waarom we bezorgd zyn; omdat we onzelf altyd voorrang willen geven. en dus veel meer aandacht besteden aan onze eigen zorgen dan aan die van een ander. het punt van onverschilligheid tegenover de zorgen van een ander is altyd veel sneller bereikt dan het punt van onverschilligheid tegenover onze eigen zorgen.
dirk wouters is anders. die is dan ook letterlyk katholiek. als tweedejaars student kwam hy te laat op de proclamatie.
"en?" vroeg hy bang. "ben ik geslaagd?"
"sorry - neen, je bent geflest."
"dju!... en nancy? nancy geslaagd?"
"ja, nancy wel."
"oef!! gelukkig!!..."
dat vond ik ongelooflyk mooi...
ik vind in myn boekenkast de geniale biographie over sartre niet meer terug, geschreven door cohen-solal. dit doet vooral pyn omdat het lyvige boek een cover had van een unieke gele kleur. toen ik het boek las, in 1997, was ik na een relatiebreuk toch weêr terug met fleur. ik zat by haar thuis met dat boek voor me, en ik voélde fysiek een wisselwerking tussen myn eigen schizofrene geestestoestand en dat indringende geel.
heb ik het boek aan iemand uitgeleend? dan is het verdwenen...
goed, voor 13 euro kan ik het opnieuw bestellen, klaarblykelyk.
en in dié tyd krabbelde ik, geloof ik, zo'n boek nog niet helemaal vol met notities.
maar het bezig zyn met bestéllen is er te veel aan...
ik doe niet meê aan de parys-romantiek en weet ook niks van die stad, maar daarstraks met romeo spinelli op een brussels terras vlak aan een drukke verkeersweg, spinelli het lawaai en zelfs de uitlaatgassen verheerlykende, verlangde ik ineens intens naar het enige paryse terras dat ik toevallig wél ken; het anders toch maar banale "point nord" op de boulevard de menilmontant.
dat moet je doen als je in een stad komt die je niet kent: metéén één bepaalde plaats voor jezelf aanduiden als een soort fetisj, een ankerpunt van vertrouwen, waar je je goed voelt.
een toffe ambitie: een dezer met myn kinderen de trein naar ginder, om dààr een bord spek te gaan eten, door het park te wandelen en na een paar uurs weêr naar huis te keren.
thuis is het nog het best.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten