state of being, 17 september 2021

de bedoeling was om eerst, vandaag, een paar technische dingetjes, die het maar waren, uit de weg te ruimen; om daarna, zo snel mogelyk, te kunnen voortschryven aan myn kerst-verhaal - hét verhaal dat, van alles dat ik ooit schreef, by uitstek het ding is, komma, waar myn fans zo abnormaal hard naar aan het reikhalzen zyn... dat kerst-verhaal en, om de andere dag, die nero-roman; die twee dingen, die twee "projecten", om het zo maar te beduiden, die zitten nu, door de omstandigheden, op zo'n manier in mekaâr, dat ik daar gemakkelyk iédere dag acht uurs pér dag aan één stuk door aan zou kunnen voorttimmeren, in verrukking; het kader is immers reeds daar, nu alleen nog is het een kwestie van schuiven en verschuiven - en van byschaven... ik doe niets nog liéver, met myn leven... maar, zoals dat gaat: inmiddels werd het reeds halfacht savonds -  maar: ik heb er nog niet één minuut naar kunnen omzien...

    dus gauw, van ergens, het "zen" zien tevoorschyn te delven; myn zelf begerende terug te vinden, temidden van dit "geleefd worden"...

het gaan-slapen van mollie was, eêrgisteren althans, nog eens werkelyk de "full montie";- dwz: drie tot vier uurs, aan één stuk door, stressen en voortstryden; kalm blyven en goochelen; muggen vangen, één halve croissant op de juiste temperatuur komen aanleveren; toen ze daarna, éindelyk, rond middernacht pas, weêr énigszins tot rust scheen gekomen, in haar mooie slaapkamer, achter haar veilige deur, moest ik, tot luv, vertwyfeld mompelen: "fuk - zeg van niet... ik vrees - myn telephoon... die ligt nog op haar kamer?... en die heb ik echt nodig..."

    na lang overleg, kwamen we tot het inzicht, lezers, dat ik die telephoon toch maar beter niét ging terughalen, toch zeker niet metéén; de riviermonsters daarbinnen, zoals alleen wy die zo goed kennen, die zouden daarmeê, alle op één ry, metéén weêr uit hun ondiepe funnels worden opgetrommeld ("funnel", het engelse woord; een "geheimzinnige schacht onder water...") veel later pas, rond halfvier in de diepe nacht, in ons muisstille, doodstille huis, zag ik my dan toch, letterlyk op kousen, de poging ondernemen... ik legde, speciaal voor dit verhaal, myn hand, zo voorzichtig als ik maar kon, op de deurklink... zo trààg als het my maar gegeven was, trok ik die vervolgens werkelyk uiterst zachtjes naar beneden... vanachter de deur klonk het opeens: "pàpa!! - - wat bén jy daar aan het doen!!..."