Ben je niet oud en wijs genoeg om zelf te oordelen wat goed voor je is?’ Francis stak een sigaret op.
‘Het gaat wel over ons beiden. Wij zouden kunnen trouwen!’
‘Daarvoor ben je dus hier…’ Francis draaide het hoofd, om haar de rook niet in het gezicht te blazen. Ook daarna bleef hij opzij kijken, alsof hij niets meer aan de kwestie had toe te voegen. Een ober ruimde de naburige tafel af.
‘Als je weigert het vaderschap te erkennen, dan vlug voor de dag ermee!’
‘Daar gaat het niet over… Maar trouwen? Geen sprake van! Althans niet zolang ik studeer. En waarom zouden we geen vrienden blijven? Waarom zou je niet in de buurt komen wonen en eindelijk je eigen leven leiden? Luister, ik wil je niets opdringen. Ik wil alleen dat je je verantwoordelijkheid neemt. Desnoods wip je voor enkele dagen de grens over en vertel je iedereen van een miskraam, - snap je?’
‘Dat meen je niet,’ zei Mieke geschrokken. Zij had hem, hoewel hij in de kattenschuur al iets dergelijks had laten doorschemeren, nooit tot dit concreet voorstel in staat geacht.
‘Het zou je, als je terugkomt, een hoop ellende besparen. Je zou bijvoorbeeld een ander baantje kunnen zoeken.’
‘Het klinkt allemaal wel redelijk. Maar vergeet niet, het is ook jouw kind.’
‘Weet ik! Maar wat wil je? Het is niet mijn schuld dat je zo bent!’
Mieke zuchtte diep, als door een stroom van redelijke argumenten verplicht haar eigen standpunt op te geven.
‘Zie je,’ ging Francis boud verder, ‘je staat voor de keuze: ofwel keer je terug naar je moeder, - die zal je kind dan wel grootbrengen, - ofwel doe je wat ik gezegd heb. Maar dan moet je niet talmen. Ik wil niet voor andermans fouten opdraaien.’
Mieke kon hem niet geloven. Nog steeds verkeerde zij in de overtuiging dat Francis een loopje met haar nam. Bovendien klopte haar eigen houding evenmin. Want mogelijk was zij inderdaad ongevoelig, verdorven, - een gevallen meisje en idioot op de koop toe, - één gedachte had zich onvoorwaardelijk als een dure eed in haar vastgezet: haar kleintje mocht niets overkomen! Dit was niet het gevolg van een weloverwogen, verstandelijke redenering. Intuïtief begreep zij de onzichtbare wetten die haar leven bestierden. Meer nog: er was iets in het natuurlijke beloop der dingen dat haar vervulde met ontzag. Zo was het Francis beslist ontgaan hoe zij één hand op haar buik legde. Er was ook niets bijzonders op die plaats te merken. Toch voelde Mieke het als een verbond of een impulsief gebaar dat haar kleintje tegen naalden, zuignappen, dodelijke spoelingen moest beschermen. O nee, dacht ze, al moet ik hemel en aarde bewegen, mijn kind zal leven!
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten