zoals myn kinderen deze dagen, zoals jullie weten, edel-figureren in "daens", the musical, ter meerdere bevordering van het grootcapitaal van gert verhulst, is deze onderneming voor die kleintjes een onuitsprekelyk avontuur, waar zy voor de rest van hun leven nog aan zullen terugdenken. wat opmerkelyk is, is dat zy zich onderhand reeds in een routine weten; nu reeds zyn ze volstrekt niet meer onder de indruk van een publiek van 3.000 mensen. mollie moet spelen dat ze dood op de grond ligt; gisterennacht wist ze my te vertellen dat ze het daar zopas érg moeilyk meê had: omdat ze aldoor bezig was, daar live on stage, op de vloer, een slappe lach te onderdrukken. op dagen waarop ze drié keer spelen, is er kort voor het optreden geen stress, maar een gezonde dosis tegenzin of verveling. dat lykt my een schitterende leerschool. zeker naast de noodzakelyke magié van het theater, ook reeds, zo vroeg mogelyk, de zeker niet persé dramatische maar wel ook essentiële ontluistering daarvan...
nu de lock-down echt helemaal pleite is en het verkeer zich weêr helemaal heeft herpakt, is het toch wennen aan de hernieuwde verkeersgeluiden. de imbeciliteit van de mensheid in specifiek myn eigen omgeving; scheurende banden (in een bebouwde kom), en vanaf de schynpoort bywylen een symphonie van claxons - alsof die sukkels echt iets hebben: "eindelijk!! eindelyk kunnen wy weêr claxonneren!!..."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten