door gast-auteur Robertus Baeken, vanuit de timmer-kamer...
45.
Nog altijd wandel ik op de scherpe snede tussen twee gebieden: het verleden en de toekomst. Ondanks de simpele vreugden van mijn dagelijks gaan en thuiskomen, blijf ik met de banale kantjes moeite hebben. Maar waarom me hierover zorgen maken? Ik heb me ermee verzoend dat een mens een in de modder terechtgekomen engel is.
Op een avond - ik geloof dat het zowat een maand geleden is, en sindsdien was er weer heel wat voorgevallen, - riep de patroon me binnen. Ik kwam van mijn dagtaak. Net toen ik uit de auto stapte, die ik als gebruikelijk in het schuurtje had gestationeerd, zag ik hem achter het glas van de werkplaats, vanwaar hij me wenkte om eventjes binnen te lopen.
Ik vermoedde al waarover hij wilde praten. Zowat twee weken tevoren was Karl, zonder zijn ouders vooraf in te lichten, met zijn meisje voor tien dagen naar de Balearen vertrokken. Maar die tijd bleek langer te duren. Karl was nog steeds niet terug. En sinds de oude baas zich had laten ontvallen dat zoonlief nog een paar betalingen van klanten in zijn binnenzak had, vroeg ik me af of dit eerstdaags wel zou gebeuren. In elk geval had zijn vader het thuiswerk van hem overgenomen. De keukenkast waaraan hij bezig was de deurtjes te bevestigen, zou ik de volgende dag in een nieuwe villa monteren. Ik had een beetje medelijden met hem. Sinds die paar dagen dat Karl 'm was gesmeerd, leek hij wel tien jaar ouder geworden. Deze indruk werd nog versterkt doordat hij een bochel had.
'Wil jij die deurtjes even voor me vasthouden?' begon hij, alsof hij alleen maar mijn hulp nodig had. Ik vermoedde dadelijk dat er meer was. En toen hij de schroeven voor de bevestiging van een scharnier begon in te draaien, zei hij ook: 'Je herinnert je nog wel de trap die jullie hebben hersteld, daar in de buurt van Klapdorp?'
'Ja, wat is ermee?'
'Die eigenaar, een gepensioneerde heer, heeft nog steeds niet betaald!'
'O nee? Dat verbaast me erg; vooral omdat hij er warmpjes bij zit. Waarschijnlijk is het vergeten werk!'
'Dat had ik ook al gedacht. En daarom wou ik je vragen om, - als je nog eens in die buurt komt, - eventjes met de rekening bij hem aan te kloppen. Emma zal je dadelijk een kopie bezorgen. Goed?'
Dat was de eerste keer dat mijn werkgever me met een dergelijke opdracht op pad stuurde. Hieruit leidde ik af dat hij het volste vertrouwen in mij stelde. 'Komt in orde!' zei ik, hoewel ik niet meteen inzag bij welke gelegenheid ik daar in de buurt zou geraken. De oude baas wist toch ook wel dat het met die villa in Brasschaat dringend verder moest?
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten