(jy zal opperen: "is dat niet, in plaats van roem, een teken van alzheimer?")
onderhand heb ik echt heel veel plezier van myn playlist op tidal (= soort spotify). tot voor kort was ik er nog ontevreden over. sinds kort kan ik er werkelyk van genieten: omdat de mix nu pas volmaakt is; songs van dit jaar en van vorig jaar, maar ook van de jaren 50 en 80 en you name it. songs die ik door en door ken, maar ook songs die my nog echt verrassen, maar dan goéd verrassen.
gaat over precies 1700 songs.
een 20-tal of een 30-tal moet ik er weêr afhalen, meer niet...
dat gaat dan meestal over te langzame zangeressen die zich begeleiden op een akoestische gitaar. daar bestaan er écht te veel van. (lut van nooten niét meêgerekend!!...)
het meest zinvolle muziekgenre van 2022 en omstreken, is volgens my toch een genre dat je zou kunnen noemen "geautoriseerde synthpop". rechttoe rechtaan gitaarrock byvoorbeeld, zoals "the smile", dat kan eigenlyk niet meer; omdat ook zy niet om de kill-winkel van productie heen kunnen, van digitale productie. synthpop neemt die productie tenminste als uitgangspunt. maar we zeggen "geautoriseerd"; de daaraan tegengestelde synthpop is onpersoonlyke, commerciële prefab; dua lipa of doja cat; het plan van een commercieel bureau. graâg wil ik, bovenop dat laboratorische, toch wel nog de oeroude "hoogst persoonlyke expressie van de hoogst persoonlyke individualiteit". byvoorbeeld de groep "hurray for the riff raff", vind ik erg goed. (niet héééél erg goed, maar toch wel erg goed...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten