hond in haar niet hoefde te gaan blaffen: ‘Francis…’
‘Wat is er?’
‘Ik ben zwanger!’
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten