om naar het werk te gaan, boterhammen smeren: dat vind ik één stap té burgerlyk, dat is dé dood in een aluminium stoofpot - dan neem ik nog liever een doos droge boterhammen meê naar ginder. ben ik daar gelyk vanaf.
de actualiteit kan my eventjes gestolen worden, dus: géén radio, in de auto onderweg. dit komt wel degelyk doordat ik my, voor de eerste keer in myn leven ooit, door onze overheid echt belazerd voel - zo erg, inderdaad, dat ik nu ook totaal meer niet in hun redeneringen geïnteresseerd kan zyn.
in plaats daarvan dan maar weêr allerlei "trance for self-esteem"-filmpjes, op youtube; een stem die urenlang tegen je aan psalmodieert, bezwerende dat je fantastisch bent, dat je er goed uitziet en dat je goed bezig bent. alles aan zo'n filmpje is natuurlyk treurig - maar: soms moéten we gewoon een tegengewicht vinden voor alle talige rotzooi die, dag in dag uit en permanent, over ons wordt neêrgestort. verplichte byscholingen, chinees-americaanse oorlogsretoriek, terroristen die worden verheerlykt zelfs in onze eigenste nieuwsjournaals.
op straat, eens aangekomen by de school, zag ik een moeder overdréven streng tegen haar kind bezig - afgryselyk! droevig! mottig voor! maar: ik kon niks doen. alleen, toen die moeder zich in haar auto wendde, toen kon ik, voorzichtig, tegen die jongen toch iets fluisteren, héél stilletjes in het voorbygaan: "amai, jouw moeder is wel héél streng vandaag, nietwaar? niet altyd naar luisteren, zou ik je zeggen - ik weet zéker dat jy wél goed bezig bent, dat zié ik aan jou." ik denk echt dat dit hielp, dat dit kind daar echt iets aan had.
de engelse les ging weêr lekker... jullie denken wellicht, beste lezers en vele lezeressen, dat ik myn showmanship steeds meêneem naar school, maar dat is dus totaal niet het geval. alleen nu deze vrydagklas, die heeft het toch, voor het eerst ooit, van my kunnen afdwingen: dat ik, ieder laatste kwartier van de dubbele les, een stukje toneel voor ze opvoer, vergetend dat ik toch maar in een klas sta dan, waarachtig terechtkomend op een hoog podium onder paars-gele spotlights... zoals, op het einde van zyn carrière, de markies de sade nog toneelopvoeringen voltrok in een gekkenhuis, voor een paar verloren gelopen nieuwsgierige gekken, zo kon je op het eind van zyn leven don vitalski voor een paar leerlingen houtbewerking nog in dat klaslokaal zien staan spelen - heel erg soms... op vrydagen soms...
in de namiddag weêr thuis.
vannacht, naar ik hoop, nog eens voortknutselen aan de nero-roman; "de terugkeer naar het rattenkâsteel".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten