state of being, 21 februari 2022

elf uur savonds. mollie rusteloos, kwam zonet nog beneden in de living om haar schoolagenda te checken. pitouche hier tegenover my juist zeer kalm en rustiek. best heftig regenweêr, met bliksemschichten bovendien. rocco james conan voor het eerst sinds een paar nachten ook nog eens hevig aan het wroeten geweest daarjuist.

    de gig in wetteren verliep zeer aangenaam, in wat heet "uitgelezen gezelschap". de terugrit naar huis was minder, in een geleende automobiel (die van myn ouders), op drukke wegen, in aanhoudende troebele regenval. van die verkeersborden op de heraangelegde snelweg vlak voor de kennedy-tunnel snapt niemand iéts, er wordt aldoor gedaan alsof er afslagen zyn, naar rotterdam of naar havens of naar linkeroever, maar toch blyven alle vyf die banen by mekaâr, met lynen die dan weêr doorlopen en dan weêr stippellynen worden.
    morgen vroeg op. zelfs extra vroeg, omdat naar het schynt onze naftbak op rood staat. daarom vroeg gaan slapen. daarom nu rustig-aan hierzo...
    terwyl ik weg was, is de klusjesman langs geweest (na een halfjaar wachten); inmiddels hangen er hangkasten in de wasplaats, als eindelyk, en extra kapstokken in de inkomhal...

    maar: de badkamer heeft nog steeds geen deurklink, en die paar kaders hangen ook nog steeds niet tegen de muur...

    de titel voor myn best-of-voorstelling met veel poëzie in, heet in principe zeer toepasselyk "gedichten en gedachten", maar het woord "gedichten" in een titel, schrikt zeer veel mensen af, dus die twee nieuwe gigs met deze voorstelling, gaan nu de deur uit onder een nieuwe titel, met name "gewoon blyven ademen".

    ik voel er hoegenaamd niks voor om een totaal nieuwe one man show te maken; als het lukt, wil ik nu weêr jarenlang op oldies blyven teren... toch zeker in dorpen en gehuchten waar ik sowieso byna niet gekend ben, wat ik je brom...