ik merkte vanmiddag dat ik goésting had om te gaan lesgeven. die goesting werd naderhand beschouwd niet hélemaal ingelost, die maandagklas is geen lachertje, dat is een voettocht door de jungle (hoewel het zéker nog veel erger zou kunnen...); maar: dat gevoelen vooraf was toch niet slecht. soms vragen ze my nieuwsgierig: "geef je grààg les?", en daarop antwoord ik dan soms: "ik zou het, in ieder geval, toch nooit helemaal gratis willen doen." maar vandaag moest ik zeggen: als ik smiddags, thuis, telephoon zou hebben gekregen met de mededeling dat de aanstaande lessen zouden zyn afgeblazen, dan zou ik dat, merkwaardig genoeg, toch ergens jammer hebben gevonden... byna zoals een jonge acteur het jammer vindt om, eender om welke reden, te moeten vernemen dat een optreden niet kan doorgaan, juist wanneer hy zyn kôstuum aanheeft. eigenlyk zou ik toch wél, bedoel ik, zelfs gratis willen lesgeven, heden; als een vrywilliger, daadwerkelyk; "daar zyn een paar jongeren in nood, die absoluut engels zouden moeten leren - zou jy dat zomaar, vrywillig willen doen?" ik zou toch "ja" zeggen - mind you: op een aantal voorwaarden!; maar: aan die voorwaarden is op het moment eigenlyk voldaan; deze maand (in october verandert weêr alles) heb ik een perfecte lessenrooster. schreef hy - net zolang totdat hy besefte: ik... ik... ik MOET MORGEN VROEG OP?????
en - - daar doen er zich weêr van die VERGADERINGEN voor????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten