state of being, 8 februari 2022

een hele stapel boeken en publicaties die een maand lang door het huis hebben geslingerd en gehangen, aan het opbergen geweest; iets dat één keer per maand of zo moet gebeuren; de beslissing: "nu doe ik dit weg, in de kast" (al is er ook wel nog een tussenstadium, dwz één bepaalde plank waar dingen op liggen die toch wél nog in zwang blyven - maar toch niet meer op het nachtkastje kunnen.)

by deze "strip glossy" stelde ik my de vraag: waarom had ik my, om te beginnen, dit bar slechte magazine toch weêr aangeschaft? antwoord: by nader inzien alleen maar voor dat ene, veel te korte artikeltje over specifiek dit onderwerp: "jerommeke in duitsland", wat zo'n obscuur afgebakende niche is, dat het geniaal wordt. plus: die jerommeke-spin-offs, die iederéén heel erg vindt, zelfs de echte vandersteen-fans, weten my toch wél te bekoren; het prototype van het principe "zo slecht dat het goed wordt", dat zeker, maar bovendien word ik ook best getriggerd door het raadsel: "waarom ervaar ik die verhalen en dat personage, in weêrwil van àlles, toch wél als geloofwaardig?" 

iets vergelykbaars word ik ook gewaar by sommige koekjesdozen; zo'n koekjes-deksel met daarop, pakweg, een houthakkersgezin, uit de napoleontische tyd, met standaard wolkjes op de achtergrond en een waterput vooraan; alles daaraan is cliché - en toch geloof ik dan dat dit landschap historisch is en dramatisch en waargebeurd. zo erg zelfs, dat ik er byna zelf in kan rondwandelen...

    analoog met myn zéér moeilyk uit te leggen geloof in reïncarnatie, zelfs in genetische reïncarnatie - dwz ik voél soms geschiedenis in my resoneren, byvoorbeeld langs myn overleden tante louisa, die op eigen beurt, overlangs andere generaties, 18e eeuwse zeevaart resoneerde...