maar dit bry zag er, eenmaal by ons thuis, byzonder slordig en donker en duf uit; de kinderen wilden het spul weêr wegdoen en ikzelf wilde dat ook reeds byna. kon hierin nog enig leven schuilen? krankzinnig veel later pas, wéken later, kwam daar toch ineens een dapper stel kikkervisjes uit tevoorschyn, waar myn kinderen overigens nauwelyks naar omzagen, maar die ikzelf obsessief moest blyven bestuderen, zonder overdryven tien maal dagelyks.
volgens de boekjes wordt zo'n kikkervisje na één maand een kikker - maar: die van ons wilden daar na drié maand nog steeds niet aan meêdoen. menig vitalski-lezer zal zich de vreugde nog wel herinneren waarmeê ik hier, midden juli, dan toch aan jullie mocht komen mede te delen: "toch wel!! nu hebben ze allemaal pootjes gekregen, voor én achter - en sommigen eisen nu zelfs pudding voor ontbyt!!"
eind juli brachten we de kikkers naar het rivierenhof, waar ze, uit een vorig leven, de vyver nog herkenden. by de overdracht van hun bassin in onze achtertuin naar een emmer waarin zy zouden kunnen worden weggedragen, waren er twéé kikkers ontsnapt, door in het wildeweg de tuin in te springen. zelfs na drie uurs zoeken, konden we ze niet meer terugkrygen; die kikkers waren zo klein als ieder één kopspeld, wyl onze tuin, zoals jullie weten, quasi officieel wordt aanzien als een van de meest overwoekerde regenwouden van de agglomeratie, een orgie van kinderdistels, kromgras en paarse wildebloemen.
ik voelde my schuldig. die kikkers gingen doodgaan. hier was geen vyver. hier was er alleen maar harde zonneschyn, prikkeldraad en droogte. terwyl kikkers, zoek het maar op, amfibieën zyn. en terwyl pitouche, onze kat, in principe dan ook nog eens een jachtdier is (hoewel die in de praktyk precies alleen nog maar yoghurt wil, en de laatste jaren echt niks anders meer doet dan met haar poten naar omhoog in de warme zetel liggen...)
eêrgisterenavond, twee maanden later, juist de enige avond van het jaar waartydens luv er vandoor was, en ik, als alleenstaande pappie, myn twee kinderen door de tyd begeleidde, waar iets plechtigs aan was, bracht mollie, vanuit de gang naar haar slaapkamer, een yzingwekkende gil tevoorschyn, exact doende denken aan de gil van de aanstaande echtgenote van victor frankenstein, één minuut voordat zy, door het monster van haar man, om het leven zal worden gebracht door wurging. met voor alle zekerheid een broodmes in de hand (echt waar), snelden-ik mollie naar boven achterna.
"een - kikker !!!"
wat later zag ik hem, inderdaad.
zo groot als een kleine handschoen. op de vloer. in dat gangetje.
die heeft dus,-(hoe kàn dit)-, al die vele weken en weken in die anti-wereld volstrekt overleefd. zonder water, zonder iéts. die zag er zelfs goed uit, die bewoog zich sportief. trouwens: die was dus het huis in geraakt? en: die was langs die twéé trappen, die viérentwintig treden, helemaal naar boven weten te klimmen????
(deze column mag niét worden gelezen door els crawls. want die gaat hier, als luv en kik naar "deejay a moeder" zyn, vrydag, komen babysitten.)
3 opmerkingen:
kon je dat laatste zinnetje niet BOVENAAN zetten??
ik moet daar gaan SLAPEN ...
Hahaha, die kikker bleef in leven door al jullie vliegen en muggen te absorberen!
mijn excuses...
Een reactie posten