eerste donkere dagen. daardoor de gewaarwording dat de dag wel vroeg eindigt, maar méér nog dat dit einde oneindig lang duurt - waardoor in zyn geheel de dag inderdaad ook langduriger schynt. met als een gevolg dat je goed kan werken.
dus wél aldoor bezig, doch op een rustige manier. de laatste werkelyk rush dateert feitelyk van de laatste voorbye vrouwen-tentoonstelling, nu hoeveel weken geleden? alleen toén was het nog een kwestie van "niet kunnen gaan slapen wegens nog zestien ingewikkelde mails moeten opstellen."
huiswerk voor myn arbeid als leraar engels voorbereid, voortgewerkt aan het scenario voor het geels volkstoneel. tussendoor, met mate, oekraïne-surfen. er wordt eigenlyk te weinig melding gemaakt van de deportaties; oekraïense kinderen die worden gekidnapt en dan in rusland "geadopteerd". dat is een holocaust pur sang, dat zou veel groter op onze schermen moeten uiteenspatten, om nog veel méér verontwaardiging te genereren.
subiet naar het seeftheater, om daar publiek te spelen.
ik ga liever naar kleine, hardwerkende theaters dan naar gigantische, door subsidies onderbouwde theaters, omdat in die kleine theaters myn persoonlyke aanwezigheid een effectief verschil uitmaakt. ik houd er niet van als ik individueel helemaal niks voorstel - zo ydel ben ik, inderdaad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten