Francis had het juist. In plaats van met de auto onderweg, bevond zij zich in de serre waar vader tot laat in de avond met zijn plantjes bezig was en hem verwonderd hoorde uitroepen: ‘Ha, kleine meid, ben je daar?’ Zij verheft zich op de tenen en haar lippen bereiken de stoppels op zijn wang. Tegelijk ziet ze zijn hand dreigend geheven. ‘Wat is er met je kind gebeurd?’
Wachtend op de klap die niet komt, volgde het besef dat hij bedroefd was weggegaan, daar zijn dochter haar kind, ofschoon nog maar een kiem van leven, had laten wegdoen.
Het is vreemd, zelfs als er iets ongelooflijks plaatsvindt, wordt dat ongelooflijke algauw het normaalste gebeuren ter wereld. Het onvoorspelbare wordt dan voorspelbaar en men gaat zich afvragen, neen, men is er in één woord zeker van dat men al die tijd daarvoor blind is geweest: zo scherp stond vaders treurnis haar thans voor de geest.
Francis stuurde het deux-chevauxtje over een verkeersdruk plein. Mieke stond op het punt te vragen of het zijn autootje was, maar door haar koppige wil om vanaf nu alle bijzaken van die ene hoofdzaak te onderscheiden, hield zij tijdig haar mond, ook al viel ze daarmee geheel op zichzelf terug.
Francis had minder last van het verschil tussen hoofd- en bijzaken. ‘De naakte mens is aangekleed,’ herhaalde hij. ‘Bedrog en komedie maken niks uit. Maar het kwalijke is: de mens bedriegt ook zichzelf. Hij biedt zijn eigen drek aan als iets waardevols. Een elegante verpakking, en klaar is kees! Waag het echter niet naar zijn geest op zoek te gaan!’
‘Dat zeg je vandaag,’ begon Mieke. ‘Maar het is niet allemaal vuilnis. Ik herinner me nog je eerste brief. Je had een pianorecital bijgewoond en me beschreven hoe betoverend het was. Waarom neem je mij ook niet mee naar een recital?’
Dat hij hierna op verveelde wijze had gezucht, ontmoedigde haar. Zij wist weinig af van muziek, literatuur, kunst, - zaken waarover ze hem al vaak had horen jubelen. Alvorens het op te geven, vroeg ze of het ervaren van schoonheid dan niet een reden was om in het geluk te blijven geloven. ‘Wat moet er anders van ons kleintje geworden later, als je leven nu al op een besmettelijke ziekte gaat lijken?’ haalde ze uit.
‘Ga jij ook een drama opvoeren? Word niet als je moeder!’
Ondanks zijn aantijgingen, zou ze straks weer in zijn armen liggen. Best, dacht ze, maar dan moet hij eerst een boel woorden terugnemen.
Francis stelde voor op restaurant te gaan. Daarvoor wilde Mieke eerst het geld in haar valies ophalen. Beneden in het portaal drukte een man op de bel. ‘Beaumont?’
‘Wat toevallig! Ik kom net aan.’
‘Een telegram! Hier uw krabbel…’ Terwijl de man het trapje afliep, trok Francis de omslag open.
‘Voor jou, die boodschap.’
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten