Werk voort:
-gebruik eerst nog deze “roman”, tem revue coke;
-daarna: steekkaarten van elders zoeken
90 minuten praten
18 hoofstukken van 5 minuten
90/2=45/2= 22
1 INL (3) & NAMEN (5) = 8
2 TRIBALEN (3:30) & naam moeskops (3:30) = 7
= 15
Vijf minuten te veel
3 KINDERTIJD MOESKOPS = 8
4 NEFASTE DATUM U2
5 FEITELIJK COMMUNIEFEEST (nauwelijks) =. 25 minuten
6 REVUE VERSUS DE COKE
1000 tekens is één minuut
———————————————————-
7 HEIDI DRUYTS
8 ZALEN
9 HONDSEND TWEE
10 NONKEL THYS
11 TOUR CAMPINA
12 AANKOMST
13 WOORDEN
14 KLANKEN
15 UITGANGEN
16 KIP ZIEN (hier pas kip alg)
17 ONTMAAGDING
18 EIND-GEDICHT
18x4=72
18x5=90
80/18=4,444
Één minuut = 1000 tekens
I
POPULAIRSTE FAMILIENAMEN IN DE KEMPEN
MEEST TYPISCHE NAMEN
KEMPISCHE OER-CLANS
DE FAMILIE MOESKOPS
ENTER DEN DANNY MOESKOPS
KIEKEN UIT LILLE
II
COMMUNIEFEEST IN 1981
EERSTE FESTIVALS
ZAAL LUX
RAKETTEN-MARS
COMMUNIEFEEST IN HONDSEND
HET KIEKEN VAN DE MOESKOPS
III
DE REVUE VERSUS DE COKE
KEMPISCHE NEW WAVE
STUDIO GALAXY
DE FAMILIE DRUYTS
DE BEDDERMOLEN
SINT MAARTENSVUUR
DE VEERTIEN BILLEKES & CO
HET ANDERE HONDSEND
KEMPISCHE HEKS
DE ZWARTE RUITER
IV
VERMEER-THYS
MATRAS EERSTE KLAS
TOUR DE CAMPINA
NOG ALTIJD DAT KIEKEN
FRIKANDELLEN
KEMPISCHE WOORDEN
DE KEMPISCHE KLANKVERSCHUIVING
Ô
VIER SOORTEN ZINNEN
DE MOORD OP HET KIEKEN
ILSE DRUYTS
I
INLEIDING & NAMEN
-over de geschiedenis van mijn eigen, zeer persoonlijke Eerste Keer; dwz de eerste keer dat er mij een intense, lichamelijke liefdes-verkering overkwam met een meisje van het andere geslacht. Dat is een Kempische geschiedenis, want ik van, Vosselaar, dat meisje was van Weelde-statie, en die ontmaagding die gebeurde op de achterbank van een auto da geparkeerd stond in Hondsend, nabij Weelde Statie.
-Ten tweede gaat dit verhaal over iedereen die van zijn leven al eens létterlijk roze olifanten heeft zien voorbijvliegen, meerbepaald door zich overmatig te hebben vergrepen aan zogenaamde “Veusseltjes” - die uiterst beruchte bessenjenever uit Rijkevorsel.
Maar vooral, ten slotte, gaat dit boekje over de snelle opkomst en onverbiddelijke ondergang van een zekere, charismatische, in wezen ronduit heroïsche Neef van mij, die luisterde naar de naam Dannie Moeskops.
= 2:30 minuten
Met de naam “Moeskops” ogenblikkelijk tot over onze twee oren middenin het Kempenland. Laten we dat maar eens bekijken - de betekenis van de naam Moeskops.
Hiernaast zie je een lijst van de familienamen die in de Kempen het vaakst voorkomen - wat wel nog iets anders is dan de meest “typische” Kempennamen.
*“Maes”, feitelijk een verbastering van de naam “Thomas”, in het Grieks willende zeggen “Tweeling”. Dus een record aantal Kempenaren heten Maes - maar toch is Maes niét wat je zou noemen “typisch Kempisch”; met name omdat er ook elders in België zeer veel fiere Maesen rondhossen. Direct na Peeters en Janssens, prijkt “Maes” op nummer drie in de Vlaamse familienamen Top 10.
Hetzelfde met de naam meteen daaronder, “Segers”, een zeer oude, Keltische naam; Seger bij de Oude Germanen willende zeggen “overwinnaar”, “zegevierden”. “Segers” wil dus zeggen “Zoon Van De Overwinnaar”. Dat doet Kempisch aan, omdat een gemiddelde Kempenaar een vechter is, die overigens ook nooit zijn nederlaag zal willen erkennen. Ik ken in Grobbendonk 6 gasten die allemaal Jef Segers heten, en zelfs geen familie zijn van mekaar. Toch is ook de naam Segers niet “typisch Kempisch,” omdat je ook in Kortrijk, in Middelkerke en/of in Erpemere flink wat Segersen tegen het lijf kan lopen.
typisch- in die zin, dat ze elders in Vlaanderen veel minder floreren.
Één: Van Gorp. Oudgermaanse woord “gor”,“moeras”, en “ap”, dat wil zeggen “waterloop”. In het mistige, zompige Kempenlandschap is een gorp een tof ding: dé plek waar het onoverzienbare, levensgevaarlijke moeras als eindelijk geraakt opgelost in bewegend water. EEN HOOPGEVENDE NAAM
Wat vooral opvalt, immers, is dat die namen eigenlijk allemaal ongeveer hetzelfde betekenen - ze verwijzen bijna alle, beetje triestig naar nattigheid. KEMPENAAR MET NATTE VOETEN GEBOREN.
GORP: OUDGERMAANS; GOR AP = MOERAS, WATERLOOP
RIEL: LATIJN RIGOLA, ONDERGRONDSE WATERLOOP, RIOOL
GESTEL: OUDGERMAANS GESTELA, ZANDOPHOPING BIJ RIVIER
BROECKX: FRANKISCH “BRUOC” (broek-sele; nederzetting (sele) bij het moeras.)
2:30minuten
5:30
VAN GORP
Daar komt dan nog bij, vernederend dat die àllermeest typische Kempische familienaam niet eens uit Vlaanderen komt, maar wel uit Zuid-Nederland, meer bepaald Noord-Brabant, waar Gorp een nodeloos, marginaal gehucht beduidt, op een steenworp ten Westen van het ook al niet zo overdreven opzienbarende Hilvarenbeek.
De meest beroemde Van Gorp is dan ook een Hollander, of beter gezegd een Hollandse: de Rotterdamse Corrie van Gorp. Vlaamse Kempenaren, die in de jaren 70 en 80 meer naar de Nederlandse televisie keken dan naar wat anders, zullen haar vooral nog kennen als “Mevrouw de Bok”, remember tot àchter de achterste achterdeuren van Armageddon de hitsingle “Alie van de Wegenwacht”
1 minuut
in de Kempen de familienaam “Van Gorp” eer aan gedaan door:
*YVES VAN GORP, wielrenner, jarenlang ploeg van balen, woont in TESTELT, onder HERSELT
*Frans van Gorp tragisch leven was burgemeester van Tielen, samengevoegd met Kasterlee en Lichtaart, “ereburgemeester”.
Maar vooral denken we nu toch met geestdrift aan de uiterst belangwekkende ondernemer Raf Van Gorp - van Ravago Plastics, zonder enige overdrijving dé allergrootste firma ter wereld gespecialiseerd in plastic-recyclage. In de jaren vijftig werkte deze man nabij de Brug 9 in Arendonk, in de zogenaamde Poederfabriek, waar dynamiet wordt gemaakt ( de “Poudre Réunion Arendonk”.) In het jaar onzes Heren 1961 kwam deze Raphaël zelf op het idee om daar het plastieken afval op te kopen aan dumpingprijzen, om dit te wassen, te verkorrelen en te verkopen als nieuwe grondstof.
Op korte tijd werd de gelukkige slimmerik multimiljonair - al bleef hij zijn heimat Arendonk trouw tot in de kist, niet zonder de lokale voetbal- en wielerploegen daar te sponsorren, en zowat alle Arendonkse zonen en dochters tewerk te stellen. Soms zag je hem gewoon in Café het Stekske een Corsendonk zitten drinken.
1,5 minuten
=== 5 MINUTEN
All in 8 minuten
TRIBAAL
“de meest voorkomende familienamen in de Kempen”
“de meest typische Kempische familienamen”,
“de Kempische volksstammen”. Dit gaat om oeroude geslachten - die echter eeuwenlang aan één en dezelfde, vaak erg beperkte landelijke omgeving verankerd bleven.
Pas hier kom je werkelijk in het diepste bronnengebied oer-Kempen.
LOENHOUT: FRANKEN - - -
ZOERSEL: SCHRYVERS —-
BERTELS: HALLE
Om en rond Loenhout bijvoorbeeld, kan je nog steeds belachelijk veel inwoners tegenkomen die “Francken” heten - inderdaad nog daterende uit het jaar 358, toen de Salische Franken van de Oude Romeinen de toestemming kregen om zich te vestigen in Toxandrië.
Vlak daaronder, in Zoersel dan weer, onderscheiden we al sinds mensenheugenissen steenrijke Herenboerenclan genaamd “Schryvers”
Halle, schijnt te worden overgenomen door de tribale kringen genaamd “Bertels” (komende van “Bartholomeus Van Nes”, die hier in de 7e eeuw na Christus, eigenhandig een stenen kapel bouwde.
In mijn eigen geboortedorpje, Vosselaar bij de Konijnebergh, was het eeuwenlang zo, dat de clan genaamd “Woestenborgs” tomeloos met de plak wist te zwaaien. Er zijn talloos vele Kardinaal Cardijnlanen in DE KEMPEN: in Nijlen, Vorselaar, Rijkevorsel en Herentals, in Lier, Westerlo en Herenthout - en natuurlijk ook in Halle, waar deze dappere, anti-fascistische, nobele man werd geboren, die later de oprichter werd van de K.A.J. (de “Kajotters”)- maar: op de hele wereldbol, daarentegen, is er maar één enkele Pastoor Woestenborgsstraat; inderdaad: aan de oude kerk van Vosselaar.
Vele honderden jaren lang leverde de clan Woestenborghs aan de gemeente Vosselaar een niet kapot te krijgen trits van pastoors, kosters en vooral ook onderwijzers. De grootouders van mijn vriendjes in de straat vertelden erover met een huiver; Meester Woestenborghs, die, zoals zijn naam dit al aangaf, zijn woeste blik onder zijn gebogen gedaante geborgen hield, zoals hij knorrend en hijgend door het klamme lokaal beende, plotseling aan iemands leerbank stilhield - “Joske?” “Ja meneer!” “Noem alle twaalf de apostelen!” Joske deed zijn best, maar geraakte niet verder dan drie vier namen; waarna Meester Woestenborghs dan bijna opgelucht, vanonder zijn habijt, een enorme, ijzeren lineaal bovenhaalde. “Steek alle tien je vingers voor je uit, Joske!”
Mijn vriend met wie ik De Kempenkrak overal in het land live on stage breng, als een succesvolle theatervoorstelling, heet “Steven Van Gool”, en die “Van Gool” is ook weêr zoiets tribaals, strak verbonden met Dessel, Retie en Gooreind. Toch komen de Van Golen net als de meeste Kempische clans uit het Noorden, “Gool” zijnde een verbastering van “Goirle”, een steenworp onder het fameuze Gorp. Tegen mijn vriend Steven zeg ik vaak plagerig dat iedere familieclan zijn eigen stiel kent, en dat de Van Golen sinds jaar en dag gekend staan om hun criminele beroepen - niet eens als bankovervallers of valsemunters, maar als lafhartige koeiensmokkelaars, kruimeldieven en valsspelers aan de goktafel. In waarheid treffen we veel succesvolle Van Golen in de sportsector, vooral het voetbal - vooral dan nog, zeg ik opnieuw vaak lacherig, bij de afdeling keepers; “Van Gool” zou dan eigenlijk afkomstig zijn van “van goal.” Gedenken we in iéder geval de beroemde doelman Roger Van Gool uit Achterbroek bij Gooreind.
3 minuten
TEN SLOTTE: DE MOESKOPS
Dus goed, hier komen we eindelijk aangeland.
De “Moeskopsen” speciaal: in àlledrie de hierboven vermelde categorieën: vààk, typisch én tribaal: het Noorden van de Noorder-Kempen; beneden in Beerse, Turnhout, Oosthoven en Ravels, maar nog veel meer daarboven, in Weelde, Zuidheikant, Hegge, Poppel, Overbroek en Maarle - dààr gedijen de Moeskops nu al vele eeuwenlang, en nu zonder dat zelfs de komst van de trein, de hovercraft en het internet daar iéts aan heeft kunnen veranderen.
Moes:
1 eigenlijk mooie naam:
A kops boven moeras, moes, groeisel; vruchtbaar*
B associeerde met moestuin**, rabarber, kalisjenhout, rabarbermoes
2 echter:
A cfr pizza hawaii***
B kops in woordenboeken op speelkoer ni als vruchtbaar verhoog, maar “kop” gezicht, tot moes slaan; ne moes kop, kop als een brij
Mijn neef de dannie moeskops die
3:30 minuten
* Een “Moes” is een stuk grond bij een heldere, stromende waterloop, en een “Kops” is een verhoogde heuvel, vrij van slib en slijk. Dus anders dan een schor, een terp, een slik of een broek, is een moeskops werkelijk iets goéds - een grond waarvan mag worden gezegd dat die, zo uitzonderlijk in de Kempen, oprecht vruchtbaar is.
** Denk voor die “moes” ook aan het gekende begrip “moestuin”. In de jaren tachtig begonnen de moestuinen uit het Kempische landschap te verdwijnen, de jeugd wilde niet meer tuinieren, maar wilde liever gaan nachtbraken, drinken en met drugs experimenteren (!); maar in de jaren zeventig was iedere zichzelf respecterende Kempische straat, laan of dreef nog met een overvloed aan moestuinen gezegend. Daar werd dan bijvoorbeeld rabarber geteeld, dat zéér gemakkelijk groeide, door weer en wind en door hagel en sneeuw, die rabarber was niet kapot te krijgen. De jeugd kon die rabarber naar eigen goeddunken in zijn eigen hof uit de grond gaan trekken, en opknabbelen zonder te hoeven af te spoelen - neen, dat laatste is niet helemaal waar; het “Chemical” in Beerse verspreidde feitelijk een van gesmolten lood doordesemde lucht, waardoor die rabarber, maar ook al die bosbessen en frambozen langs de jaagpaden aan de vaart, vergiftigd werden. Alleen wisten we dat toen nog niet, en we proéfden het gelukkig ook helemaal niet.
Op rabarber kauwen was ook op zich feitelijk geen lachertje, omdat deze groente, waarvan we dàchten dat het een fruitsoort was, uit lange, stugge draadvezels bestaat, die zich een vernietigend weg tussen je voortanden baande - niet onvergelijkbaar met de draden in kalisjenhout (dwz eucalyptus). Wat kon helpen, was om zo’n rabarber stok in tweeën te breken, en dan te dompelen op een bordje witte suiker; alvast die onderkant werd daar dan wel een beetje week van. Maar vooral diende die rabarber voor het maken van moezen en confituren. Ook dat is de Kempen van de jaren 70: je ging bij een vriendje op bezoek, nooit langs de voordeur, maar langs het houten vliegendeurtje van het achterportaal; je kwam dan onverwijld de keuken binnen, waar die moeder van jouw vriendje tezamen met nog een paar andere geblondeerde moeders met een kolossaal stel weckpotten rond de tafel stonden. Op het vuur stonden tientallen drukketels niet te pruttelen maar effenaf te borrelen en dampen, alle tezamen een soort stroop in het leven roepende, dat de gehele behuizing van een totaal indrukwekkende suikerlucht doordesemde.
Alle soorten confituren en rabarbermoezen - dié kwamen uit die moestuin, en dààrmee mocht de familienaam Moeskops worden geassocieerd - als we dit maar hadden gewild.
***Helaas: ten eerste was het toentertijd met rabarber zoals het heden ten dage is gesteld met bijvoorbeeld pizza hawaï - het is lekker, je wéét dat het lekker is; je kan zelfs objectief aanwijzen waarom, namelijk omdat die schijfjes ananas aan die kurkdroge, per definitie veel te warme pizza een verfrissende, verlossende bijsmaak verlenen - maar: je màg dat niet lekker vinden. Hetzelfde ook met thee die kan worden gedestilleerd uit het daarnet al vermelde kalisjenhout: dat IS lekker, maar je màg dat niet lekker vinden. Pizza hawaï en kalisjenhoutthee, en zo ook, indertijd, rabarbermoes: je zou, zeiden ze, een “halve jeanette” zijn, zogezegd, als je zou erkennen daar graâg van te eten.
***Ten tweede was er jammer genoeg nog een andere reden waarom de naam Moeskops in onze jeugdjaren geen opgang kon maken als iets positiefs. Voor een Kempisch lagere schoolkind op de speelkoer, was een “kops” niet een soort heuvel, maar een “kop”, dwz: een aangezicht, een smoel, een bakkes. Bakkes tot “moes” slagen.
In Merksplas waardat die woonde viel da nog mee, op de lagere school, maar 1e middelbaar Sint-Pieter turnhout,;
Ik was daar ni bij, maar een schooluitstap naar de Aa, een rivier; de aaaaaaa!!… De Aa is de hel, maar een samenvloeisel van een paar triestige plassen en beken, die inspiratieloos kronkelen doorheen de Liereman, Arendonk en Ravels: de Wouwerloop en de zogenaamde Nattenloop - welke rivier wil er nu “de Nattenloop” worden genoemd? en daar hebben ze die ooit van zijn fiets geduwd, op hem gaan zitten, en paddekullen laten eten. Gewoon pmdat die moeskops heette.
Ik vind da heel erg.
De kleine Nete Grobbendonk zo mooi, de Kleine Nete is de Ganges van de Kempen, de Kleine Nete is zoveel meer edel! 44 kilometers lang, voerende van Retie naar Lier - jawel: maar komt dus uit modderachtige Aa.
3:30
IK WAS EEN FAN VAN HEM
Ik was daar ni bij - want anders zou ik die wel degelijk hebben verdedigd Wel degelijk was ik enorme fan van mijn neef; gedurende de allerprilste jaren van mijn jonge leven. Op de speelkoer op school mocht hij worden uitgelachen om zijn naam alleen al, bij ons thuis en in familiaal verband was hij me juist het tegengestelde van een Schlemiel.
—- Zelf had ik vier of vijf Broêr en Zussen (ik heb ze nooit echt kunnen tellen, ze zaten nooit stil),
-ik droeg de “afgedragen broeken” van mijn oudere Broêrs,
-ons speelgoed was altijd kapot,
-er raasde altijd een ongebreideld lawaai door ons huis
-als we speelgoed hadden waar batterijen voor nodig waren dan waren die batterijen altijd plat,
-en mijn handen zagen altijd groen vanwege de eikenboom bij de buren, waar ik in klom.
Danny Moeskops was een enig kind.
Dus hij had alles, Den Danny, dat ikzelf, met mijn zestien Broers en wilde Zussen, moest mankeren. Zijn kleêren waren netjes gestreken, aan zijn mouwen hing er ook nooit één gedroogde snottebel. Soms liet ik mijn aangezicht met opzet, maar voorzichtig, tegen zijn onderhemdje aan hangen - om de heerlijke geur te mogen opvangen van de onberispelijke wasverzachter, waar toen de Zus van mijn Moeder inmiddels de verantwoordelijke voor was. Huis altijd proper,
En ja: zoals ik hém bewonderde, zo kon, op zijn eigen beurt, Den Danny mij niet velen zonder een gewaarwording van, behalve bewondering, ook een zekere, vage schrik voor alles waar ik voor stond. Als hij me tezamen met mijn zes, zeven Broêrs voor zijn huis netjes gedweilde in Merksplas zag arriveren, was dit volgende het allereerste dat hij presteerde: hij begin metéén al zijn speelgoed te verstoppen. Vooral zijn autootjes, die we eens, op een keer, één na één integraal over het puntdak van hun huis aan het gooien waren geweest. Hij vond mij een barbaar - en ook zelf voélde ik mij een barbaar, ook zelf vond ik dat ik liep als een barbaar en dat ik eruitzag als een barbaar - langs zijn ogen om. Dus hoe meer hij me lief was en hoe harder ik genoot van ons tezamenzijn - doch hoe erger ik mij ook, precies tegelijkertijd, ongezeglijk, scheen te moeten schamen voor mijzelf.
Op de photo hiernaast in dit boek, zie je mijn Neef als een kleuter staan voorlezen uit zijn nieuwjaarsbrief. Ik ben die jongen daar rechts naast hem. Zoals je kan zien, was ik één en al bewondering voor hem. Ik vond zijn brief vlekkeloos en slim geschreven, en ik stond er verbaasd om dat hij al zo goed kon lezen. - Pas vele jaren later kwam ik via via te weten, dat die brief niet door hemzelf was geschreven - én zelfs niet eens door zijn schooljuf, maar wel dat het een voorgedrukte nieuwjaarsbrief betrof, die al decennia lang ieder jaar opnieuw werd gebruikt. Bovendien stond Den Danny die brief ook niet voor te lezen, maar had hij die van buiten moeten leren - een opdracht waar hij naar het scheen zelfs veel meer moeite meê had gehad dan de gemiddelde andere kleuter in zijn klas.
Maar goed - zelfs als ik toén al, beste lezers, van dié valsheid-in-geschrifte op de hoogte zou zijn geweest; het zou toch niets hebben kunnen afdoen van mijn algemene achting voor hem.
Maar ik was erg naïef, niet alleen toen ik een kind was. Dat is nog maar sinds een jaar of drie dat ik van het gros van mijn naïviteit ben afgeraakt, door omstandigheden.
ONZALIGE COMMUNIE
De drastische, fatale breuk in de vriendschap tussen Den Danny Moeskops en ikzelf is er niet in één keer gekomen, maar in twéé keren, in kracht in gelijke mate over de beide keren verspreid.
De eerste breuk deed zich voor in het najaar van het jaar 1981.
Inderdaad dees verhaal begint samen met het begin van de jaren 80.
Toen deed den Dannie Moeskoeps namelijk zijn plechtige communie.
Dat dit dan moet beginnen met een communiefeest, is wel een paradoxaal iets, omdat het, zeker in de Kempen, uitgerekend de jaren 80 zijn geweest, die hebben getekend voor de definitieve ondergang van de katholieke Kerk. Natuurlijk deed de gemiddelde tiener uit Retie, Grobbendonk of Balen wél nog, zonder enige discussie, zijn Plechtige Communie zoals het hoorde - maar eigenlijk geheel niet meer uit overtuiging. De enige reden waarom we er nog allemaal aan meêdeden, was eigenlijk alleen nog maar om onze Moemoes een plezier te doen. Onze Moemoes zouden het als een kwetsende belediging maar ook als een existentiële bedreiging hebben ervaren als we er niét aan meêdeden. Dus dat was, als het ware, nog één laatste plichtpleging - niet eens meer aan de Pastoor, maar aan onze Voorvaderen.
Zo waren de eerste twee of maximaal drie jaren van de jaren 80 ook de allerlaatste jaren, welgeteld, waarin de Kempenaar het nog vermocht meê te maken dat met Aswoensdag, bij aanvang van de Vastentijd, de dorpelingen ieder voor zich een kruisje op het voorhoofd gingen laten zetten. Dat kruisje werd door de Pastoor met zijn duim boven je wenkbrauwen getekend, het as zijnde afkomstig van verbrande palmtakken, die goed op voorhand, namelijk het jaar tevoren al, met Palmzondag, werden gezegend. 46 dagen voor Pasen markeerde dit kruisje een periode van bezinning, van boetedoening en van spirituele voorbereiding op de herdenking van de verrijzenis van Jezus Christus; maar dat beseften we niet, we bleven gewoon met dat kruisje op onze kop met onze BMX’en door de bossen racen, meisjes kussen, vogels doodkatapulteren. Begin 80 kruisje nog wel, daarna ni meer.
DEPRESSIEVE VADER
De overgrote meerderheid der Kempische communiefeesten in de jaren 80 greep plaats in de maand mei, traditioneel de “Maria-Maand” genoemd, door de komst van de lente alsdan, de vruchtbaarheid en het nieuwe begin. Adolescenten hadden dan tegelijk ook een perfecte uitvlucht om naar die feestjes niet meê te moeten, omdat die dan zogezegd onderhand moesten zijn beginnen te blokken voor hun examens.
Het Plechtige Communiefeest van Den Danny greep in 1981 echter plaats in de maand oktober. Dat kwam omdat de Vader van Den Danny Moeskops, Nonkel Achille, onderhevig was aan chronische depressies (die in regel juist in de lente het heftigst lieten gewaarworden. Om die reden hadden die Nonkel Achille en zijn vrouw, Tantiet, hun leven zodanig ingericht, dat ze in het voorjaar voornamelijk in Mallorca vertoefden, Tantiet alleen af en toe, Nonkel Achille meer obstinaat; in theorie omdat ze dan verbouwingen hadden aan hun buitenverblijf daar; mijn gehele kindertijd lang werd door iedereen bij ons in de familie, de reisbestemming “Mallorca” met “verbouwingen” geassocieerd - alsof heel Mallorca een geheel leven lang van Noord tot Zuid één verbouwingswerf moest zijn, zo leek het.
Weshalve werd de datum voor dit communiefeest tot helemaal nà de zomervacantie gekatapulteerd (na een zekere familieruzie; want eerst wilden ze hun communiefeest eind juli, tijdens het bouwverlof doen; maar een hele resem Tantes waren daar bijna hysterisch om geworden, “Tantiet moet niet denken dat wij onze reisplannen voor haar gaan aanpassen!!”) Zo kwam dit fatale Communiefeest ten slotte plaats te grijpen op een zondag), meer bepaald zondag 25 october 1981.
Ook dat jaartal was overigens krankzinnig. Den Danny had zijn plechtige communie eigenlijk drie jaar eerder moeten doen, in 1978; maar om economische redenen, had men er zolang meê gewacht: omdat zijn feest dan kon worden gecombineerd met nog een andere halfzus?
In de meeste gezinnen gebeurde dat andersom: dat een Zus of een Broêr, om zo’n feest te combineren, zijn of haar communie te vroég deed, dat die meê naar omhoog sprong, in plaats van zolang op de ander te wachten. Bovendien ging dat dan nooit over méér dan een sprong van hooguit één jaar. Een sprong of een brug van drié jaar, dat was echt ongezien. Ook dit had wel te maken met die chronische depressies van die Vader.
ZAAL LUX
Die datum, 25 october 1981, zou mij uiteindelijk totaal nefast komen te blijken. Eén maand tevoren was er mij een ticketje cadeau gegeven voor een heel ànder feestje, in een zaal die toen pas aan het opkomen was, en waar ik heel heel heel benieuwd naar was.
Vandaag de dag is Herenthout, tussen Nijlen, Wiekevorst en Olen, of meer van dichtbij gezien nabij Herentals, tussen Morkhoven en Bevel, de allerenige Kempische gemeente ooit, die kan stoefen met een Engelstalige Wikipedia-pagina - daar is opgegroeid, maar meer nog omdat daar dus de legendarische live muziekclub Zaal Lux was gevestigd.
begonnen zijnde in april 1978
“MAF”-brothers uit Herenthout, deal met Leuvense programmator Herman Schueremans
Dire Straits, Dead Kennedies, The Talking Heads, Anne Clarke, en vele andere echte super-acts kwamen daar het beste van zichzelf geven. De beheerders van Zaal Lux, de zogenaamde; om, eêrtijds, te kunnen uitvissen of deze ofte gene band wel of anders juist niét helemaal geschikt zou zijn om op zijn eigen fêstival, Torhout-Werchter, te komen spelen, liet hij die eerst in Zaal Lux een soort showcase komen opvoeren. Dus die bands deden daar toch, voor een zaaltje voor maar 200, 300 mensen, hun stinkende best, wetende wat ervan af zou hangen.
mijn twee oudere Broêrs waren er zonet nog naar een optreden geweest van Siouxie And The Banshees, alsook, één maand tevoren reeds, van The Kids, van The Cure en van The Undertones
Ik was nog just geen zestien, dus in principe mocht ik nog ni uitgaan, maar ik was al wel helemaal opgewarmd omdat ik wel meemocht naar allerlei festivals
DE KOMST VAN DE NEW WAVE
Mijn eerste festival ooit, was in Meerle, 5 juli 1981: een fêstival genaamd “Woodstokje”. Daar herinner ik me weinig van. Met een vriend, en met achter het stuur de vader van die vriend, onderweg naar daar, had ik toen een half pakje cigaretten gerookt, bij nader inzien waren dat zogenaamde munt-cigaretten. Daar werd ik zo ziek van, dat ik daarginder na één halfuur al naar de tent van de Rode Kruis werd afgevoerd - wat ook wel rock&roll was, want wél hoorde je daar net zo goed de bassen dreunen. Op het eind van de avond was daar een optreden van Armand (1946-2015): “Ben Ik Te Min”.
De maand daarna mocht ik met mijn Broêrs meê naar het Sjock-fêstival in het gemeentepark van Gierle, acht kilomoters van onze voordeur vandaan, met alleen de E3-Putten tussen ons (die zouden drie jaar later worden hervormd tot “de Lilse Bergen”.) Daar in dat zonovergoten park speelden de Boxcars, Toy-metors en, onverbiddelijk, De Kreuners. Méér new wave was, exact één week daarna, het derde fêstival waar ik meê naartoe mocht: het Bemd-fêstival in Arendonk: met het totaal geniale, opzwepende Arbeid Adelt, maar ook het schrandere groepje Beri Beri - in dat groepje speelden Hugo Matthysen, Jan Leyers, Marc Kruithof en de totaal zalige, totaal onderschatte Romeo Spinelli - alsof ik toén al wist, dat die laatstgenoemde véértig jaar later nog een van mijn beste vrienden ooit ging worden.
Ook was er een optreden van 2 Belgen (En met als hoofdact… De Kreuners…)
Dus goed: in de maand october van datzelfde jaar was ik helemaal klaar voor Zaal Lux
hier binnenkant vroeger, meer was da ni
optreden van een groepje “U2”, waar nog nooit iemand van had gehoord.
Maar dat kon dus mooi niet doorgaan - want bij nader inzien, dat wisten we al van in april, bij nader inzien moesten we naar dat verdomde communiefeest van De Moeskops.
Ook dié dag, 25 october 1981, moesten De Kreuners op de valreep als aan de hoofdact, U2, worden toegevoegd.
Zaal Lux kon destijds, naar het scheen, aan nog geen volledig 250-tal mensen onderdak bieden - en toch kregen de titanen van U2 die tent toen niet eens uitverkocht, zélfs niet met de hulp van De Kreuners. Dit kwam maar voor een deel doordat U2 nog maar in haar kinderschoen stond; bovendien kregen die Ierse rockers met een geduchte concurrentie te maken: uitgerekend diezelfde donkere, regenachtige zondag greep er niet overdréven ver weg, met name in Brussel, een zonder overdrijven historisch te noemen betoging plaats - met name de allereerste werkelijke, reusachtige anti-raketten-betoging in België ooit. De regering Eyskens was zo las ik pas vele jaren later, zonder veel tegenwerking aan het toegeven geweest aan de druk van de NAVO om, tegenin de Russen, een integraal stel Americaanse kernraketten binnen te laten, eindbestemming Florenne, in Namen.
Iedereen die daar tegen was, kon reeds sinds vele dagen daarvoor, aan de schoolpoort van zijn of haar eigen school, van allerlei activisten die daar opdaagden, voor vijf frank een ronde, gele sticker of badgeke kopen met daarop genoteerd: “Godverdomme, weg die bommen!” Eerder al hadden die ook rond stickers aan ons verkocht met daarop een zonnetje, met daarrond de slogan: “Kernenergie? Neen, bedankt!”
Maar die stickers zouden niet volstaan, dus in tezamenwerking met het internationale “Word Disarmement Day” werd in Brussel een mars georganiseerd, die precies 200.000 mensen op de been zou brengen (het record zou echter pas volgen op zondag 23 october, met een stevige 400.000 deelnemers. Ter vergelijking: zovele decennia later de fameuze Witte Mars, was goed voor 250.000…)
In de idyllische zogenaamde Spechtenpad in Vosselaar, een doodlopend straatje met aan zijn uiteinde een uitgebreid dennenbos, woonde er, in een huis met een rond raam, een goeie vriendin van mij, luisterende naar de naam Hilde Buyens - we zoenden wel nooit, ze was drie jaar ouder dan ik, wie dacht ik wel niet dat ik was? Maar wél mocht ik haar platen van Blondie één na één uitlenen (Plastic Letters, Parallel Lines); behalve hier en daar van die bewuste kern-energie stickers, “Kernenergie? Neen, bedankt!”, had deze mooie Hilde tevens, op haar slaapkamer, een poster hangen van Che Guevara; dit scheen, op een of andere manier, tezamen te horen; als je van die ronde stickers tegen kernbommen of tegen kernenergie verzamelde, dan moest je kennelijk ook een poster van Che Guevara hebben - en trouwens ook nog eens, daarenboven, een zwart-witte poster van een sneuvelende soldaat, vallend op zijn knieën, met boven hem in grote letters: “WHY?”
Wie die Che Guevara preciés was, kon ik alsmaar niet begrijpen - alleen mocht ik merken dat hij, door zijn zwarte krullen en zijn dikke wenkbrauwen, een beetje aan de Nuyens deed denken, mijn leraar Latijn; en daar was effectief iets logisch aan, want wél begreep ik dat de Che Guevara alleszins iets met “Latijns America” te maken moest hebben…
Anyway, ik had aan die Hilde Buyens al meoten uitleggen dat ik naar zaal Lux zou gaan, dus da ik ni mee kon naar Brussel, maar mijn broers hadden gezegd, wij gaan daarna wél nog, als da in Zaal lux Gedaan is, naar JEUDGHUIS HET SPIRAAL in Rijkevorsel, in een Rijkevorselse straat die simpelweg heette “Dorp”, zouden er die zondag vroeg in de ochtend twee autobussen vertrekken, van Rijkevorsel naar Brussel, om pas laat ’s nachts weêr terug te komen. In één bus zou er, tijdens de rit, dus onderweg van Het Spiraal naar die betoging, een optreden plaatsgrijpen van Bremheks (het latere “La Cuenta”); en in die andere bus was er een optreden gepland van een groepje genaamd “Floeren Aap”, waarin een grote broêr van Hilde saxophoon speelde.
Maar ja da kon ni doorgaan want ik moest naar den danny moeskops zijn communiefeest.
HONDSEND
Dus niét live “I Will Follow” voor mij, welke single in die tijd toch wel reeds, enigszins tot het gemiddelde scoutslokaal was weten door te dringen. En ook geen kans op toch wél een tongzoen van Hilde Buyens op de achterste bank van de autobus van de Anarchy Tour aan de deuren van jeugdhuis het Spiraar - In plaats daarvan dus naar dat communiefeestje - dat, zo werd algauw duidelijk, gedoemd was om plaats te grijpen in het inmiddels niet meer bestaande hoeve “de Ambrosiushoeve” in Herselt, meer bepaald in een gehucht binnenin Herselt dat, tot heden ten dage, genoemd wordt “Hondsend”.
Dat wil zeggen; die Ambrosiushoeve bestaat wél nog, maar werd nu inmiddels, bijna een halve eeuw later, vijf keer herbouwd; vandaag is die plek totaal geschikt voor bedrijfsfeesten, babyborrels en sponsorwervings-acties. In 1981 was die antieke, verwaarloosde stek van de Abdij van Tongerlo een slecht verlicht tochtgat, met versleten rieten meubels volgestouwd, in het midden van een bijna moerasachtige braakgrond. Zoals de naam van die côté, “Hondsend”, ook wel reeds deed vermoeden. Je zou immers aannemen dat die plaatsnaam, “Hondsend” zou willen verwijzen naar een plaats waar “geen hond aan zijn einde” zou wensen te komen, zelfs niet voor geld, of anders naar een plekje in het midden van nowhere, bekend staand om een geur die, nog in het beste geval, zou kunnen doen denken aan het “achterend” van, inderdaad, de eerste de beste “zwerfstinkhond”. Al is de waarheid eigenlijk nog suffer; “end” wil inderdaad wel zeggen: “het einde van een bepaald gebied”, maar die “hond” komt eigenlijk van “hont’, zijnde een lengte-eenheid voor landmeters; een “end” is een optelsom van “honderd roeden”. Hoeveel meters dan weêr één roede zou beduiden, dat laat zich niet zeggen, want dit was, in de middeleeuwen dan echter, nog het ergste; dat die meet-eenheid van gebeid tot gebied verschilde. In het ene dorp was een roede pakweg drie meters en een half; maar in de andere gemeente zei men dan weêr dat één roede gelijk zou zijn geweest aan vijftien meters…
Ik ben toevallig ontmaagd in een “Hondsend”, maar dan veel later pas, in Hondsend bij Weelde, in de uiterste Noorderkempen. Dees is een ander hondsend, Met dit “Hondsend”, vlak in het Midden van de kempen, iéts boven Varendonk, Blaardonk en Zammel, iéts onder Stelen, Punt en Oevel, en precies tussen Tongerlo, Voortkapel, Oosterlo en Zoerle-Parwijs. Er loopt een klein Nete-riviertje genaamd de Wimp - bij de locale kinderbevolking opnieuw wel bekend om zijn levensgevaarlijke paddenkullen, maar er kan toch ook wel, desgewenst, worden gekajakt - zij het niet in de zomer, wanneer het water te laag staat; je kan op de Wimp alleen maar kajakken als het hard regent. Lijkt erg, maar is okay; omdat je als je kajakt sowieso kletsnat wordt, niks aan te doen, je mag al content zijn als je onderweg geen schoen of geen horloge verliest.
Ook Herenthout, waar U2 nu bezig was met spelen, lag hier maar een kwartiertje fietsen vandaan. Met hun optreden was, zonder dat iemand het besefte, nu zelfs de Kempen, onterecht altijd de “stille” Kempen genoemd, aan zijn ontkluistering begonnen, klaar voor de definitieve komst van de new wave als een levensstijl. Maar dat drong hierzo niet door, in die vierkanten feestzaal in Hondsend, waar ik wél, gebukt over een meurig bord volauvent, kennismaakte met een heel ander liedje, met name het Kempische volksliedje
“’t Ga Rengeren”,
zoals gezongen door Nonkel Richard. Dat was een “verre” Nonkel, dwz een Nonkel van mijn Neef maar dan langs de aangetrouwde kant; mijn Broêrs en mijn Ouders en ikzelf zagen hem alleen maar op dit soort familiefeesten, zodat we hem alleen maar kenden als een straalbezopen iemand met altijd een knalrode kop en een verhaspelde plastron. Maar hij deed in de verzekering en aannemelijk was hij op alle meeste andere momenten, wanneer we hem niét zagen, de nuchtere scherpzinnigheid zelve. Hij ging op een tafel staan en zong dit lied, dat wij allemaal moésten meêzingen, willen of niet.
’T GA RENGEREN
’t Ga rengeren, zei Van Engelen.
Da’s ni, zei Mie.
Da’s wel, zei Nel.
Voor wa ge wedt, zei Net.
Voor een fles wijn, zei Hein.
’t heeft al gedaan, zei Jaan.
Die Nonkel Richard woonde in Herselt maar was afkomstig uit Meerle. Het volkslied “’t Ga Rengeren” is heden effectief alleen nog gekend in het uiterste Noorden van de Vlaamse Kempen.
—- EINDE COMMUNIE —-
JALOERS EN VENIJN
Een Kempenaar is altijd eerlijk en daarom kan ik alleen maar in alle eerlijkheid zeggen dat ik naar alle hoogste waarschijnlijkheid ergens deep down ook wel stikjaloers moet zijn geweest op mijn Neef. Al moet dat dan de eerste keer ooit zijn geweest, want vroeger gunde ik hem altijd àlles - zijn speelkamer was mooier dan de onze, en ik oordeelde steeds dat dat terécht zo was. Nu op dit communiefeest in Herselt voelde het plotseling anders, misschien voor mijzelf als een act van “coming of age”. Met één hand protserig in zijn ene heup, met een andere hand een glas gele limonade omklemmend, stond hij aan de inkom van deze muffe, mislukte eetzaal aan zijn zogenaamde cadeau-tafel; de tafel waarop hij al zijn buitgemaakte katholieke geschenken, eens uitgepakt, netjes bij mekaâr kon uitstallen om ermeê op te scheppen. In een poging om mij, met veel moeite, van mijn eigen begeerte naar die spullen los te zingen, wees ik ze voor mij aan als zijnde “kinderachtig”, of “nutteloos”, of “afgezaagd” - vooral de aanduiding “afgezaagd” kon vaak erg machtig zijn om iets kapot te krijgen; van zodra iets of iemand “afgezaagd” was, kon men het wel vergeten; maar dieper vanbinnen deed het aanzicht op die cadeautafel pijn - doordat die geschenken daar alle bij mekaâr, de uitzonderingen niet meegerekend, best wel verdomd waardevol waren. Vandaag de dag zijn cadeaus voor adolescenten (en, net zo lief, voor volwassenen eigenlijk ook) per definitie totale brol; een gsm die binnen het jaar stukgaat, een gameboy die binnen twee maand weêr uit de mode is. 1981 was exact het laatste jaar waarin de geschenken die men elkaâr gaf, nog stevig en degelijk en betrouwbaar waren. Voor de heilige Plechtige Communie stond op nummer één stond het polshorloge, in de Kempen genoemd een “luizie”, voluit een “nief luizie”. Tien tegen één betrof dit dan een luizie van het Zwitserse merk Rodania - bijzonderlijk omdat ook Eddy Merckx, telkens hij de koers won, een leuzie droeg van Rodania. Drie jaar tevoren, in 1978, had die in Kemzeke zijn laatste koers gereden maar als voorzitter van de wielerploeg van C&A kwam die heden inmiddels nog méér in het nieuws dan ooit.
En inderdaad, ook dàt werd aan Den Danny, zoals aan iédere communicant, cadeau gegeven: een nieuwe fiets. Die lag niet op die tafel, maar die stond te blinken en mooi te wezen: staande tegen die tafel aan - wat ik ondraaglijk vond; een fiets binnen in huis, waar was dat goed voor.
En net klopte dat dat polshorloge en die jongensfiets, met zijn briljante reflectoren en zijn sticker van “Fietswinkel Vloeimans”, nooit van zijn leven kapot zouden gaan, dat die voor de rest van zijn leven deel zouden uitmaken van den Danny zijn zogenaamde uitzet. En dit, terwijl mijn éigen fietsen altijd na één jaar aan flarden hingen - gekocht als die werden, door mijn Ouders, in het verre Zuid-Nederland, waar, tot het midden van de jaren 80, fietsen en meubels en ook bankverrichtingen, drugs en benzine, een béétje goedkoper waren dan bij ons. Voor iets grotere aankopen gingen Kempische gezinnetje één keer per halfjaar een zaterdagnamiddag gaan winkelen in Breda.
Maar zo aanschouwde ik hem dus, mijn goeie Neef, ikzelf zittend aan een met wit crêpepapier overdekte eettafel, bij een bord tomatencrêmesoep met balletjes. Mijn neef streek zich met één hand door zijn dikke, nichterig opgephönde kapsel, met een verheven aangezicht het feestgedruis overschouwend als een fat uit het decadente Romeinse rijk - en voor de eerste keer ooit werd ik gewaar, dat mij liefdesgevoelens voor hem een bluts kregen. Geen scheur of geen krak, maar een bluts die er wel nooit meer uit zou kunnen gaan.
DE FAMILIE DRUYTS
De clan der Moeskopsen situeerde zich in de gebuurten rond Ravels, Zuidheikant, Hegge, Weelde en Weede-Statie; dus waarom nu met zijn allen, met hebben en houden, voor die achterlijke feestje moeten zijn getogen tot Hondsend bij Tongerlo? Waar overigens, een steenworp oostelijk daar vandaan, tot overmaat van cynisme, effectief ook een parochie is gelegen genaamd “Vorst” - maar dan een heel ànder Vorst dan het Vorst in Brussel, waar exact deze namiddag op exact ditzelfde moment, Hilde Buyens en haar vriendinnen in strakke jeans, aan het protesteren waren tegen kernraketten - maar dan zonder mijn hulp?
De toedracht was ons datzelfde jaar maar dan op eerdere familiefeesten al menigmaal uiteengezet; die depressieve vader van Den Danny, onze Nonkel Achille, werkte als camioneur voor een zekere glasvezelfirma, “Druyts N.V.”, die zich net zo goed in de buurt van Weelde wist, maar waarvan de directeur, Jos Druyts, juist dit jaar, druk bezig was, deze hoeve in Hondsend bij Tongerlo over te kopen. Dwz: hij stond op het punt om die hoeve van de Abduj Van Tongerlo over te kopen, maar hij twijfelde nog, omdat de EPC-waarde ervan zo erbarmelijk was - dit, zodoende, vele jaren voordat bij de gewone burgerij, zoiets als “EPC”, dat woord op zich nog maar, enige bekendheid genoot; maar die Jos Druyts was zijn tijd ver vooruit, op zijn bureau in de Bosvenstraat stonden diverse IMB-computers, gedreven door MS-DOS - dat wist ik toén allemaal niet, maar dat kwam ik vele jaren later te weten, door mijn eigen verbeten volgehouden obsessie voor research. In ieder geval hadden die mensen van de Abdij Van Tongerlo hem voorgesteld om de Ambrosiushoeve dan maar eens uit te testen, met name door daar zo eens een feestje te geven. Dwz Nonkel Achilles was eigenlijk min of meer gedwongen op dat feest hierzo in te richten. Als hij ervoor gekozen zou hebben, de communie van zijn Zoon en Dochter dichter bij huis te georiënteerd, in Weelde of contreien, dan was de kans aanzienlijk dat hij hiervoor ontslagen zou zijn geworden.
Weêrwaardigheden waarmeê ik de lezer niet zou hebben geambeteerd, ware het niet dat die nog van een uiterst hachelijk belang zou zijn voor het vervolg van dit verschrikkelijke verhaal, dat zich hier ontvouwt.
Dit communiefeest was om vijf redenen een afgrijselijk gebeuren, en vier van die redenen kennen jullie nu reeds. 1. Ik was liever naar U2 geweest, 2. Ik was liever met Hilde Buyens naar Het Spiraal en naar die betoging geweest, 3. Ik was jaloers op al die cadeaus van Den Danny, al voelden-ik tegelijk dat ik voor dit soort emoties inmiddels reeds al te zeer tot een volwassene was geworden en 4. Die Ambrosiuszaal was extreem ongezellig; tochtig, een schril witte verlichting, een verwaarloosde binnenplaats van verrot kiezel in drassige graszoden. Nu kwam daar nog dit vijfde onheil bij: het inzicht dat die Familie Druyts hier evenééns present tekende, om op deze manier een extra spanning in het leven te roepen, waar verder nochtans niemand om gevraagd had. Als Tante Liza per ongeluk een glas omstootte, dan keek iedereen metéén naar Jos Druyts, alsook naar zijn opgedirkte eega bezijden hem - ging die boos worden? Of kon hij ermeê lachen? Die Jos zei dan wel telkens: “Maakt toch niet uit?” Maar dat hielp niet, hun aanwezigheid legde een onophoudelijke sfeer van stress over de zaak, waardoor lol trappen nu wel echt definitiéf onmogelijk was.
Van écht doorslaggevend belang echter dit volgende: die Jos en zijn eega hadden ook hun twee Dochters met zich meêgenomen; Heidi Druyts en Nancy Druyts. Die Heidi Druyts was een totale seut, maar die Nancy droeg netkousen en had een kapsel waarin je met een béétje verbeelding een sfeer van new wave vermocht te onderkennen. Haar Moeder en zij hadden duidelijk ruzie, wat een goed teken was. Die Heidi bleef aldoor bij Mammie en Pappie aan tafel, ook toen de rest van de jeugd, zoals dat heette, een dansje deed op de versleten stenen tegelvloer, maar die Nancy maakte zich, zo zag ik, werkelijk om de haverklap uit de voeten, de ene keer naar de toiletten, de andere keer naar de vestière (duidelijk om daar, nochtans heimelijk, een pakje cigaretten uit haar jasje te pakken), en nog andere keren langs een zijdeur de zaal uit, de buitenlucht in.
Hoe ik het voor mekaâr kreeg, wist ik zelf niet, maar op een ogenblik stonden die Nancy en ik bij een regenton tussen de distels àchter de Ambrosiushoeve, half rustig en half gespannen met mekaâr babbelend over weinig dingen, en allebei een cigaret van haar rokend.
Bij nader inzien was ze niet écht mooi - al kon je misschien niet meteen zeggen waarom dan wel niet. Objectief overschouwd kon je bij haar toch flink wat vormelijke idealen gemakkelijk afvinken; blondharig, slank maar gelukkig niet mager, luie, schuins afhangende ogen - inderdaad alsof zij aldoor doende was, uit een bedsteê langzaam overeind te komen… Maar haar wangen waren te bol, haar glimlach had iets schaapachtigs… Terwijl we vanzelf dichter na elkaâr toe negen, hoorden-ik weêr die ene, waarschuwende preek van mijn Zus; een levensmotto dat ze mij eens één keer, maar met veel nadruk, had Diets gemaakt toen ze me had betrapt, of toch bijna, op een tongzoen met een meisje van bij ons in de Merellaan - dat meisje was echter snel weêr naar buiten gerend toen mijn Zus was binnengekomen.
“Zeker de eerste keer wanneer je seks hebt, moet je er écht wel zeker van zijn dat dat meisje je volle goesting is. Ze hoeft niet direct de ‘vrouw van je leven’ te zijn, want ook dat is quatsch. Maar die eerste keer is iets heel speciaals, daar moet je echt zorg voor dragen, die kans krijg je maar één keer en als je daar licht meê omgaat, dan is dat iets waar je je leven lang spijt van gaat hebben - dat is dan iets dat voor de rest van je leven nog aan je gaat blijven gaan plakken.”
Dus inderdaad: toén was er niets van gekomen, van die combinatie tussen die Nancy en ikzelf. Doch geen reden heb ik om dit nog langer voor jullie te verhullen: later in mijn leven, en dus een beetje verderop in dit leesboek, zou die Nancy, nolens volens misschien, dé mevrouw komen te worden, aan wie ik, in geheel andere omstandigheden (maar niet zo héél anders), mijn teêrgeliefde maagdendom zou verliezen - een wederzijds iets, als we hààr op haar woord mochten nemen, en waarom niet.
TANTE LISA ZIEKENHUIS
Dat event draaide nog uit op een enorme sisser. Een grote hit dat jaar was het liedje “Making Tour Mind Up”, van het Engelse popgroepje “Bucks Fizz”, dat toen precies zes maanden eerder, gewonnen was op het Euro Song Festivâl in Dublin. Mijn Neefjes en Nichtjes en een paar van mijn Tantes gingen weêr de dansvloer op, maar zelf was ik, pas voor een zoveelste keer weêr terug naar binnengekomen, enigszins misselijk van een mislukte chocomousse of zo, stijf als een hard aan een tussendoor blijven stilstaan. Toen zag ik de bejaarde, zeer mollige Tante Lisa naar binnen komt gewaggeld, voor de honderdste keer van de toiletten teruggekeerd; ze schoof haar stoel naar achteren, draaide zich om en maakte zich klaar om te gaan zitten. Die stoel wist zich binnen mijn handbereik, en precies op dit kruispunt in de geschiedenis, juist terwijl zij reeds begonnen was, haar zittende beweging te voltrekken, juist toen zag ik mijzelf er, tot mijn eigen ontzetting, toe over gaan, die zitstoel onder haar kont weg te trekken. Zij viel op de grond - meteen, toevallig of niet, stopte de muziek; iedereen keek om naar wat er gebeurde. Tante Lisa maakte geen geluid of niks, maar strekte zich uit op haar rug, zo blijvende liggen waar ze lag. Zonder iets te zeggen of zonder iets te doen.
In het meest dichtst bijzijnde huis in de buurt werd er een ambulance gebeld - Jos Druyts had wel, zei hij, een “beeper”, dus die kon wel eender waar hij zich bevond, mensen “beepen”; “maar ja,” zei hij, “daar ben je nu niks meê.”
HET KIEKEN KOKODEE
Het laatste dat ik mij herinner is het kieken kokodee
Had ie altijd al
Gekregen op zijn zesde verjaardag
Daaraan zag je zijn eenzaamheid
Nu die kip zelfs meegenomen naar zijn communiefeest
TGA RENGEREN ZEI VAN ENGELEN bij Tante lisa
nek gebroken met ambulance voor een deel da feestje naar de botten
dus sindsdien boterde da ni meer
DE REVUE OF DE COKE
Breuk met mijn neef in twee keren
Da communiefeest had ik hem nog kunnen vergeven
We maken een hinkstapsprong 1985. Mijn Neef en ik hadden beiden, ondertussen, een serieuze scheut gekregen, van al die rabarbermoes. We waren een stel tieners, en de wel weinige keren wanneer we nog eens bij mekaâr op bezoek kwamen, keken we tezamen naar “Battlestar Galactica”. Maar verder waren we zeer verschillend, integraal uit mekaâr gegroeid. Mijn Neef was, alles in het kort gezegd, een zogenaamde “Revueschijter” geworden - voor wat dàt betekent: zie de alinea’s hieronder.
Op de Grote Markt van Turnhout viel er in die tijd altijd vanalles te beleven, geen wonder, het plein dateert in wezen al van de 10e eeuw na Christus, en heeft ondergronds een Romaans gemetselde kelder uit de 13e eeuw. De ondergrond is zo stevig gebouwd dat er probleem vrachtwagens kunnen heen en weêr sjezen van 60 ton.
Niet dat dàt ons erg interesseerde.
Aan de Westelijke Noorderzijde van dit tamelijk grote marktplein lieten er zich twee zogenaamde studentencafés onderscheiden, dramatisch dicht bij mekaâr. Als je er met je aangezicht naartoe stond, had je links café De Coke, en rechts café De Revue. Het verschil tussen deze twee kroegen was, welbeschouwd, een perfecte samenvatting van het integrale schisma in onze jongerencultuur van toen: new wave versus disco-pop, ondergrond versus mainstream, zwarte truien en puntschoenen en piekhaar versus rose blouses en dichtgeknoopte witte hemdjes en op school een pennenzak met geur-stilo’s: dat waren roze of lichtgevend blauwe stilo’s die, als je ze onder je neus duwde, een geur afscheidden van artificiële marsepein, een geur van zoet plastic. De Coke was Front 242, Sisters Of Mercy, Cassandra Complex, The Neon Judgement en The Jesus And Mary Chain; de Revue was, in één naam gezegd, Wham.
Dit was een typische revueschijtser.
De tienermeisjes die je in de Revue naar binnen zag lopen, waren absoluut wel mooi en aantrekkelijk; maar ze waren niet mijn stijl - ze waren, grosso modo, “out of my league”. Ertoe voorbestemd, te zullen passen in de maatschappij, iets te zullen betekenen - desnoods niet meer dan een geordende huismoeder, maar dan toch zeker wel dàt. Dit dat soort van meisjes dat, bij de examens op school, steevast wenend de klas uitkwam - “Mijn God! Ik heb geen énkele vraag kunnen beantwoorden!!” Maar als dan twee weken later de rapporten werden uitgedeeld, dat hadden ze voor alle vakken 9,5 op 10. Sommigen van dezen, kwamen al met een brommertje naar school, of werden aan de poort opgehaald door zeer grote, struise, volwassen kerels die al een beroep hadden, in een garage of wisten wij veel.
In het weekend gingen die meisjes en die jongens van de Revue naar dancings zoals de Zazzoo in Mol, of de Highstreet in Hoogstraten natuurlijk. De prille voorlopers van de werkelijk heftige Vlaamse discotheken van de jaren 90. En die gingen voordat ze naar naar huis gingen naar een pitabar. 1e pitabars.
Luizenpoort
in de coke
de luizenpoort,
luizenpoort naam uit de middeleeuwen, een van de pooirten rond te turnhoutse pseudo-stadswallen, paltteblandsbevolking geen hygiêne moesten als ze de stad binnekwamen zich hier laten ontluizen
turnhout heeft nooit echt stadswallen gehad omdat ze bang waaren dat daarmee dan zou opvallen dat ze een van de kleinste steden van vlaanderen waren
vooral in de 18e eeuw waren in de kempen veel luizenplagen
lmensen krabden hun gezicht open
in poppel is er iemand krijsend van pijn in het vuur gesprongen om daar vanaf te zijn
hoe langer als ik hierover vertel hoe meer mensen in hun haar beginnen krabben
perfecte naam, johnny rotten, wij wilde rot zijn, de tony van steenbergen van punkgrioepje krank noemde ze “de rat”, etc; “luizenpoort” perfect
we zitten volop new wave, konde uw eigen layten gaan; rapport; onder boekentassen; no shuffle, sisters of mercy
Minderwaardigheidscomplex tov Antwerpen, Cinderella en de Paradox
Da complex is dààr ontstaan
In de jaren 70 bestond da ni.
Floeren Aap, Micha Mara, Marc Dex - content zoals alles was
Jaren 80: naar de stad zien.
maar goed wij hadden SINDS 1982
studio galaxy in mol helictopter Nacht und Nebel
studio van WILFRIED EN GUY VAN BAELEN
2023 failliet, nog Rammstein - de stilste ruimte van de aarde, zwevende vloer
NENA! liuve elpee 2002 gemixt
SIMPLE MINDS 2005
once upon a time… STAR WARS
maar goed, rock against religion; met oa de brassers; kempen staan daar ni tussen
“’t Ga Rengeren”,
zoals gezongen door Nonkel Richard. Dat was een “verre” Nonkel, dwz een Nonkel van mijn Neef maar dan langs de aangetrouwde kant; mijn Broêrs en mijn Ouders en ikzelf zagen hem alleen maar op dit soort familiefeesten, zodat we hem alleen maar kenden als een straalbezopen iemand met altijd een knalrode kop en een verhaspelde plastron. Maar hij deed in de verzekering en aannemelijk was hij op alle meeste andere momenten, wanneer we hem niét zagen, de nuchtere scherpzinnigheid zelve. Hij ging op een tafel staan en zong dit lied, dat wij allemaal moésten meêzingen, willen of niet.
’T GA RENGEREN
’t Ga rengeren, zei Van Engelen.
Da’s ni, zei Mie.
Da’s wel, zei Nel.
Voor wa ge wedt, zei Net.
Voor een fles wijn, zei Hein.
’t heeft al gedaan, zei Jaan.
Die Nonkel Richard woonde in Herselt maar was afkomstig uit Meerle. Het volkslied “’t Ga Rengeren” is heden effectief alleen nog gekend in het uiterste Noorden van de Vlaamse Kempen.
—- EINDE COMMUNIE —-
JALOERS EN VENIJN
Een Kempenaar is altijd eerlijk en daarom kan ik alleen maar in alle eerlijkheid zeggen dat ik naar alle hoogste waarschijnlijkheid ergens deep down ook wel stikjaloers moet zijn geweest op mijn Neef. Al moet dat dan de eerste keer ooit zijn geweest, want vroeger gunde ik hem altijd àlles - zijn speelkamer was mooier dan de onze, en ik oordeelde steeds dat dat terécht zo was. Nu op dit communiefeest in Herselt voelde het plotseling anders, misschien voor mijzelf als een act van “coming of age”. Met één hand protserig in zijn ene heup, met een andere hand een glas gele limonade omklemmend, stond hij aan de inkom van deze muffe, mislukte eetzaal aan zijn zogenaamde cadeau-tafel; de tafel waarop hij al zijn buitgemaakte katholieke geschenken, eens uitgepakt, netjes bij mekaâr kon uitstallen om ermeê op te scheppen. In een poging om mij, met veel moeite, van mijn eigen begeerte naar die spullen los te zingen, wees ik ze voor mij aan als zijnde “kinderachtig”, of “nutteloos”, of “afgezaagd” - vooral de aanduiding “afgezaagd” kon vaak erg machtig zijn om iets kapot te krijgen; van zodra iets of iemand “afgezaagd” was, kon men het wel vergeten; maar dieper vanbinnen deed het aanzicht op die cadeautafel pijn - doordat die geschenken daar alle bij mekaâr, de uitzonderingen niet meegerekend, best wel verdomd waardevol waren. Vandaag de dag zijn cadeaus voor adolescenten (en, net zo lief, voor volwassenen eigenlijk ook) per definitie totale brol; een gsm die binnen het jaar stukgaat, een gameboy die binnen twee maand weêr uit de mode is. 1981 was exact het laatste jaar waarin de geschenken die men elkaâr gaf, nog stevig en degelijk en betrouwbaar waren. Voor de heilige Plechtige Communie stond op nummer één stond het polshorloge, in de Kempen genoemd een “luizie”, voluit een “nief luizie”. Tien tegen één betrof dit dan een luizie van het Zwitserse merk Rodania - bijzonderlijk omdat ook Eddy Merckx, telkens hij de koers won, een leuzie droeg van Rodania. Drie jaar tevoren, in 1978, had die in Kemzeke zijn laatste koers gereden maar als voorzitter van de wielerploeg van C&A kwam die heden inmiddels nog méér in het nieuws dan ooit.
En inderdaad, ook dàt werd aan Den Danny, zoals aan iédere communicant, cadeau gegeven: een nieuwe fiets. Die lag niet op die tafel, maar die stond te blinken en mooi te wezen: staande tegen die tafel aan - wat ik ondraaglijk vond; een fiets binnen in huis, waar was dat goed voor.
En net klopte dat dat polshorloge en die jongensfiets, met zijn briljante reflectoren en zijn sticker van “Fietswinkel Vloeimans”, nooit van zijn leven kapot zouden gaan, dat die voor de rest van zijn leven deel zouden uitmaken van den Danny zijn zogenaamde uitzet. En dit, terwijl mijn éigen fietsen altijd na één jaar aan flarden hingen - gekocht als die werden, door mijn Ouders, in het verre Zuid-Nederland, waar, tot het midden van de jaren 80, fietsen en meubels en ook bankverrichtingen, drugs en benzine, een béétje goedkoper waren dan bij ons. Voor iets grotere aankopen gingen Kempische gezinnetje één keer per halfjaar een zaterdagnamiddag gaan winkelen in Breda.
Maar zo aanschouwde ik hem dus, mijn goeie Neef, ikzelf zittend aan een met wit crêpepapier overdekte eettafel, bij een bord tomatencrêmesoep met balletjes. Mijn neef streek zich met één hand door zijn dikke, nichterig opgephönde kapsel, met een verheven aangezicht het feestgedruis overschouwend als een fat uit het decadente Romeinse rijk - en voor de eerste keer ooit werd ik gewaar, dat mij liefdesgevoelens voor hem een bluts kregen. Geen scheur of geen krak, maar een bluts die er wel nooit meer uit zou kunnen gaan.
DE FAMILIE DRUYTS
De clan der Moeskopsen situeerde zich in de gebuurten rond Ravels, Zuidheikant, Hegge, Weelde en Weede-Statie; dus waarom nu met zijn allen, met hebben en houden, voor die achterlijke feestje moeten zijn getogen tot Hondsend bij Tongerlo? Waar overigens, een steenworp oostelijk daar vandaan, tot overmaat van cynisme, effectief ook een parochie is gelegen genaamd “Vorst” - maar dan een heel ànder Vorst dan het Vorst in Brussel, waar exact deze namiddag op exact ditzelfde moment, Hilde Buyens en haar vriendinnen in strakke jeans, aan het protesteren waren tegen kernraketten - maar dan zonder mijn hulp?
De toedracht was ons datzelfde jaar maar dan op eerdere familiefeesten al menigmaal uiteengezet; die depressieve vader van Den Danny, onze Nonkel Achille, werkte als camioneur voor een zekere glasvezelfirma, “Druyts N.V.”, die zich net zo goed in de buurt van Weelde wist, maar waarvan de directeur, Jos Druyts, juist dit jaar, druk bezig was, deze hoeve in Hondsend bij Tongerlo over te kopen. Dwz: hij stond op het punt om die hoeve van de Abduj Van Tongerlo over te kopen, maar hij twijfelde nog, omdat de EPC-waarde ervan zo erbarmelijk was - dit, zodoende, vele jaren voordat bij de gewone burgerij, zoiets als “EPC”, dat woord op zich nog maar, enige bekendheid genoot; maar die Jos Druyts was zijn tijd ver vooruit, op zijn bureau in de Bosvenstraat stonden diverse IMB-computers, gedreven door MS-DOS - dat wist ik toén allemaal niet, maar dat kwam ik vele jaren later te weten, door mijn eigen verbeten volgehouden obsessie voor research. In ieder geval hadden die mensen van de Abdij Van Tongerlo hem voorgesteld om de Ambrosiushoeve dan maar eens uit te testen, met name door daar zo eens een feestje te geven. Dwz Nonkel Achilles was eigenlijk min of meer gedwongen op dat feest hierzo in te richten. Als hij ervoor gekozen zou hebben, de communie van zijn Zoon en Dochter dichter bij huis te georiënteerd, in Weelde of contreien, dan was de kans aanzienlijk dat hij hiervoor ontslagen zou zijn geworden.
Weêrwaardigheden waarmeê ik de lezer niet zou hebben geambeteerd, ware het niet dat die nog van een uiterst hachelijk belang zou zijn voor het vervolg van dit verschrikkelijke verhaal, dat zich hier ontvouwt.
Dit communiefeest was om vijf redenen een afgrijselijk gebeuren, en vier van die redenen kennen jullie nu reeds. 1. Ik was liever naar U2 geweest, 2. Ik was liever met Hilde Buyens naar Het Spiraal en naar die betoging geweest, 3. Ik was jaloers op al die cadeaus van Den Danny, al voelden-ik tegelijk dat ik voor dit soort emoties inmiddels reeds al te zeer tot een volwassene was geworden en 4. Die Ambrosiuszaal was extreem ongezellig; tochtig, een schril witte verlichting, een verwaarloosde binnenplaats van verrot kiezel in drassige graszoden. Nu kwam daar nog dit vijfde onheil bij: het inzicht dat die Familie Druyts hier evenééns present tekende, om op deze manier een extra spanning in het leven te roepen, waar verder nochtans niemand om gevraagd had. Als Tante Liza per ongeluk een glas omstootte, dan keek iedereen metéén naar Jos Druyts, alsook naar zijn opgedirkte eega bezijden hem - ging die boos worden? Of kon hij ermeê lachen? Die Jos zei dan wel telkens: “Maakt toch niet uit?” Maar dat hielp niet, hun aanwezigheid legde een onophoudelijke sfeer van stress over de zaak, waardoor lol trappen nu wel echt definitiéf onmogelijk was.
Van écht doorslaggevend belang echter dit volgende: die Jos en zijn eega hadden ook hun twee Dochters met zich meêgenomen; Heidi Druyts en Nancy Druyts. Die Heidi Druyts was een totale seut, maar die Nancy droeg netkousen en had een kapsel waarin je met een béétje verbeelding een sfeer van new wave vermocht te onderkennen. Haar Moeder en zij hadden duidelijk ruzie, wat een goed teken was. Die Heidi bleef aldoor bij Mammie en Pappie aan tafel, ook toen de rest van de jeugd, zoals dat heette, een dansje deed op de versleten stenen tegelvloer, maar die Nancy maakte zich, zo zag ik, werkelijk om de haverklap uit de voeten, de ene keer naar de toiletten, de andere keer naar de vestière (duidelijk om daar, nochtans heimelijk, een pakje cigaretten uit haar jasje te pakken), en nog andere keren langs een zijdeur de zaal uit, de buitenlucht in.
Hoe ik het voor mekaâr kreeg, wist ik zelf niet, maar op een ogenblik stonden die Nancy en ik bij een regenton tussen de distels àchter de Ambrosiushoeve, half rustig en half gespannen met mekaâr babbelend over weinig dingen, en allebei een cigaret van haar rokend.
Bij nader inzien was ze niet écht mooi - al kon je misschien niet meteen zeggen waarom dan wel niet. Objectief overschouwd kon je bij haar toch flink wat vormelijke idealen gemakkelijk afvinken; blondharig, slank maar gelukkig niet mager, luie, schuins afhangende ogen - inderdaad alsof zij aldoor doende was, uit een bedsteê langzaam overeind te komen… Maar haar wangen waren te bol, haar glimlach had iets schaapachtigs… Terwijl we vanzelf dichter na elkaâr toe negen, hoorden-ik weêr die ene, waarschuwende preek van mijn Zus; een levensmotto dat ze mij eens één keer, maar met veel nadruk, had Diets gemaakt toen ze me had betrapt, of toch bijna, op een tongzoen met een meisje van bij ons in de Merellaan - dat meisje was echter snel weêr naar buiten gerend toen mijn Zus was binnengekomen.
“Zeker de eerste keer wanneer je seks hebt, moet je er écht wel zeker van zijn dat dat meisje je volle goesting is. Ze hoeft niet direct de ‘vrouw van je leven’ te zijn, want ook dat is quatsch. Maar die eerste keer is iets heel speciaals, daar moet je echt zorg voor dragen, die kans krijg je maar één keer en als je daar licht meê omgaat, dan is dat iets waar je je leven lang spijt van gaat hebben - dat is dan iets dat voor de rest van je leven nog aan je gaat blijven gaan plakken.”
Dus inderdaad: toén was er niets van gekomen, van die combinatie tussen die Nancy en ikzelf. Doch geen reden heb ik om dit nog langer voor jullie te verhullen: later in mijn leven, en dus een beetje verderop in dit leesboek, zou die Nancy, nolens volens misschien, dé mevrouw komen te worden, aan wie ik, in geheel andere omstandigheden (maar niet zo héél anders), mijn teêrgeliefde maagdendom zou verliezen - een wederzijds iets, als we hààr op haar woord mochten nemen, en waarom niet.
TANTE LISA ZIEKENHUIS
Dat event draaide nog uit op een enorme sisser. Een grote hit dat jaar was het liedje “Making Tour Mind Up”, van het Engelse popgroepje “Bucks Fizz”, dat toen precies zes maanden eerder, gewonnen was op het Euro Song Festivâl in Dublin. Mijn Neefjes en Nichtjes en een paar van mijn Tantes gingen weêr de dansvloer op, maar zelf was ik, pas voor een zoveelste keer weêr terug naar binnengekomen, enigszins misselijk van een mislukte chocomousse of zo, stijf als een hard aan een tussendoor blijven stilstaan. Toen zag ik de bejaarde, zeer mollige Tante Lisa naar binnen komt gewaggeld, voor de honderdste keer van de toiletten teruggekeerd; ze schoof haar stoel naar achteren, draaide zich om en maakte zich klaar om te gaan zitten. Die stoel wist zich binnen mijn handbereik, en precies op dit kruispunt in de geschiedenis, juist terwijl zij reeds begonnen was, haar zittende beweging te voltrekken, juist toen zag ik mijzelf er, tot mijn eigen ontzetting, toe over gaan, die zitstoel onder haar kont weg te trekken. Zij viel op de grond - meteen, toevallig of niet, stopte de muziek; iedereen keek om naar wat er gebeurde. Tante Lisa maakte geen geluid of niks, maar strekte zich uit op haar rug, zo blijvende liggen waar ze lag. Zonder iets te zeggen of zonder iets te doen.
In het meest dichtst bijzijnde huis in de buurt werd er een ambulance gebeld - Jos Druyts had wel, zei hij, een “beeper”, dus die kon wel eender waar hij zich bevond, mensen “beepen”; “maar ja,” zei hij, “daar ben je nu niks meê.”
HET KIEKEN KOKODEE
Het laatste dat ik mij herinner is het kieken kokodee
Had ie altijd al
Gekregen op zijn zesde verjaardag
Daaraan zag je zijn eenzaamheid
Nu die kip zelfs meegenomen naar zijn communiefeest
TGA RENGEREN ZEI VAN ENGELEN bij Tante lisa
nek gebroken met ambulance voor een deel da feestje naar de botten
dus sindsdien boterde da ni meer
DE REVUE OF DE COKE
Breuk met mijn neef in twee keren
Da communiefeest had ik hem nog kunnen vergeven
We maken een hinkstapsprong naar 1985.
De kempen Midden de jaren 80. Het tijdperk van bronski beat en biactol.
Mijn Neef en ik hadden beiden, ondertussen, een serieuze scheut gekregen, van al die rabarbermoes.
De weinige keren wanneer we nog eens bij mekaâr op bezoek kwamen, keken we tezamen naar “Battlestar Galactica”. Maar verder waren we zeer verschillend, integraal uit mekaâr gegroeid.
Mijn Neef was, alles in het heel kort gezegd, een zogenaamde “Revueschijter” geworden. Da gaan ik nu moeten uitleggen; wa is ne revueschijter.
Dit is de Grote Markt van Turnhout
De oudste markt van de Antwerpse Noorderkempen
Hoogstraten en Meerle komen daarna, die hun marktpleinen dateren van de 13e eeuw
Turnhoutse Grote Markt dateert al van de 10e eeuw na Christus,
EN SINDS JAAR EN DAG hebde hier dus,
aan de Westelijke Noorderzijde van dit tamelijk grote marktplein twee zogenaamde studentencafés, dramatisch dicht bij mekaâr.
Als je er met je aangezicht naartoe stond, had je links café De Coke, en rechts café De Revue.
Het verschil tussen deze twee kroegen was, welbeschouwd, een perfecte samenvatting van het integrale schisma in onze jongerencultuur van toen: new wave versus disco-pop, ondergrond versus mainstream, zwarte truien en puntschoenen en piekhaar versus rose blouses en dichtgeknoopte witte hemdjes en op school een pennenzak met geur-stilo’s: dat waren roze of lichtgevend blauwe stilo’s die, als je ze onder je neus duwde, een geur afscheidden van artificiële marsepein, een geur van zoet plastic. De Coke was Front 242, Sisters Of Mercy, Cassandra Complex, The Neon Judgement en The Jesus And Mary Chain; de Revue was, in één naam gezegd, Wham.
Dit was een typische revueschijtser.
De tienermeisjes die je in de Revue naar binnen zag lopen, waren absoluut wel mooi en aantrekkelijk; maar ze waren niet mijn stijl - ze waren, grosso modo, “out of my league”. Dit dat soort van meisjes dat in de Revue kwam, samen te vatten: het soort meisjes dat, bij de examens op school, steevast wenend de klas uitkwam - “Mijn God! Ik heb geen énkele vraag kunnen beantwoorden!!” Maar als dan twee weken later de rapporten werden uitgedeeld, dat hadden ze voor alle vakken 9,5 op 10.
Die naar de Coke gingen, ge zou zeggen, die waren al content met 5 op 10, maar da was eigenlijk nog erger, die wisten ni eens hoeveel op 10 dà ze hadden. Da gebeurde dat die svrijdags na school op café gingen, maar dan smaandags morgens aan de deuren dringend moesten staan wachten op de kuisvrouw, omdat die achter den toog hunnen boekentas waren vergeten.
Die van de Coke hadden allemaal halfkaptte fietsen, die van de revue die kwamen dikwlijsk al met een brommertje naar school, of die werden aan de poort opgehaald door van die grote, struise, eigenlijk al volwassen kerels die al een beroep hadden, in een garage Texaco of wisten wij veel.
In het weekend gingen die meisjes en die jongens van de Revue naar dancings zoals de Zazzoo in Mol, of de Highstreet in Hoogstraten natuurlijk. De prille voorlopers van de werkelijk heftige Vlaamse discotheken van de jaren 90. En die gingen voordat ze naar naar huis gingen naar een pitabar. 1e pitabars.
Luizenpoort
Dit was dus de coke.
In een steeg die nog altijd bestaat, en die oprecht heet “de luizenpoort”.
Was direct een perfecte naam, wij waren post punk generatie, onze helden waren ni Gary Glitter of Lee Towers, maar Johhny Rotten, met Stiv Bators, Richard Hell. dus dan was de naam Luis, Luizenpoort, perfect. De drummer van The Damned heette Rat Scabbies, dus da wil zeggen Rattenschurft.
Bvb punkgroep uit Oud-Turnhout, krank, drummer uit Mol, Tony Van Steenbergen, die zijn bijnaam was “de rat”. Had rattenkop maar had ooit ook is tijdens een optreden in zaal de gilden een rat dat hem bij had in een kooitje, zijn kop erafgebeten.
Maar was niet dààrom, ni om ons een plezier te doen, dat de Luizenpoort de Luizenpoort heette;
Turnhout had in de middeleeuwen geen stadswallen, omdat àls er stadswallen rond hadden gestaan, dan zou zijn opgevallen kléine stad; er was een strijd om wie de hoofdstad van de Kempen, in dié tijd vooral met Herentals.
Plus ook wel om belastingen te ontduiken, hadden ze gezegd, geen wallen, gewoon grachten rond bouwen, en vier stadspoorten, Noord zuid oost west
De meest armzalige poort was de poort die uitgaf op het noorden, op de meest rurale, achterlijke deel van de kempen: de baalse hei, de stoktse hei, koekhoven, de wieltjes.
De keuterboeren en de teuten, dus de leurders, die werden “teuten” genoemd, die van daar kwamen, die wasten hun eigen nooit, dus in turnhout waren ze bang dat die ongedierte zouden meenemen; en hier aan de luizenpoort, moesten die zich hier laten ontluizen
vooral in de 18e eeuw waren in de kempen veel luizenplagen
In Zondereigen vlakbij Baarle-hertog is er midden in de 18e eeuw iemand krijsend van pijn in het vuur gesprongen om daar vanaf te zijn
hoe langer als ik hierover vertel hoe meer mensen in hun haar beginnen krabben
vooral in de 18e eeuw waren in de kempen veel luizenplagen
lmensen krabden hun gezicht open
in ZonderEigen vlakbij BaarleHertog is er in april 1775 een bierbrouwer krijsend van ondraaglijk pijn acuut in het vuur gesprongen om gewoon daar vanaf te zijn
hoe langer als ik hierover vertel hoe meer mensen in hun haar beginnen krabben
Dus hier zaten wij, in de luizenpoort in de Coke, expres onszelf “luizig” te voelen; hoewel we dus wel geen punkers waren maar new wavers, wat dus wel een meer afgeborstelde versie is van de punk. Niet echt de Sex Pistol of Exploited, maar Sisters of Mercy. Front 242. The Cassandra Complex.
Midden jaren 80 was de new wave en postpunk scene sowieso in de kempen volledig tot bloei gekomen. Om een of andere reden waren “new wave” en “de kempen” eten heel goeie match; in de jaren 60 was er in de kempen ook wel een shuffle en macrobiotisch cultuur, in de jaren 70 was er in de Kempen wel disco; maar nooit zo alles om zich heen grijpend als wel de new wave. Misschien omdat new wave ook dikwijls provinciaals van origine is. Bvb Joy Division niet Londen maar Manchester. The Cure ni Londen maar Crawley, West Sussex, Echo Liverpool, simple minds Glasgow.
Alles behalve Londen; de strijd tegen de verveling, het zich wentelen in de ennui.
Grond in de kempen;
Het Sjock festival was ondertussen zo groot worden dat die waren moeten verhuizen naar Den Hof van De pastoor; kijk eens hoe mooi, de bollockbrothers…
In oosthoven waren er bijna wekelijkse gigs in het goddelijk kind was toch meer punk as new wave
Ni vergeten Cahier De Brouillon in Hoogstraten
De Bogaard in Geel
Malmejo in OOSTMALLE
de jeugdhuizen cultuur
Natuurlijk waren al deze kempische exploten een amechtig willen imiteren van in Antwerpen de scene rond de paradox en de nog meer vooral Cynderella op de Stadswaag; daar konden we ni an tippen, ik was ook nét te jong om die scene zelf daar te hebben kunnen meemaken; maar hier ligt zeker een basis voor een Kempisch minderwaardigheidscomplkex tegenover antwerpen, in de jaren 70 was er da ni, dan trokken wij ons van niks anders als de kempen zelf iets aan, wij gingen naar de Kermis, wij gingen naar Bobbejaanland; Floeren Aap, Micha Mara, Marc Dex - content zoals alles was in de jaren 80 voelden wij ons ergens, wel alsof wij ons in de kempen in zijn geheel aan het belachelijk maken waren dat geduurd heeft tot het jaar 2000; daarna pas is de kempen beginnen te emanciperen.
Hoewel we in de jaren 80 toch al trots mochten zijn op de opkomst van bijvoorbeeld Studio Galaxy, Kievitstraat 42 in Mol
Opgericht in 1982 WILFRIED EN GUY VAN BAELEN
Zijn echte kempenkrakken; vorige keer, vergelijkbaar met raf Van Gorp
Staan nu in de top 10 rijkste belgen
Begonnen op heel jonge leeftijd, Wilfried 18e en guy 15e met Galaxy studios; begonnen letterlijk in kiekenkot de achtertuin van hun ouders. In 1980.
Een studio waar internationale supersterren naartoe kwamen omdat ze daar met een helikopter op het dak konden landen
de stilste ruimte van de aarde, door een ingewikkelde structuur zwevende vloer Enzo
Dus hier is dan toch, omgekeerd paradoxaal, de uitdrukking De Stille kempen op zijn plaats;
In den tijd waar dit verhaal gaat zijn daar dus opnames gemaakt door
NENA
SIMPLE MINDS En zelfs door George Lucas voor de soundtrack voor STAR WARS
How eighties can we get.
Hebben ook nog dochterbedrijf MOLLYWOOD opgericht, in MOL; maar allebei failliet gegaan, valsheid in geschrifte en curator, op zijn kempisch, gelijk het ijsboerke, de koelketel en staf van shoeconfex.
Maar goed de luizenpoort was de new wave scene in het bijzonder die was aan het boomen, ook met Belgische groepen zoals Nacht und Nebel, Luc Van Acker, Elisa Waut, Neon Judgement, Front 242 - maar da was dus aan mensen van de Revue, de revueschijters, totaal ni besteed, die leefden op een totaal andere planeet. Die wisten ergens wel dat da bestond maar die konden da in hun bewustzijn ni eens helemaal opslaan.
Revue was dees coke was dees x 4
maar goed wij hadden SINDS 1982
studio galaxy in mol helictopter Nacht und Nebel
studio van WILFRIED EN GUY VAN BAELEN
2023 failliet, nog Rammstein - de stilste ruimte van de aarde, zwevende vloer
NENA! liuve elpee 2002 gemixt
SIMPLE MINDS 2005
once upon a time… STAR WARS
maar goed, rock against religion; met oa de brassers; kempen staan daar ni tussen
1 INL & NAMEN; MEEST VOORKOMEND, TYPISCH, TRIBAAL
2 NAAM MOESKOPS
= 12 minuten uiterste minimum
3 IK WAS EEN FAN VAN DANNIE MOESKOPS
4 NEFASTE DATUM U2 OP COMMUNIEFEEST
= 12 minuten uiterste minimum
5 REVUE VERSUS DE COKE
Volgende zondag 12 minuten.
= 36 minuten; wordt algauw 40 minuten; plus 14 minuten steven= klein uurtje, eerste helft.
1000 tekens is één minuut
7 HEIDI DRUYTS
10 minuten exact = 46 minuten; tien minuten muziek = 56 minuten.
———————————————————-
Vijf minuten per H:
8 ZALEN EN HONDSEND
Zéker 12 minuten indien beter in detail dan daarnet
Én hondsend 2
12+12+12+10+12= 58
Ik praat een uur tem “kinderdagverblijf”
= 80 inc steven.
———
9 NONKEL THYS
= 10 minuten
= 70 minuten zonder Steven
Ik heb nog 20 minuten te gaan.
A:
11 TOUR CAMPINA - tour is quasi zonder woorden 1 min
12 AANKOMST - sfeerzetting én ontmoeting Els Buyens 3 min
= 7 minuten
===== 58+10+7= 75 minuten
B
13 WOORDEN 6 min
14 KLANKEN 4 minuten
15 UITGANGEN 4 minuten
16 ONTMAAGDING 2 minuten
17 EIND-GEDICHT
KRAK 1
KRAK 2 NU VERVOLG
JAREN 80
Vooral het verhaal van een neef van mij, die luisterde naar de naam Dannie Moeskops.
Met de naam “Moeskops” ogenblikkelijk tot over onze twee oren middenin het Kempenland. Laten we dat maar eens bekijken - de betekenis van de naam Moeskops.
vaakst voorkomende namen
*“Maes”, feitelijk een verbastering van de naam “Thomas”, in het Grieks willende zeggen “Tweeling”. Dus een record aantal Kempenaren heten Maes - maar toch is Maes niét wat je zou noemen “typisch Kempisch”; met name omdat er ook elders in België zeer veel fiere Maesen rondhossen. Direct na Peeters en Janssens, prijkt “Maes” op nummer drie in de Vlaamse familienamen Top 10.
Hetzelfde met de naam meteen daaronder, “Segers”, een zeer oude, Keltische naam; Seger bij de Oude Germanen willende zeggen “overwinnaar”, “zegevierden”. “Segers” wil dus zeggen “Zoon Van De Overwinnaar”. Dat doet Kempisch aan, omdat een gemiddelde Kempenaar een vechter is, die overigens ook nooit zijn nederlaag zal willen erkennen. Ik ken in Grobbendonk 6 gasten die allemaal Jef Segers heten, en zelfs geen familie zijn van mekaar. Toch is ook de naam Segers niet “typisch Kempisch,” omdat je ook in Kortrijk, in Middelkerke en/of in Erpemere flink wat Segersen tegen het lijf kan lopen.
typisch:
Één: Van Gorp. Oudgermaanse woord “gor”,“moeras”, en “ap”, dat wil zeggen “waterloop”. In het mistige, zompige Kempenlandschap is een gorp een tof ding: dé plek waar het onoverzienbare, levensgevaarlijke moeras als eindelijk geraakt opgelost in bewegend water. EEN HOOPGEVENDE NAAM
Wat vooral opvalt, immers, is dat die namen eigenlijk allemaal ongeveer hetzelfde betekenen - ze verwijzen bijna alle, beetje triestig naar nattigheid. KEMPENAAR MET NATTE VOETEN GEBOREN.
GORP: OUDGERMAANS; GOR AP = MOERAS, WATERLOOP
RIEL: LATIJN RIGOLA, ONDERGRONDSE WATERLOOP, RIOOL
GESTEL: OUDGERMAANS GESTELA, ZANDOPHOPING BIJ RIVIER
BROECKX: FRANKISCH “BRUOC” (broek-sele; nederzetting (sele) bij het moeras.)
VAN GORP
Daar komt dan nog bij, vernederend dat die àllermeest typische Kempische familienaam niet eens uit Vlaanderen komt, maar wel uit Zuid-Nederland, meer bepaald Noord-Brabant, waar Gorp een nodeloos, marginaal gehucht beduidt, op een steenworp ten Westen van het ook al niet zo overdreven opzienbarende Hilvarenbeek.
De meest beroemde Van Gorp is dan ook een Hollander, of beter gezegd een Hollandse: de Rotterdamse Corrie van Gorp. Vlaamse Kempenaren, die in de jaren 70 en 80 meer naar de Nederlandse televisie keken dan naar wat anders, zullen haar vooral nog kennen als “Mevrouw de Bok”, remember tot àchter de achterste achterdeuren van Armageddon de hitsingle “Alie van de Wegenwacht”
in de Kempen de familienaam “Van Gorp” eer aan gedaan door:
*YVES VAN GORP, wielrenner, jarenlang ploeg van balen, woont in TESTELT, onder HERSELT
*Frans van Gorp tragisch leven was burgemeester van Tielen, samengevoegd met Kasterlee en Lichtaart, “ereburgemeester”.
Maar vooral denken we nu toch met geestdrift aan de uiterst belangwekkende ondernemer Raf Van Gorp - van Ravago Plastics,
In de jaren vijftig nabij de Brug 9 in Arendonk, Poederfabriek, waar dynamiet wordt gemaakt ( de “Poudre Réunion Arendonk”.)
1961 kwam deze Raphaël zelf op het idee om daar het plastieken afval op te kopen aan dumpingprijzen, om dit te wassen, te verkorrelen en te verkopen als nieuwe grondstof.
Op korte tijd werd de gelukkige slimmerik multimiljonair - al bleef hij zijn heimat Arendonk trouw tot in de kist, niet zonder de lokale voetbal- en wielerploegen daar te sponsorren, en zowat alle Arendonkse zonen en dochters tewerk te stellen. Soms zag je hem gewoon in Café het Stekske een Corsendonk zitten drinken.
1,5 minuten
TRIBAAL
“de meest voorkomende familienamen in de Kempen”
“de meest typische Kempische familienamen”,
“de Kempische volksstammen”. Dit gaat om oeroude geslachten - die echter eeuwenlang aan één en dezelfde, vaak erg beperkte landelijke omgeving verankerd bleven.
Pas hier kom je werkelijk in het diepste bronnengebied oer-Kempen.
LOENHOUT: FRANKEN - - -
ZOERSEL: SCHRYVERS —-
BERTELS: HALLE
Om en rond Loenhout bijvoorbeeld, kan je nog steeds belachelijk veel inwoners tegenkomen die “Francken” heten - inderdaad nog daterende uit het jaar 358, toen de Salische Franken van de Oude Romeinen de toestemming kregen om zich te vestigen in Toxandrië.
Vlak daaronder, in Zoersel dan weer, onderscheiden we al sinds mensenheugenissen steenrijke Herenboerenclan genaamd “Schryvers”
Halle, schijnt te worden overgenomen door de tribale kringen genaamd “Bertels” (komende van “Bartholomeus Van Nes”, die hier in de 7e eeuw na Christus, eigenhandig een stenen kapel bouwde.
In mijn eigen geboortedorpje, Vosselaar bij de Konijnebergh, was het eeuwenlang zo, dat de clan genaamd “Woestenborgs” tomeloos met de plak wist te zwaaien. Er zijn talloos vele Kardinaal Cardijnlanen in DE KEMPEN: in Nijlen, Vorselaar, Rijkevorsel en Herentals, in Lier, Westerlo en Herenthout - en natuurlijk ook in Halle, waar deze dappere, anti-fascistische, nobele man werd geboren, die later de oprichter werd van de K.A.J. (de “Kajotters”)- maar: op de hele wereldbol, daarentegen, is er maar één enkele Pastoor Woestenborgsstraat; inderdaad: aan de oude kerk van Vosselaar.
Vele honderden jaren lang leverde de clan Woestenborghs aan de gemeente Vosselaar een niet kapot te krijgen trits van pastoors, kosters en vooral ook onderwijzers. De grootouders van mijn vriendjes in de straat vertelden erover met een huiver; Meester Woestenborghs, die, zoals zijn naam dit al aangaf, zijn woeste blik onder zijn gebogen gedaante geborgen hield, zoals hij knorrend en hijgend door het klamme lokaal beende, plotseling aan iemands leerbank stilhield - “Joske?” “Ja meneer!” “Noem alle twaalf de apostelen!” Joske deed zijn best, maar geraakte niet verder dan drie vier namen; waarna Meester Woestenborghs dan bijna opgelucht, vanonder zijn habijt, een enorme, ijzeren lineaal bovenhaalde. “Steek alle tien je vingers voor je uit, Joske!”
TEN SLOTTE: DE MOESKOPS
Dus goed, hier komen we eindelijk aangeland.
De “Moeskopsen” speciaal: in àlledrie de hierboven vermelde categorieën: vààk, typisch én tribaal: het Noorden van de Noorder-Kempen; beneden in Beerse, Turnhout, Oosthoven en Ravels, maar nog veel meer daarboven, in Weelde, Zuidheikant, Hegge, Poppel, Overbroek en Maarle - dààr gedijen de Moeskops nu al vele eeuwenlang, en nu zonder dat zelfs de komst van de trein, de hovercraft en het internet daar iéts aan heeft kunnen veranderen.
Moes:
1 eigenlijk mooie naam:
A kops boven moeras, moes, groeisel; vruchtbaar*
B associeerde met moestuin**, rabarber, kalisjenhout, rabarbermoes
2 echter:
A cfr pizza hawaii***
B kops in woordenboeken op speelkoer ni als vruchtbaar verhoog, maar “kop” gezicht, tot moes slaan; ne moes kop, kop als een brij
Mijn neef de dannie moeskops die
* Een “Moes” is een stuk grond bij een heldere, stromende waterloop, en een “Kops” is een verhoogde heuvel, vrij van slib en slijk. Dus anders dan een schor, een terp, een slik of een broek, is een moeskops werkelijk iets goéds - een grond waarvan mag worden gezegd dat die, zo uitzonderlijk in de Kempen, oprecht vruchtbaar is.
** Denk voor die “moes” ook aan het gekende begrip “moestuin”. In de jaren tachtig begonnen de moestuinen uit het Kempische landschap te verdwijnen, de jeugd wilde niet meer tuinieren, maar wilde liever gaan nachtbraken, drinken en met drugs experimenteren (!); maar in de jaren zeventig was iedere zichzelf respecterende Kempische straat, laan of dreef nog met een overvloed aan moestuinen gezegend. Daar werd dan bijvoorbeeld rabarber geteeld, dat zéér gemakkelijk groeide, door weer en wind en door hagel en sneeuw, die rabarber was niet kapot te krijgen. De jeugd kon die rabarber naar eigen goeddunken in zijn eigen hof uit de grond gaan trekken, en opknabbelen zonder te hoeven af te spoelen - neen, dat laatste is niet helemaal waar; het “Chemical” in Beerse verspreidde feitelijk een van gesmolten lood doordesemde lucht, waardoor die rabarber, maar ook al die bosbessen en frambozen langs de jaagpaden aan de vaart, vergiftigd werden. Alleen wisten we dat toen nog niet, en we proéfden het gelukkig ook helemaal niet.
Op rabarber kauwen was ook op zich feitelijk geen lachertje, omdat deze groente, waarvan we dàchten dat het een fruitsoort was, uit lange, stugge draadvezels bestaat, die zich een vernietigend weg tussen je voortanden baande - niet onvergelijkbaar met de draden in kalisjenhout (dwz eucalyptus). Wat kon helpen, was om zo’n rabarber stok in tweeën te breken, en dan te dompelen op een bordje witte suiker; alvast die onderkant werd daar dan wel een beetje week van. Maar vooral diende die rabarber voor het maken van moezen en confituren. Ook dat is de Kempen van de jaren 70: je ging bij een vriendje op bezoek, nooit langs de voordeur, maar langs het houten vliegendeurtje van het achterportaal; je kwam dan onverwijld de keuken binnen, waar die moeder van jouw vriendje tezamen met nog een paar andere geblondeerde moeders met een kolossaal stel weckpotten rond de tafel stonden. Op het vuur stonden tientallen drukketels niet te pruttelen maar effenaf te borrelen en dampen, alle tezamen een soort stroop in het leven roepende, dat de gehele behuizing van een totaal indrukwekkende suikerlucht doordesemde.
Alle soorten confituren en rabarbermoezen - dié kwamen uit die moestuin, en dààrmee mocht de familienaam Moeskops worden geassocieerd - als we dit maar hadden gewild.
***Helaas: ten eerste was het toentertijd met rabarber zoals het heden ten dage is gesteld met bijvoorbeeld pizza hawaï - het is lekker, je wéét dat het lekker is; je kan zelfs objectief aanwijzen waarom, namelijk omdat die schijfjes ananas aan die kurkdroge, per definitie veel te warme pizza een verfrissende, verlossende bijsmaak verlenen - maar: je màg dat niet lekker vinden. Hetzelfde ook met thee die kan worden gedestilleerd uit het daarnet al vermelde kalisjenhout: dat IS lekker, maar je màg dat niet lekker vinden. Pizza hawaï en kalisjenhoutthee, en zo ook, indertijd, rabarbermoes: je zou, zeiden ze, een “halve jeanette” zijn, zogezegd, als je zou erkennen daar graâg van te eten.
***Ten tweede was er jammer genoeg nog een andere reden waarom de naam Moeskops in onze jeugdjaren geen opgang kon maken als iets positiefs. Voor een Kempisch lagere schoolkind op de speelkoer, was een “kops” niet een soort heuvel, maar een “kop”, dwz: een aangezicht, een smoel, een bakkes. Bakkes tot “moes” slagen.
In Merksplas waardat die woonde viel da nog mee, op de lagere school, maar 1e middelbaar Sint-Pieter turnhout,;
Ik was daar ni bij, maar een schooluitstap naar de Aa, een rivier; de aaaaaaa!!… De Aa is de hel, maar een samenvloeisel van een paar triestige plassen en beken, die inspiratieloos kronkelen doorheen de Liereman, Arendonk en Ravels: de Wouwerloop en de zogenaamde Nattenloop - welke rivier wil er nu “de Nattenloop” worden genoemd? en daar hebben ze die ooit van zijn fiets geduwd, op hem gaan zitten, en paddekullen laten eten. Gewoon omdat die moeskops heette.
Ik vind da heel erg.
De kleine Nete Grobbendonk zo mooi, de Kleine Nete is de Ganges van de Kempen, de Kleine Nete is zoveel meer edel! 44 kilometers lang, voerende van Retie naar Lier - jawel: maar komt dus uit modderachtige Aa.
IK WAS EEN FAN VAN HEM
Was de zoon van een zus van mijn moeder, tante maria
Maar die was gestorven toen hij drie was
Een nieuwe moeder, Tant iet,
Ida, in de kempen wordt da Tantiet
Dus we waren wel bloedverwant
Maar de moeder die hem aan mijn moeder verbond was er ni meer
Dus genealogisch schiep da toch een afstand
Desondanks was ik enorm fan van hem
“Ik voelde mij tot hem aangetrokken”
Ik had heel veel broers en zussen
Wij waren thuis met een stuk of twaalf dertien kinderen
Heb nooit héél juist geweten met hoeveel
Omdat met zoveel dat da een gewezzer was, nooit kunnen tellen
Was ambiance
Veel lawijt, als wij aan het voetballen waren in de living zoveel lawijt dat daar geregeld de Police voor moest langskomen
Ambiance nadeel te bruut
Speelgoed direct kapot
Drukte moeder ni iedereen in detail opvolgen
Gebeurde wel eens da mouween stilstonden van de gedroogde snottebellen
Geen zakdoek, da gebeurde wel is
Da stond in fel contrast met het leefmilieu van de danny moeskops
Was enig kind
In huis was alles kraaknet
Zijn haar was altijd asblond, netjes gekamd, een beetje blonk da
En tantiet moet ik haar geven had de juiste neus voor wasverzachter
Ik ging dikwijls expres tegen den danny zijn kleren hangen om op te snuiven
De eerste drug van mijn leven de wasverzachter van den dannie moeskops
En dat was dus niet helemààl wederzijds
Als wij met twee autos bij hem op bezoek kwamen
Twee autos vol met kinderen
Eerste dat die deed was al zijn speelgoed verstoppen - wij wisten wel waar; voor hem was da bijna een trauma om ons te zien arriveren
*nieuwjaar; valsheid in geschrifte; zoen kapoen, toen indruk nu “getricheerd”
*dé vriend van mijn vroegste jeugd
Wanneer beginnen mislopen? Twee stadia
-plechtige communie
——————————————-
De drastische, fatale breuk in de vriendschap tussen Den Danny Moeskops en ikzelf is er niet in één keer gekomen, maar in twéé keren, in kracht in gelijke mate over de beide keren verspreid.
De eerste breuk deed zich voor in het najaar van het jaar 1981.
Inderdaad dees verhaal begint samen met het begin van de jaren 80.
Toen deed den Dannie Moeskoeps namelijk zijn plechtige communie.
Dat dit dan moet beginnen met een communiefeest, is wel een paradoxaal iets, omdat het, zeker in de Kempen, uitgerekend de jaren 80 zijn geweest, die hebben getekend voor de definitieve ondergang van de katholieke Kerk. Natuurlijk deed de gemiddelde tiener uit Retie, Grobbendonk of Balen wél nog, zonder enige discussie, zijn Plechtige Communie zoals het hoorde - maar eigenlijk geheel niet meer uit overtuiging. De enige reden waarom we er nog allemaal aan meêdeden, was eigenlijk alleen nog maar om onze Moemoes een plezier te doen. Onze Moemoes zouden het als een kwetsende belediging maar ook als een existentiële bedreiging hebben ervaren als we er niét aan meêdeden. Dus dat was, als het ware, nog één laatste plichtpleging - niet eens meer aan de Pastoor, maar aan onze Voorvaderen.
Zo waren de eerste twee of maximaal drie jaren van de jaren 80 ook de allerlaatste jaren, welgeteld, waarin de Kempenaar het nog vermocht meê te maken dat met Aswoensdag, bij aanvang van de Vastentijd, de dorpelingen ieder voor zich een kruisje op het voorhoofd gingen laten zetten. Dat kruisje werd door de Pastoor met zijn duim boven je wenkbrauwen getekend, het as zijnde afkomstig van verbrande palmtakken, die goed op voorhand, namelijk het jaar tevoren al, met Palmzondag, werden gezegend. 46 dagen voor Pasen markeerde dit kruisje een periode van bezinning, van boetedoening en van spirituele voorbereiding op de herdenking van de verrijzenis van Jezus Christus; maar dat beseften we niet, we bleven gewoon met dat kruisje op onze kop met onze BMX’en door de bossen racen, meisjes kussen, vogels doodkatapulteren. Begin 80 kruisje nog wel, daarna ni meer.
DEPRESSIEVE VADER
De overgrote meerderheid der Kempische communiefeesten in de jaren 80 greep plaats in de maand mei, traditioneel de “Maria-Maand” genoemd, door de komst van de lente alsdan, de vruchtbaarheid en het nieuwe begin. Adolescenten hadden dan tegelijk ook een perfecte uitvlucht om naar die feestjes niet meê te moeten, omdat die dan zogezegd onderhand moesten zijn beginnen te blokken voor hun examens.
Het Plechtige Communiefeest van Den Danny greep in 1981 echter plaats in de maand oktober. Dat kwam omdat de Vader van Den Danny Moeskops, Nonkel Achille, onderhevig was aan chronische depressies (die in regel juist in de lente het heftigst lieten gewaarworden. Om die reden hadden die Nonkel Achille en zijn vrouw, Tantiet, hun leven zodanig ingericht, dat ze in het voorjaar voornamelijk in Mallorca vertoefden, Tantiet alleen af en toe, Nonkel Achille meer obstinaat; in theorie omdat ze dan verbouwingen hadden aan hun buitenverblijf daar; mijn gehele kindertijd lang werd door iedereen bij ons in de familie, de reisbestemming “Mallorca” met “verbouwingen” geassocieerd - alsof heel Mallorca een geheel leven lang van Noord tot Zuid één verbouwingswerf moest zijn, zo leek het.
Weshalve werd de datum voor dit communiefeest tot helemaal nà de zomervacantie gekatapulteerd (na een zekere familieruzie; want eerst wilden ze hun communiefeest eind juli, tijdens het bouwverlof doen; maar een hele resem Tantes waren daar bijna hysterisch om geworden, “Tantiet moet niet denken dat wij onze reisplannen voor haar gaan aanpassen!!”) Zo kwam dit fatale Communiefeest ten slotte plaats te grijpen op een zondag), meer bepaald zondag 25 october 1981.
Ook dat jaartal was overigens krankzinnig. (((Den Danny had zijn plechtige communie eigenlijk drie jaar eerder moeten doen, in 1978; maar om economische redenen, had men er zolang meê gewacht: omdat zijn feest dan kon worden gecombineerd met nog een andere halfzus?
In de meeste gezinnen gebeurde dat andersom: dat een Zus of een Broêr, om zo’n feest te combineren, zijn of haar communie te vroég deed, dat die meê naar omhoog sprong, in plaats van zolang op de ander te wachten. Bovendien ging dat dan nooit over méér dan een sprong van hooguit één jaar. Een sprong of een brug van drié jaar, dat was echt ongezien. Ook dit had wel te maken met die chronische depressies van die Vader.))))
ZAAL LUX
Die datum, 25 october 1981, zou mij uiteindelijk totaal nefast komen te blijken. Eén maand tevoren was er mij een ticketje cadeau gegeven voor een heel ànder feestje, in een zaal die toen pas aan het opkomen was, en waar ik heel heel heel benieuwd naar was.
Vandaag de dag is Herenthout, tussen Nijlen, Wiekevorst en Olen, of meer van dichtbij gezien nabij Herentals, tussen Morkhoven en Bevel, de allerenige Kempische gemeente ooit, die kan stoefen met een Engelstalige Wikipedia-pagina - daar is opgegroeid, maar meer nog omdat daar dus de legendarische live muziekclub Zaal Lux was gevestigd.
begonnen zijnde in april 1978
“MAF”-brothers uit Herenthout, deal met Leuvense programmator Herman Schueremans
Dire Straits, Dead Kennedies, The Talking Heads, Anne Clarke, en vele andere echte super-acts kwamen daar het beste van zichzelf geven. De beheerders van Zaal Lux, de zogenaamde; om, eêrtijds, te kunnen uitvissen of deze ofte gene band wel of anders juist niét helemaal geschikt zou zijn om op zijn eigen fêstival, Torhout-Werchter, te komen spelen, liet hij die eerst in Zaal Lux een soort showcase komen opvoeren. Dus die bands deden daar toch, voor een zaaltje voor maar 200, 300 mensen, hun stinkende best, wetende wat ervan af zou hangen.
mijn twee oudere Broêrs waren er zonet nog naar een optreden geweest van Siouxie And The Banshees, alsook, één maand tevoren reeds, van The Kids, van The Cure en van The Undertones
Ik was nog just geen zestien, dus in principe mocht ik nog ni uitgaan, maar ik was al wel helemaal opgewarmd omdat ik wel meemocht naar allerlei festivals
DE KOMST VAN DE NEW WAVE
Mijn eerste festival ooit, was in Meerle, 5 juli 1981: een fêstival genaamd “Woodstokje”. Daar herinner ik me weinig van. Met een vriend, en met achter het stuur de vader van die vriend, onderweg naar daar, had ik toen een half pakje cigaretten gerookt, bij nader inzien waren dat zogenaamde munt-cigaretten. Daar werd ik zo ziek van, dat ik daarginder na één halfuur al naar de tent van de Rode Kruis werd afgevoerd - wat ook wel rock&roll was, want wél hoorde je daar net zo goed de bassen dreunen. Op het eind van de avond was daar een optreden van Armand (1946-2015): “Ben Ik Te Min”. Niet goed maar joint wel goed.
De maand daarna mocht ik met mijn Broêrs meê naar het Sjock-fêstival in het gemeentepark van Gierle, acht kilomoters van onze voordeur vandaan, met alleen de E3-Putten tussen ons (die zouden drie jaar later worden hervormd tot “de Lilse Bergen”.) Daar in dat zonovergoten park speelden de Boxcars, Toy-metors en, onverbiddelijk, De Kreuners. Méér new wave was, exact één week daarna, het derde fêstival waar ik meê naartoe mocht: het Bemd-fêstival in Arendonk: met het totaal geniale, opzwepende Arbeid Adelt, maar ook het schrandere groepje Beri Beri - in dat groepje speelden Hugo Matthysen, Jan Leyers, Marc Kruithof en de totaal zalige, totaal onderschatte Romeo Spinelli - alsof ik toén al wist, dat die laatstgenoemde véértig jaar later nog een van mijn beste vrienden ooit ging worden.
Ook was er een optreden van 2 Belgen (En met als hoofdact… De Kreuners…)
Dus goed: in de maand october van datzelfde jaar was ik helemaal klaar voor Zaal Lux
hier binnenkant vroeger, meer was da ni
optreden van een groepje “U2”, waar nog nooit iemand van had gehoord.
Maar dat kon dus mooi niet doorgaan - want bij nader inzien, dat wisten we al van in april, bij nader inzien moesten we naar dat verdomde communiefeest van De Moeskops.
Ook dié dag, 25 october 1981, moesten De Kreuners op de valreep als aan de hoofdact, U2, worden toegevoegd.
Zaal Lux kon destijds, naar het scheen, aan nog geen volledig 250-tal mensen onderdak bieden - en toch kregen de titanen van U2 die tent toen niet eens uitverkocht, zélfs niet met de hulp van De Kreuners. Dit kwam maar voor een deel doordat U2 nog maar in haar kinderschoen stond; bovendien kregen die Ierse rockers met een geduchte concurrentie te maken: uitgerekend diezelfde donkere, regenachtige zondag greep er niet overdréven ver weg, met name in Brussel, een zonder overdrijven historisch te noemen betoging plaats - met name de allereerste werkelijke, reusachtige anti-raketten-betoging in België ooit. De regering Eyskens was zo las ik pas vele jaren later, zonder veel tegenwerking aan het toegeven geweest aan de druk van de NAVO om, tegenin de Russen, een integraal stel Americaanse kernraketten binnen te laten, eindbestemming Florenne, in Namen.
Iedereen die daar tegen was, kon reeds sinds vele dagen daarvoor, aan de schoolpoort van zijn of haar eigen school, van allerlei activisten die daar opdaagden, voor vijf frank een ronde, gele sticker of badgeke kopen met daarop genoteerd: “Godverdomme, weg die bommen!” Eerder al hadden die ook rond stickers aan ons verkocht met daarop een zonnetje, met daarrond de slogan: “Kernenergie? Neen, bedankt!”
Maar die stickers zouden niet volstaan, dus in tezamenwerking met het internationale “Word Disarmement Day” werd in Brussel een mars georganiseerd, die precies 200.000 mensen op de been zou brengen (het record zou echter pas volgen op zondag 23 october, met een stevige 400.000 deelnemers. Ter vergelijking: zovele decennia later de fameuze Witte Mars, was goed voor 250.000…)
In de idyllische zogenaamde Spechtenpad in Vosselaar, een doodlopend straatje met aan zijn uiteinde een uitgebreid dennenbos, woonde er, in een huis met een rond raam, een goeie vriendin van mij, luisterende naar de naam Hilde Buyens - we zoenden wel nooit, ze was drie jaar ouder dan ik, wie dacht ik wel niet dat ik was? Maar wél mocht ik haar platen van Blondie één na één uitlenen (Plastic Letters, Parallel Lines); behalve hier en daar van die bewuste kern-energie stickers, “Kernenergie? Neen, bedankt!”, had deze mooie Hilde tevens, op haar slaapkamer, een poster hangen van Che Guevara; dit scheen, op een of andere manier, tezamen te horen; als je van die ronde stickers tegen kernbommen of tegen kernenergie verzamelde, dan moest je kennelijk ook een poster van Che Guevara hebben - en trouwens ook nog eens, daarenboven, een zwart-witte poster van een sneuvelende soldaat, vallend op zijn knieën, met boven hem in grote letters: “WHY?”
Wie die Che Guevara preciés was, kon ik alsmaar niet begrijpen - alleen mocht ik merken dat hij, door zijn zwarte krullen en zijn dikke wenkbrauwen, een beetje aan de Nuyens deed denken, mijn leraar Latijn; en daar was effectief iets logisch aan, want wél begreep ik dat de Che Guevara alleszins iets met “Latijns America” te maken moest hebben…
Anyway, ik had aan die Hilde Buyens al meoten uitleggen dat ik naar zaal Lux zou gaan, dus da ik ni mee kon naar Brussel, maar mijn broers hadden gezegd, wij gaan daarna wél nog, als da in Zaal lux Gedaan is, naar JEUDGHUIS HET SPIRAAL in Rijkevorsel, in een Rijkevorselse straat die simpelweg heette “Dorp”, zouden er die zondag vroeg in de ochtend twee autobussen vertrekken, van Rijkevorsel naar Brussel, om pas laat ’s nachts weêr terug te komen. In één bus zou er, tijdens de rit, dus onderweg van Het Spiraal naar die betoging, een optreden plaatsgrijpen van Bremheks (het latere “La Cuenta”); en in die andere bus was er een optreden gepland van een groepje genaamd “Floeren Aap”, waarin een grote broêr van Hilde saxophoon speelde.
Maar ja da kon ni doorgaan want ik moest naar den danny moeskops zijn communiefeest.
HONDSEND
Dus niét live “I Will Follow” voor mij, welke single in die tijd toch wel reeds, enigszins tot het gemiddelde scoutslokaal was weten door te dringen. En ook geen kans op toch wél een tongzoen van Hilde Buyens op de achterste bank van de autobus van de Anarchy Tour aan de deuren van jeugdhuis het Spiraal - In plaats daarvan dus naar dat communiefeestje - dat, zo werd algauw duidelijk, gedoemd was om plaats te grijpen in het inmiddels niet meer bestaande hoeve “de Ambrosiushoeve” in Herselt, meer bepaald in een gehucht binnenin Herselt dat, tot heden ten dage, genoemd wordt “Hondsend”.
Dat wil zeggen; die Ambrosiushoeve bestaat wél nog, maar werd nu inmiddels, bijna een halve eeuw later, vijf keer herbouwd; vandaag is die plek totaal geschikt voor bedrijfsfeesten, babyborrels en sponsorwervings-acties. In 1981 was die antieke, verwaarloosde stek van de Abdij van Tongerlo een slecht verlicht tochtgat, met versleten rieten meubels volgestouwd, in het midden van een bijna moerasachtige braakgrond. Zoals de naam van die côté, “Hondsend”, ook wel reeds deed vermoeden. Je zou immers aannemen dat die plaatsnaam, “Hondsend” zou willen verwijzen naar een plaats waar “geen hond aan zijn einde” zou wensen te komen, zelfs niet voor geld, of anders naar een plekje in het midden van nowhere, bekend staand om een geur die, nog in het beste geval, zou kunnen doen denken aan het “achterend” van, inderdaad, de eerste de beste “zwerfstinkhond”. Al is de waarheid eigenlijk nog suffer; “end” wil inderdaad wel zeggen: “het einde van een bepaald gebied”, maar die “hond” komt eigenlijk van “hont’, zijnde een lengte-eenheid voor landmeters; een “end” is een optelsom van “honderd roeden”. Hoeveel meters dan weêr één roede zou beduiden, dat laat zich niet zeggen, want dit was, in de middeleeuwen dan echter, nog het ergste; dat die meet-eenheid van gebeid tot gebied verschilde. In het ene dorp was een roede pakweg drie meters en een half; maar in de andere gemeente zei men dan weêr dat één roede gelijk zou zijn geweest aan vijftien meters…
Ik ben toevallig ontmaagd in een “Hondsend”, maar dan veel later pas, in Hondsend bij Weelde, in de uiterste Noorderkempen. Dees is een ander hondsend, Met dit “Hondsend”, vlak in het Midden van de kempen, iéts boven Varendonk, Blaardonk en Zammel, iéts onder Stelen, Punt en Oevel, en precies tussen Tongerlo, Voortkapel, Oosterlo en Zoerle-Parwijs. Er loopt een klein Nete-riviertje genaamd de Wimp - bij de locale kinderbevolking opnieuw wel bekend om zijn levensgevaarlijke paddenkullen, maar er kan toch ook wel, desgewenst, worden gekajakt - zij het niet in de zomer, wanneer het water te laag staat; je kan op de Wimp alleen maar kajakken als het hard regent. Lijkt erg, maar is okay; omdat je als je kajakt sowieso kletsnat wordt, niks aan te doen, je mag al content zijn als je onderweg geen schoen of geen horloge verliest.
Ook Herenthout, waar U2 nu bezig was met spelen, lag hier maar een kwartiertje fietsen vandaan. Ook Vorst waardat die betoging begin lag hier eigenlijk maar een steenworp vana.
Maar dat drong hierzo niet door, in die vierkanten feestzaal in Hondsend, waar ik wél, gebukt over een meurig bord volauvent, kennismaakte met een heel ander liedje, met name het Kempische volksliedje
“’t Ga Rengeren”,
zoals gezongen door Nonkel Richard. Dat was een “verre” Nonkel, dwz een Nonkel van mijn Neef maar dan langs de aangetrouwde kant; mijn Broêrs en mijn Ouders en ikzelf zagen hem alleen maar op dit soort familiefeesten, zodat we hem alleen maar kenden als een straalbezopen iemand met altijd een knalrode kop en een verhaspelde plastron. Maar hij deed in de verzekering en aannemelijk was hij op alle meeste andere momenten, wanneer we hem niét zagen, de nuchtere scherpzinnigheid zelve. Hij ging op een tafel staan en zong dit lied, dat wij allemaal moésten meêzingen, willen of niet.
’T GA RENGEREN
’t Ga rengeren, zei Van Engelen.
Da’s ni, zei Mie.
Da’s wel, zei Nel.
Voor wa ge wedt, zei Net.
Voor een fles wijn, zei Hein.
’t heeft al gedaan, zei Jaan.
Die Nonkel Richard woonde in Herselt maar was afkomstig uit Meerle. Het volkslied “’t Ga Rengeren” is heden effectief alleen nog gekend in het uiterste Noorden van de Vlaamse Kempen.
—- EINDE COMMUNIE —
TGA RENGEREN ZEI VAN ENGELEN bij Tante lisa
nek gebroken met ambulance voor een deel da feestje naar de botten
dus sindsdien boterde da ni meer
Samengevat
Werd gepest - ik zag hem doodgraag, beste vriend
Moeskops ik ni in mijn bloed
Tante Maria zus moeder; tantiet
Genealogisch afstand
ER WAS EEN GROOT CONTRAST TUSSEN ONS
-15 kinderen
-lawijt
-alles kapot
-snottebellen wegens aandacht tekort
Versus
-enig kind
-alles proper MERKSPLAS
-trauma speelgoed verstoppen
-wasverzachter
-nievejaarsbrief; geschriftsvervalsing
-beste vriend
TWEE STADIA
Eerste: communie
-Drie jaar te laat - vader depressief; elke keer in mei naar Mallorca verbouwingen
-jaren 80 ondergang van de kerk in de kempen. Jaren 70 communie kruisje alsmaar minder geloof; alleen nog maar om ons meemoe ni te beledigen
-zondag 25 oktober - had al een halfjaar een ticketjes ik zou voor de eerste keer zijn uit gegaan
-ik was 14 of 15, mocht ni uitgaan, maar was wel die zomer al opgewarmd;
-MEERLE, woodstokje, armand
-sjok, bemd,
-handtekening Marcel Vanthilt
-had dus al lange tijd ticketje van mijn oudere broers voor zaal lux
Herenthout, tussen Nijlen, Wiekevorst en Olen, of meer van dichtbij gezien nabij Herentals, tussen Morkhoven en Bevel
Nu naar zaal lux
Bestond drie jaar
Dire Straits, Dead Kennedies, The Talking Heads, Anne Clarke, en Torhout-Werchter.
de MAF-broeders, Werchter;
mijn twee oudere Broêrs, waren er zonet nog naar een optreden geweest van Siouxie And The Banshees, alsook, één maand tevoren reeds, van The Kids, van The Cure en van The Undertones
Maar da kon dus ni, doordat ik naar den dannie zijn communie moest ni eens vor hem want die geloofde ni in god maar om ons meemoe een plezier te doen
Meer communiefeestjes, want was bijna niemand; 300 noni vol, weeral walter uit lier bellen;
Rakettenbetoging
Eerste ooit
Eyskens
die precies 200.000 mensen op de been zou brengen (het record zou echter pas volgen op zondag 23 october 1983, met een stevige 400.000 deelnemers. Ter vergelijking: zovele decennia later de fameuze Witte Mars, was goed voor 250.000…)
Vermoedelijk zou ik daar ook naartoe zijn gegaan want
Badge
Poster; Latijns amerika
Kwam daar nog bij Spiraal Rijkevorsel Floeren Aap en Bremheks, later la Cuenta; met vijf bussen; vrienden van mij
Maar ja communie
Ge wilt da
Maar ge krijgt dees
X3 —— Derde is hondsend
Jokes deel 2
Veel kinderen dus altijd lawijt, zelfs monopolie belde de Buren de Police wa zijde gijlie hier allemaal aan het doen wij zijn monopolie aan het spelen
Wasverzachter
Valsheid in geschrifte
Wij gingen ni naar de hel want als ge daar ni in gelooft dan kan da ni
Maar ons moemoe geloofde wel dus als Gij uw communie ni deed uw Moemoe naar de hel
Armand optreden heel slecht maar smoorde op het podium een joint en werd dan weggehaald door de RIJKSWACHT stonden klaar rock&roll; de strijd tussen de rijkswacht en de Police
Fuck hilde Collin etc; gewoon ik had zo’n badge, dus ik had zo’n poster; maar ik was er nog ni helemaal want ik had ni déze poster
Floerenaap = bramheks = la Cuenta
Hondsend = lengte-eenheid v 300 meter afstand die hond aflegt op terrein af te bakenen
Hoorde die baslijnen tot in da parochiezaal
Zeg eerst: betoging was in Brussel centrum, begon in Vorst: dan pas: hier ook vlakbij
1985
Niet meteen zeggen dat Danny een schijter was,
Begin gewoon met uiteenzetting over 1985:
Ik toen tiener
Verschil met nu, veertig jaar geleden
Tienercultuur in twee groepen
Discokikkers (kikker of kicker?)
New wavers
In turnhout, grote markt, mausoleum;
revue coke
Revue schijter, coke ganger; zelfs die daar zelf naartoe gingen noemden zich revue schijter
Revueschijtser:
Out of my league, te mooi te normaal
Monchichi, geluksbrenger, fluostiften, geurgommen
Samengevat: op examen huilend buiten wiskunde “niks just”, twee weken later voor alles tien op tien
Nieuwe dia: cokeganger, had ni altijd maar wel meestal tamelijk heel slechte rapporten, revueschijters en codeganger op zelfde moment nààr café, namelijk vrijdag om halfvijf als het school gedaan was, weekend begint, beste dat er is - verschil: coke-gangers maandags morgens wachten op de kuisvrouw omdat boekentas vergeten.
Als ge in bierplassen op de grond ging liggen tongzoenen dan smeet iedereen zijn boekentassen over u
Luizenpoort; “luis” goeie naam, we waren de kinderen of de kleinkinderen vd punk zie namen; rat = the damned, Stiv Bators = the dead Boys, Bator = wanker
Belangrijkste punkgroep kempen Krank later The Sands Guy van Nueten uit Beerse; Tony van steenbergen
Turnhout had in de middeleeuwen geen stadswallen, omdat àls er stadswallen rond hadden gestaan, dan zou zijn opgevallen kléine stad; er was een strijd om wie de hoofdstad van de Kempen, in dié tijd vooral met Herentals.
Plus ook wel om belastingen te ontduiken, hadden ze gezegd, geen wallen, gewoon grachten rond bouwen, en vier stadspoorten, Noord zuid oost west
De meest armzalige poort was de poort die uitgaf op het noorden, op de meest rurale, achterlijke deel van de kempen: baalse hei, de stoktse hei, koekhoven, de wieltjes. (Wieltjes = rad braken = in ieder geval onhygiënisch)
De keuterboeren en de teuten, dus de leurders, die werden “teuten” genoemd, die van daar kwamen, die wasten hun eigen nooit, dus in turnhout waren ze bang dat die ongedierte zouden meenemen; en hier aan de luizenpoort, moesten die zich hier laten ontluizen
vooral in de 18e eeuw waren in de kempen veel luizenplagen
In Zondereigen vlakbij Baarle-hertog is er midden in de 18e eeuw iemand krijsend van pijn in het vuur gesprongen om daar vanaf te zijn
hoe langer als ik hierover vertel hoe meer mensen in hun haar beginnen krabben
Hoe langer vertel hoe meer krabben
Dus hier wij ons goed, ni alleen in de coke, overal in de kempen was de new wave aan het floreren, omdat new wave, het vervolg op punk, een provinciaal gegeven was
Eind 70 punk new york londen
Hof pastoor, oosthoven, cahier brouillon;
Minderwaardig tov cinderella en paradox
Hier is in de kempen een minderwaardigheid complex begonnen
In jaren 70 was da ni, communie kruisje kerk, Mischa Mara marc dex, kermis; alles harmonisch we Kwamen niks te kort
Mol zijn best Galaxy studio’s, helikopter,
, mond, StarWars how eighties can you get
Studio Galaxy, Kievitstraat 42 in Mol
Opgericht in 1982 WILFRIED EN GUY VAN BAELEN
Zijn echte kempenkrakken; vorige keer, vergelijkbaar met raf Van Gorp
Staan nu in de top 10 rijkste belgen
Begonnen op heel jonge leeftijd, Wilfried 18e en guy 15e met Galaxy studios; begonnen letterlijk in kiekenkot (foto zoeken) de achtertuin van hun ouders. In 1980.
studio galaxy in mol helictopter Nacht und Nebel
de stilste ruimte van de aarde, zwevende vloer
Dus op die golf surften wij
Mochten onze eerste pinten drinken met the Chrome 1982 rockrally wonnen, Frank Ermgodts uit Geel, later the popgun
Marc Mijlemans uit OLEN, mijl op 7, nam ook die jeugdhuizen in de kempen serieus
Das vreselijk de jeugdhuizencultuur ni meer bestaat, vroeger op toer
Revueschijters wisten daar niks van
16 = naar de higshtreet naar de zazzoo
Coke vs revue x 3
———
Daar had Danny Moeskops dus een lief gestrikt
Heidi Druyts
Waren allebei revueschijters
Was in principe normaal één halfjaar had den dannie geprobeerd ook een cokeganger te zijn en had die zwarte kleren en zijn haar in een hanekam maar da voelde ni naturel, was een geboren revueschijter
Tegen die Heidi Druyts eerlijk een vooroordeel, iemand in mijn klas kende die, in de kempen kent via via iedereen iedereen, ni iedereen kent iedereen maar via via kent iedereen iedereen
die woonde samen met haar grootmoeder, omdat die met haar moeder ambras had, en die grootmoeder woonde aan het rooigoor, ni ver van de Reenhei in Arendonk; had een moderne boerderij met wc met spoelend water maar die vertrouwde da ni; met een pollepel elken avond in een beek in de bossen WERKT
Goed da waren roddels - en als da zelfs waar is kunde da die heidi da ni aanwrijven;
De legende wilde ook dat die ongelooflijk preuts was
Waren allebei nog maar 18 jaar maar trouwen omdat zij geen seks wilde voor het huwelijk
Hij zegt: wij kunnen toch seks hebben als we verloofd zijn
Da ga ons moemoe kwetsen
Hij zegt die hoeft da toch ni te weten
Ja maar die gaat da horen want mijn kamer is vlak naast die van mijn moemoe en mijn bed kraakt heel hard
Ergens anders vrijen
Da bestos dus ni. Die was ni tegen seks maar die wou alleen maar seks hebben in haar eigen bed.
Dus, zegt den dannie, als wij getrouwd zijn en wij hebben seks in uw bed - dan gaat uw moemoe da horen?
Das inderdaad erg maar das minder erg dan as die moet horen da wij aan het seksen zijn as wij nog ni getrouwd zijn.
Dus die gingen trouwen. WERKT
De naam “druyts” is ook onheilspellend
-kempische naam; 85% van kempische oorsprong
-a. Dat da komt van Drogo, germaans, krachtuge strijder, en bij uitbreiding goede vriend, krijger, druide; romantisch; klopt niet;
-Het Middelnederlandse woord “drût”; droogte of een droge omgeving. zie ook Engelse woord “draught”, “droogte", drift;
-bij uitbreiding komt daar ook het scheldwoord “trut” vandaan, druyts wil eigenlijk zeggen droge trut.
-dus dees is een droge berg
-gezegde was ook as ge die befte dan precies met uw gezicht in een zandbak gelegen, nog dagenlang precies van da droog zand tussen uw tanden
-eigenlijk het tegenovergestelde van een moeskop; dus de fataliteit van da huwelijk zat al in die hun naamgeving verweven
-inderdaad 85% kempisch, ook quasi tribaal; zie allemaal in de noorderkempen
-moeskops is vooral westelijke noorderkempen, klei en bakstenen, druyts is ietsje meer oostelijke noorderkempen; ook wel kinesitherepeut hier of daar, maar vnl mol Dessel Retie; moeskops modder klei vettig - oostelijk wit zand, glasfabriek, droog;
-druyts blaffeturen - druyts wim permanent gesloten ge weet ni wat da is ge weet alleen dat da permanent gesloten is
Voila hier de oorsprong van de Druytsen, de kempische heuvelrug, tussen HERENTALS en RETIE, vooral ter hoogte van Lichtaart en Kasterlee (sic). De roots van de Druytsen. ZOEK IETS LOLLIGS OVER DIE HEUVEL
Natuurlijk ook goeie Druytsen;
Druyts = trut en inderdaad:
Truus Druyts uit Beerse Symapthiek maar gene rock&roll, vijf uur googlen voor iet spectaculair vinde ni
Ge zult zeggen lang geleden dat die radio deed en tv (Wittekerke etc)
Maar filmpje podiumtechnieken op tictoc viraal gegaan dus kinderen nu 14 kennen die toch
Is jarenlang samen geweest met zangeres Mies Meulders uit Turnhout (VRAAGSTELLLING Meulder = meikever)
Heeft ooit ook nog Anne De Baetselier proberen te veranderen
Is nu gestopt met radio, is beeldhouwster en performance coach
Phil Frisco = Lucas vdeynde uit Lier idem
Wel al beter: Europees kampioen kogelstoten, levenlang lid van de Geelse sportraad, mede oprichter van de 10 Miles
Is vooral gekend als? Iemand? Vader van;
NATALIA,
Uit Oevel
Vult sportpaleizen, deed een toernee samen met de legendarische Pointersisters, heeft een tattoo met “fire walk with me” - én heeft lans gebroken voor Kempische dialect, MIAs 2014 zo extreem kempisch dialect VRT rel maar niet gebogen en sindsdien kempische tongval op VRT meer geëmancipeerd.
—-
Goede druyts blijft rare naam toch ging dat op hun deurbel staan
Heel klassiek waren die naar aanloop van hunnen trouw al
-aan hunnen uitzet begonnen; van Duitstalige nonkel van heidi druyts;
Ik snap ni dat den dannie ooit mijne lievelingsneef daarin meeging, ik werd daar zelf claustrofoob van
-ook heel klassieke trouwfoto’s, namelijk aan de beddermolen in Westerlo, eigenlijk een verdoémde molen, bestaat al sinds de 14e eeuw maar is zes keren afgebrand, laatste keer in 1967 door een blikseminslag;
Prob veel mensen, dien dag zelfs nog ruzie geweest tussen die mannen onderling omdat die mekaar in de weg liepen
Het toeval wil dat die molen in de praktijk heel sarcastisch werd geparodieerd; omdat zaterdag 11 november = sint maartens is schuren in brand zoek meer info
Diezelfden dag nog maar dan helemaal op het einde vd dag was ik nog borden en bestek moeten gaan wegbrengen naar Retie, kop onder kouw kraan want ladderzat, en daar schuren. Verschil met molen. Is voor vruchtbare herfst af te dwingen, Germaans vruchtbaarheidsritueel. IS toch ni vruchtbaar? Denkt aan jouw vrouwen, als die verliefd op uw worden moeten oppassen want dan zeggen ze Ouw schuren branden hard. WERKT
Conclusie naar lezing
Inc
—-
WAAR
De vraag was, waar gaat da trouwfeest doorgaan
De jaren 80 hadden schitterende zalen maar de Moeskopsen waren nog in die jaren 70 blijven steken, wa ni altijd slecht is
En een lange tijd wier daarover gebabbeld dat die hun feest zouden gaan doen in de Baandancing 14 billekes in Langestraat Zandhoven (sic).
onlangs hebben David Davidsen en Amaryllis Temmerman voorstelling gedaan, dus nu wel extra bekend
Nu is da al cult
Vanaf in de jaren 60 uitgebaat door Jos Lembrechts en Gaby Vleugels
Heten eigenlijk “ de welkom”
Hadden tien kinderen, zeven dochters, dus zo genoemd door klanten, en dan in meegegaan, geuzennaam, in de dancing afgebeeld met glas in lood raam, nu te zien in museum in Hilvarenbeek.
Midden jaren 60 johnny hoes b-kantje van “drie matrozen”
Nu is da cult maar als ge een tiener zijt of een adolescent dan hebde daar geen goesting in.
Om redenen dak ni weet kon da ni doorgaan, en dan was er sprake van dat ergens anders,
heel de zomer wier daar over gepraat waar dat da trouwfeest zou doorgaan en elke week was da een ander verhaal
De zweep in steenweg op Mol Oud Turnout; had een slechte reputatie stond tussen allemaal hoerenkoten en met “zweep” denkte dan dat da een sm-kelder is. — was alleszins ruiger dan de 14 billekes, dichter bij Holland dus drugs en motorbendes en vechtpartijen, “de zweep” komt alleen maar ook vd uitdrukking da als ge de diep in glas keek dan een klop vd zweep kreeg, ineens strontzat wier
Ging normaal wel doorgaan maar twee maanden voor da trouwfeest in 1985 failliet gegaan.
Daar was ne vaste klant die heette snel jefke, uit Poederlee
Drugs verslaafde om zoveel te snuiven was die in Poederlee gaan wonen
Moord Op de dansvloer, een trage dansen, man en vrouw, “i wonna know what love is”
Ice pic
Heeft maar paar jaar bestaan, nu wel nog in diezelfde straat een frituur de zweep.
dan was het Dancing De Toverfluit in Halle Zoersel, vorig jaar failliet,
was absoluut legendarisch
vooral voor vrijgezellen-avonden
Eddy en Ria, specialiteiten, krokodil en zebra op menu
nauw verbonden met Franky Hayse uit Wommelgem
failliet eethuis geworden dansvloer volgens de legende door dorpspastoor heilig verklaard, onaangeroerd gebleven
WAT HEBBEN DIE DRIE GEMEEN
Staat een Decaporgel, lijkt een oerkempisch gegeven, familie decap sinds eind 19e eeuw in de kempen, in herentals, maar komen wel degelijk van de cap gris nez in Pas De Callais.
tony de cap heb ik zelf een tijd mee samngewerkt, een kempenkrak aan het bellen met Tokyo waar een nieuwe trapveer moet worden geleverd altijd met deadline, zo’n orgel naar Canada transporteren, altijd op randje van faillissement
Zelf mogen ervaren met de uit Zondereigen afkomstige Guido Versmissen aka Belcanto
Agressief gastvrij patatten met rode kool loze vink
Waarom nu toch als een disco kikker niet in de cobra in Lichtaart, op de Olense Steenweg, recht tov Bobbejaanland. Die uitbater BENNY GLORIS (sic) was maar zo oud als ik, was in de jaren 80 een discotheek voor revueschijters, was de revue maar 100, zag ik dan wel zitten - ik zei die grieten waren mijn type ni maar het probleem was ik ik was ni die grieten hun type, maar goe voor een trouwfeest zou da wel lollig kunnen worden
Reflex
Voorloper van de New Beat
Dominic Sas, Beerse, de zoon van Herman, maakte in de jaren ‘80 carrière in de muziekindustrie als de producer van de new beat band Confetti’s. Die scoorde een internationale hit met ‘The sound of C’. In 1990 werd de band stopgezet waarna Dominic Sas in het familiaal bakkerij bedrijf stapte. Miljonairsfamilie.
UITEINDELIJK
Hebben ze dan gekozen om dat trouwfeest in hun éigen buurt te laten doorgaan, dwz in de buurt van de clan van de grootouders van de moeskops, in de buurt van Weelde Statie, namelijk in parochiezaal Tulderheide.
Wat wilde nu het toeval of kruispunt noodlot toeval gelegen was Ook in een parochie genaamd Hondsend.
Maar wel PAROCHIEZAAL Tulderheide.
Nog meer noordelijk kunde ni gaan
“De draad” in 14-18: gewoon doorgetrokken
Binnenin die parochie Tulderheide een mini-gehucht: opnieuw met de naam hondsend,
een ànder HONDSEND, dichterbij de Moeskopsen zelf, maar dus nog verder weg van de wereld af!
ge hebt een Hondseinde in Westerlo, en zammel en (Varendonk)
maar ge hebt dus ook een hondsend tussen de schriekbos, aarleheide en de geertbladeren bij Overbroek
Tulderheide is bij Poppel,
Poppelaeus, een missioniaris
Opgehangen door de geuzen door katholiek geloof
lus te los, 48 uur doodsstrijd, op den duur zijn er kinderen aan zijn voeten gaan hangen (werkt)
Brandaan, Ierse Kannunik 8e eeuw Hondsend bij Poppel
Poppelaeus
Dachten dat de wereld een platte schijf was
slechte kaarten die dacht dat da in de zee lag
en daar achter het einde van de wereld
(Hond = grens)
eind vd wereld en da klopt waar ligt da
Het allerenige dat die hebben is de waterkapel
(is ni Kapel Van Zeven Weeën in Kievermont)
of de Krijserskapel in Wiekevorst
is niks behalve protest kinderdagverblijf
Kapel
ergens ook wel goe want ik schaamde mij voor dezen tak van de familie
ik wou toch ni da mijn vrienden mij zouden zien
dus hoe verder weg hoe beter eigenlijk
————-
Samengevat nadien: tien op tien
Dus we hadden daar geen goesting in
Om het nog erger te maken
Had de familie Druyts een reglement opgesteld
Da kwam die vader was opnief depressief
Jullie weten dat al altijd in april mei juni
Meestal naar Mallorca voor verbouwingen
Nu was dietraktor op de baan langs Rijkevorsel
expres met zijn traktor op een auto van een belastingscontroleur gereden
Was ni ladderzat maar had drie veusseltjes gedronken,
Heeft in alle gazetten gestaan, niemand?
Naar klein kasteeltje in Turnhout
Die had gezegd dat hem zat was maar die was eigenlijk ni zat
As ze zeggen da ge wél iet gedronken hebt maar gij zegt van ni, dan blijven ze zeggen van wél
Maar als ze zeggen da ge Ni iet gedronken hebt maar gij zegt van wel, dan zijn ze toch bereid om u gelijk te geven
had moeten beloven dat hem geen éne druppel meer zou drinken
Had da trouwfeest willen uitstellen ip daarvan hadden ze beloofd dat er niemand zou drinken
-geen drank,
Omdat dat ni mocht opvallen dat da door de Nonkel Nolle kwam, hadden ze gezegd: ook geen vlees
Da was dan direct weer het begin van ne nieuwe familieruzie omdat een neef van Nonkel Nolle werkte voor Piet Roelands, in Wuustwezel in Braken, daar woont 1000 man maar daar hebben ze 1,5 miljoen kippen
daar zou geen eten worden geserveerd behalve Kempische wafels;
Van bakkerij van Gils, in Houtgoor is eigenlijk ook weer just over de Hollandse grens
Uiteindelijk is dat feest toch wél nog spectaculair geworden
Namelijk dankzij deze mens
Een bruur van mijn vader, Nonkel Louis
Even aanduiden wie da was
Nonkel Jos brengt ons bij een hele belangrijke Kempenkrak
Namelijk de firma Thijs Vermeer van
Ferdinand Vermeer, van de Boerenkrijglaan in Westerlo
°Mol 1932, + Herentals 2001
Had een zeer groot domein in Westerlo opgekocht, het Hof Van van Westerlo
Werd het Hof van Vermeer Thys
Sloeg alles in wat in huis bruikbaar was
Salontafels, lampenkappen, kapstokken
In showroom expres bekende namen, oa Louis Neefs, die had eerst in een bowlingbaan in Beerse nu meubelwinkel
stond de auto te pronken waarin koning Boudewijn getrouwd was geweest
Luster voor 350.000 drank
De stunt: twee kopen één betalen
Bvb twee ijskasten, hebde ni nodig maar ja gratis mee voor de kleinzoon dan
Als na klachten terugkwamen, tv werkt ni meer, geen lamp in; ja maar ja ge hebt er wel twee gehad, dus as ge deze weg doe hebde dr nog altijd ene
Ook heel goedkope ijskasten dat was dan zonder vriesmotor in, alleen da meubel
Werkte, kwamen met heelder bussen
Succes, juist zoals staf van ijsboerke:
Voetbalclub De Stoempers Westerlo
(Bestonden al een tijd maar werden groter doordat konden trainen hof Thys Vermeer)
Wielerploeg Westerlo bijna ten onder hij terug in gang gezet; Eddy Plancaert is daar begonnen geweest, alsook André Boonen (de vader van Tom Boonen)
Je ziet hier zonen; hebben zich van hem losgescheurd, zijn muzikale tour opgegaan
Speciaal om hun te steunen piraten zender radio luxemburg, nét ni van gekomen,
Later zou hij veroordeeld worden voor fraude en malversaties en vluchtte naar Andorra.
Na de verjaring van zijn straf kwam hij terug naar België. Hij overleed op 20 november 2001 op 69-jarige leeftijd.
Maar dàt is dus Thys van Vermeer Thys, en dààrvoor werkte mijne nonkel
Was ook zodanig flirter dat die iets heeft gehad op latere leeftijd met de “matras van de kempen”
Leentje Verhalle brugge
was met Marc Degrijze club brugge
Dan met leo vander elst - gehuwd
Dan met petje boemboem Patje Goots Dessel
Dan met kris van dyck, desselse burgemeester -gehuwd
“Leentje boemboem”
Vreselijk verhaal nog erger dan dat van die ere-burgemeester Frans Van Gorp van Tielen
Zou zijn geworden voorzitter Vlaams parlement juli 2019
Er was een onheilspellende voorbode, twee dagen tevoren was die twee straten verder gereden had één pint te veel op was tegen paaltje gereden
Tijdens Vlaamse feestdag 11 juli speech grote markt brussel veel volk veel fanfare
Exact op da Moment van speech website p-magazine dat die een uitkering zou hebben verleend aan een prostituee met wie hij een affaire had, dankzij bemiddeling van kris Peeters
Was niets van aan maar VRT nam dat gewoon over dus is toen moeten aftreden en is terug in Dessel gaan wonen
Maar met dié Leentje Verhalle heeft Nonkel Louis iets gehad, én die heeft gewerkt in de meubelzaak Vermeer thys, als verhuizer, reed met verhuiswagen, dus dié zei: een feestje met alleen maar kempische wafels, genen alcohol behalve sangria en geen vlees behalve de bollekes in de tomatensoep, da gaan we ni laten gebeuren;
Die Nonkel Nolle leefde sowieso op gespannen voet met de rest vd familie; die was altijd was ze noemen “living on the edge”, dit is van vroeger de jaren 70, wou die stuntfietsen moesten zijn neefjes allemaal zo gaan liggen, ik was wel slim genoeg om dààr te gaan liggen, ni dààr… heel raar dat daar toch nooit ongelukken van zijn gekomen.
Toer - overal gaan “ophalen”
Had als verhuizer voor Thys Vermeer enorm adressenbestand
Ging overal barkrukken en stukken toog en kristallen luchters leveren dus die kende heel de kempen uit zijnen binnenzak
En dan zijn wij op den dag van die trouw, wél naar de trouwceremonie in de kerk geweest, maar Ni naar de receptie; tijdens die receptie heeft mijne Nonkel Nolle en een paar van mijn broers mee genomen op de zogenaamde Tour Campina; een odyssee langs alle belangrijkste drinkgelegenheden van de Kempen…
Becommentariëren; meedrinken; kende al die mensen persoonlijk… kende die griet heel persoonlijk… dees is heel straf… is ni meer echt kempen… met een trechter herinnerde ik mij ni meer…
Bij mol: ik begon er zo uit te zien
De nolle had mij ook mijne eerste joint gegeven
Ik trek aan die joint, wa gebeurt er
Was ook daar da we die eerste brandende schuren begonnen te zien
Das wel heel straffe merchendise…
Elixir = begin 19e eeuw van zelfde bvriouwer als elixir Danvers, minder citroen
Nog just nuchter genoeg om te zeggen: die brug brrrr ug is te laag voor ozze camionette… gelijk maakt ni uit…
ik zeg ge moot hier maar 30 ge rijdt 120 hij zegt ziehier mode hert rijde…
Zo komen we daar ladderzat aan
-traag spreken, laat dit moment zijn, laat die soundscape
Lag op die matras
Had ook van nonkel nolle een joint aangereikt gekregen
Was mijnen eerste joint ooit
Op handen en voeten daar naar buiten
Overal kiekens
Is karma: als gij trouwfeest geen vlees, natUurlijk lopen daar dan overal kiekens rond
Zelfs binnen
Een lawijt
Precies of die klappen chinees ik verstaan die ni
Naar de buffet tafel
Één sandwich mij keiveel boter
openingsdans bezig
Onder tafel gaan liggen
Das een advies da ik wil geven aan jonge mensen als ge zat zijt: ga onder tafel liggen
De uitdrukking “iemand onder tafel drinken” is ni voor niks
Er is geen betere plaats om te liggen als ge zat zijt
Omdat druytsen een clan is die komt van zuiderkempen
En moeskopsen eerder centraal kempen en wester kempen
En omdat dit feestje zich afspeelde in de uiterste noorderkempen
Was dat een Babylon van kempische vocabularia
Van woorden die ge op zich wel allemaal kent
Maar omdat die als een cascade kwamen
Door die muziek henen; TGA RENGEREN ZEE VAN ENGELEN; door de gekletter van bestek;
Konde ni begrijpen
= 7 minuten
Mensen vragen soms: “wanneer zijde ne kempenkrak”
In ieder geval deze tien woorden kennen
We beginnen heel simpel
Hoe noemde dees?
Kaaischoenen; da zijn schoenen maar wa voor schoenen zijn da?
Perresui komt van PARDESSUS (sic)
Kornijn: in ieder geval Wannes Raps uit Zichem. Wordt meestal gemaakt met gebakken arjuinen,
Semmelen, buurten
weubes, suzzekes,
PLEURIS versus FLEURIS
AVEL
STECHELEN
GAAI SLAGEN; klinkt aggressiv ik kreeg schoenen slaagt ze gaai ik dacht da ik die moest kapotslaan
Ge blijft bezig; deze nog; om dover da ge, Tenfrent, taai-in-één
—- ik moet er trouwens bij zeggen, deze taal was ni new wave, wij wilde cool zijn, wij wilde modern zijn, als wij naar antwerpen gingen deden wij ons best om deze taal te verstoppen
Maar er was in de jaren 80 geen lingua Franka
In tegendeel, zoals al gezegd, zelfs binnenin de kempen vielde uiteen in verschillende lagers; bvb hoe noemde dees; sturrel etc
Einde kaarten: ben zo ook nog bezig me ALLEZ vs ARREÏ
Ook als ik daar onder tafel lag viel het mij op da alles dat die zeiden, altijd op dezelfde manier eindigde. Die hadden het heel den tijd over mijne nonkel nolle
Die was zijn eigen kwaad aan het maken da ze daar geen vlees serveerden
En die had een van die kiekens dat daar rondliepen
Bij zijnen nek gepakt en daarmee naar buiten gelopen
DENK ik, ik lag onder tafel
Maar us da maakte ni uit Wàt die zeiden, op het einde van die zin waar da ze mee bezig waren, die uit te spreken, eindigde da altijd op één van deze vijf uitgangen;
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, ze.
Ge kunt even goe zeggen: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken.
Da betekent just hetzelfde.
Toch zeggen die: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, ze.
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, jom.
Hoorde da verschil.
Jom is meer uitdagend, met de kin naar omhoog.
Die gaan we hier rap terug zien denk
Ge kunt ni zeggen: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken c’est.
Dan is het gebéurd.
Ze hebben hem gepakt c’est.
Da vind ik nu is just heel goe c’est.
Awel c’est, da vind ik nu just heel goe c’est
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, jom.
Zeeze. Is als ge al lang ni meer kunt volgen.
Ook interessant, hiermee afronden; de franse o.
Bvb Ninkel Nolle was hier van de mérgen me een van die kiekes van de Suus Moeskops onder zijn arm.
En dan kunde zeggen O
, O; franse o. Dat zeiden de Druytsen, Franse aristocratie;
19e eeuw, alles voor de WOI, ten laatste voor WOII
de boerinnen terwijl op het veld stonden te werken, die zeiden “HEY?”
Tga rengeren, we mutten de schooimezen op stal gaan doen - Hey
Maar bvb bvb k zijn gisteren in Brussel naar een modeshow van Yves Saint Laurent geweest, dan “O?”
Op een moment zijn ik terug op die parking
Op handen en voeten
Kot in de nacht
Hoe daar geraakt, da weet ik ni meer
Hebben die mij opgepakt en naar buiten gedragen onder een kou kraan gehouden, ik weet het niet
Ik riek Ne goeien boslucht
Ik zou eens een test willen doen geblinddoekt veertien dorpen, volgens mij zou ik riéken nu in de kempen en nu ni
Geen fabel, zie kaart, zelfs gezonder dan de zeelucht. Eigenlijk zouden ze van de zee naar de kempen moeten komen voor een betere lucht. Behalve Beerse Chemical, hangt in aardbeien etc
Mijn nonkel was daar mét een kip onder zijn arm. Later gehoord dat dat een kieken was van Gallux in Ravels, gezondste kiekens ter wereld, alleen maar met zeewier eten.
Voor mijn neus met een wandelstok da kieken zijn kop af, met al onze nonkels daar rond, ni onze tantes die dieren daar ni naar komen zien
Kieken liep nog vijf minuten rond, is nu uitzonderlijk
Laatste onthoofding in de kempen was op 14 mei 1918, in Bladel. Anatool Lavaoisier, een korporaal die zijn zwangere vrouw had doodgeslagen. De legende wil, dat die de wetenschap nog dienstbaar willen zijn: “iedereen zou willen weten of ge na de dood nog efkens leeft; knipoogt.” Knipoogde twee keer, maar ni zeker of da een kramp was, of of die daar echt iets mee wou zeggen.
Ik waggel naar die camionette van de nonkel nolle
Doe die deur open
Wa zien ik
Terwijl speelt paradise by the dashboard light
Daar ligt een griet van mijne leeftijd
Namelijk de oudere zus van van heidi druyts
Waarom ni eerder, ik kan ni twee dinges tegelijk vertellen
Zal da illustreren wat da zou geven als ge twéé dinges tegelijk wil vertellen
Gaan jullie ni over mijn seksleven vertellen
Maar alleen waarom dees interssant is voor een geschiedenis van de kempen
“Laat hem van mij genieten, maar ni in mij schieten
Geeft mij een kindeke maar zonder in mij van hem een pinneke”
Het antischietgebedje
heb jaren later kunnen achterhalen
Dankzij een vriendin van mijn grootmoeder in Kievermont
Het antischietgebedje zoals eeuwenlang of toch zeker tot aan de WO, weet ni 1e of 2e, werd aangeleerd aan de verplegende zuster van de heilige DimpnaKerk in Geel
Dimpna
-7e eeuw, Ierland, haar vader wilde met haar trouwen, vader was een heiden, haar moeder liet haar dopen in het geheim; ze vluchtte naar Vlaanderen, belandde in Geel; daar deed ze allemaal goede daden, haar vader vond haar, in ruil voor geld hadden mensen in een herberg hem verteld naar waar ze gevlucht was; juist zoals die gallux kip werd Dimpna onthoofd.
Verering = er te voet naartoe, en dan een paar weken lang drie keer onder die haar grafrelikwie kruipen. Begraven in witte zandsteen, dus zeker begraven door engelen want in Geel is er geen wit zand steen.
Ziekenzaal leerden ze het antischietgebed; ging volledig als volgt;
------------
1 INL & NAMEN; MEEST VOORKOMEND, TYPISCH, TRIBAAL
2 NAAM MOESKOPS
= 12 minuten uiterste minimum
3 IK WAS EEN FAN VAN DANNIE MOESKOPS
4 NEFASTE DATUM U2 OP COMMUNIEFEEST
= 12 minuten uiterste minimum
5 REVUE VERSUS DE COKE
Volgende zondag 12 minuten.
= 36 minuten; wordt algauw 40 minuten; plus 14 minuten steven= klein uurtje, eerste helft.
1000 tekens is één minuut
7 HEIDI DRUYTS
10 minuten exact = 46 minuten; tien minuten muziek = 56 minuten.
———————————————————-
Vijf minuten per H:
8 ZALEN EN HONDSEND
Zéker 12 minuten indien beter in detail dan daarnet
Én hondsend 2
12+12+12+10+12= 58
Ik praat een uur tem “kinderdagverblijf”
= 80 inc steven.
———
9 NONKEL THYS
= 10 minuten
= 70 minuten zonder Steven
Ik heb nog 20 minuten te gaan.
A:
11 TOUR CAMPINA - tour is quasi zonder woorden 1 min
12 AANKOMST - sfeerzetting én ontmoeting Els Buyens 3 min
= 7 minuten
===== 58+10+7= 75 minuten
B
13 WOORDEN 6 min
14 KLANKEN 4 minuten
15 UITGANGEN 4 minuten
16 ONTMAAGDING 2 minuten
17 EIND-GEDICHT
KRAK 1
KRAK 2 NU VERVOLG
JAREN 80
Vooral het verhaal van een neef van mij, die luisterde naar de naam Dannie Moeskops.
Met de naam “Moeskops” ogenblikkelijk tot over onze twee oren middenin het Kempenland. Laten we dat maar eens bekijken - de betekenis van de naam Moeskops.
vaakst voorkomende namen
*“Maes”, feitelijk een verbastering van de naam “Thomas”, in het Grieks willende zeggen “Tweeling”. Dus een record aantal Kempenaren heten Maes - maar toch is Maes niét wat je zou noemen “typisch Kempisch”; met name omdat er ook elders in België zeer veel fiere Maesen rondhossen. Direct na Peeters en Janssens, prijkt “Maes” op nummer drie in de Vlaamse familienamen Top 10.
Hetzelfde met de naam meteen daaronder, “Segers”, een zeer oude, Keltische naam; Seger bij de Oude Germanen willende zeggen “overwinnaar”, “zegevierden”. “Segers” wil dus zeggen “Zoon Van De Overwinnaar”. Dat doet Kempisch aan, omdat een gemiddelde Kempenaar een vechter is, die overigens ook nooit zijn nederlaag zal willen erkennen. Ik ken in Grobbendonk 6 gasten die allemaal Jef Segers heten, en zelfs geen familie zijn van mekaar. Toch is ook de naam Segers niet “typisch Kempisch,” omdat je ook in Kortrijk, in Middelkerke en/of in Erpemere flink wat Segersen tegen het lijf kan lopen.
typisch:
Één: Van Gorp. Oudgermaanse woord “gor”,“moeras”, en “ap”, dat wil zeggen “waterloop”. In het mistige, zompige Kempenlandschap is een gorp een tof ding: dé plek waar het onoverzienbare, levensgevaarlijke moeras als eindelijk geraakt opgelost in bewegend water. EEN HOOPGEVENDE NAAM
Wat vooral opvalt, immers, is dat die namen eigenlijk allemaal ongeveer hetzelfde betekenen - ze verwijzen bijna alle, beetje triestig naar nattigheid. KEMPENAAR MET NATTE VOETEN GEBOREN.
GORP: OUDGERMAANS; GOR AP = MOERAS, WATERLOOP
RIEL: LATIJN RIGOLA, ONDERGRONDSE WATERLOOP, RIOOL
GESTEL: OUDGERMAANS GESTELA, ZANDOPHOPING BIJ RIVIER
BROECKX: FRANKISCH “BRUOC” (broek-sele; nederzetting (sele) bij het moeras.)
VAN GORP
Daar komt dan nog bij, vernederend dat die àllermeest typische Kempische familienaam niet eens uit Vlaanderen komt, maar wel uit Zuid-Nederland, meer bepaald Noord-Brabant, waar Gorp een nodeloos, marginaal gehucht beduidt, op een steenworp ten Westen van het ook al niet zo overdreven opzienbarende Hilvarenbeek.
De meest beroemde Van Gorp is dan ook een Hollander, of beter gezegd een Hollandse: de Rotterdamse Corrie van Gorp. Vlaamse Kempenaren, die in de jaren 70 en 80 meer naar de Nederlandse televisie keken dan naar wat anders, zullen haar vooral nog kennen als “Mevrouw de Bok”, remember tot àchter de achterste achterdeuren van Armageddon de hitsingle “Alie van de Wegenwacht”
in de Kempen de familienaam “Van Gorp” eer aan gedaan door:
*YVES VAN GORP, wielrenner, jarenlang ploeg van balen, woont in TESTELT, onder HERSELT
*Frans van Gorp tragisch leven was burgemeester van Tielen, samengevoegd met Kasterlee en Lichtaart, “ereburgemeester”.
Maar vooral denken we nu toch met geestdrift aan de uiterst belangwekkende ondernemer Raf Van Gorp - van Ravago Plastics,
In de jaren vijftig nabij de Brug 9 in Arendonk, Poederfabriek, waar dynamiet wordt gemaakt ( de “Poudre Réunion Arendonk”.)
1961 kwam deze Raphaël zelf op het idee om daar het plastieken afval op te kopen aan dumpingprijzen, om dit te wassen, te verkorrelen en te verkopen als nieuwe grondstof.
Op korte tijd werd de gelukkige slimmerik multimiljonair - al bleef hij zijn heimat Arendonk trouw tot in de kist, niet zonder de lokale voetbal- en wielerploegen daar te sponsorren, en zowat alle Arendonkse zonen en dochters tewerk te stellen. Soms zag je hem gewoon in Café het Stekske een Corsendonk zitten drinken.
1,5 minuten
TRIBAAL
“de meest voorkomende familienamen in de Kempen”
“de meest typische Kempische familienamen”,
“de Kempische volksstammen”. Dit gaat om oeroude geslachten - die echter eeuwenlang aan één en dezelfde, vaak erg beperkte landelijke omgeving verankerd bleven.
Pas hier kom je werkelijk in het diepste bronnengebied oer-Kempen.
LOENHOUT: FRANKEN - - -
ZOERSEL: SCHRYVERS —-
BERTELS: HALLE
Om en rond Loenhout bijvoorbeeld, kan je nog steeds belachelijk veel inwoners tegenkomen die “Francken” heten - inderdaad nog daterende uit het jaar 358, toen de Salische Franken van de Oude Romeinen de toestemming kregen om zich te vestigen in Toxandrië.
Vlak daaronder, in Zoersel dan weer, onderscheiden we al sinds mensenheugenissen steenrijke Herenboerenclan genaamd “Schryvers”
Halle, schijnt te worden overgenomen door de tribale kringen genaamd “Bertels” (komende van “Bartholomeus Van Nes”, die hier in de 7e eeuw na Christus, eigenhandig een stenen kapel bouwde.
In mijn eigen geboortedorpje, Vosselaar bij de Konijnebergh, was het eeuwenlang zo, dat de clan genaamd “Woestenborgs” tomeloos met de plak wist te zwaaien. Er zijn talloos vele Kardinaal Cardijnlanen in DE KEMPEN: in Nijlen, Vorselaar, Rijkevorsel en Herentals, in Lier, Westerlo en Herenthout - en natuurlijk ook in Halle, waar deze dappere, anti-fascistische, nobele man werd geboren, die later de oprichter werd van de K.A.J. (de “Kajotters”)- maar: op de hele wereldbol, daarentegen, is er maar één enkele Pastoor Woestenborgsstraat; inderdaad: aan de oude kerk van Vosselaar.
Vele honderden jaren lang leverde de clan Woestenborghs aan de gemeente Vosselaar een niet kapot te krijgen trits van pastoors, kosters en vooral ook onderwijzers. De grootouders van mijn vriendjes in de straat vertelden erover met een huiver; Meester Woestenborghs, die, zoals zijn naam dit al aangaf, zijn woeste blik onder zijn gebogen gedaante geborgen hield, zoals hij knorrend en hijgend door het klamme lokaal beende, plotseling aan iemands leerbank stilhield - “Joske?” “Ja meneer!” “Noem alle twaalf de apostelen!” Joske deed zijn best, maar geraakte niet verder dan drie vier namen; waarna Meester Woestenborghs dan bijna opgelucht, vanonder zijn habijt, een enorme, ijzeren lineaal bovenhaalde. “Steek alle tien je vingers voor je uit, Joske!”
TEN SLOTTE: DE MOESKOPS
Dus goed, hier komen we eindelijk aangeland.
De “Moeskopsen” speciaal: in àlledrie de hierboven vermelde categorieën: vààk, typisch én tribaal: het Noorden van de Noorder-Kempen; beneden in Beerse, Turnhout, Oosthoven en Ravels, maar nog veel meer daarboven, in Weelde, Zuidheikant, Hegge, Poppel, Overbroek en Maarle - dààr gedijen de Moeskops nu al vele eeuwenlang, en nu zonder dat zelfs de komst van de trein, de hovercraft en het internet daar iéts aan heeft kunnen veranderen.
Moes:
1 eigenlijk mooie naam:
A kops boven moeras, moes, groeisel; vruchtbaar*
B associeerde met moestuin**, rabarber, kalisjenhout, rabarbermoes
2 echter:
A cfr pizza hawaii***
B kops in woordenboeken op speelkoer ni als vruchtbaar verhoog, maar “kop” gezicht, tot moes slaan; ne moes kop, kop als een brij
Mijn neef de dannie moeskops die
* Een “Moes” is een stuk grond bij een heldere, stromende waterloop, en een “Kops” is een verhoogde heuvel, vrij van slib en slijk. Dus anders dan een schor, een terp, een slik of een broek, is een moeskops werkelijk iets goéds - een grond waarvan mag worden gezegd dat die, zo uitzonderlijk in de Kempen, oprecht vruchtbaar is.
** Denk voor die “moes” ook aan het gekende begrip “moestuin”. In de jaren tachtig begonnen de moestuinen uit het Kempische landschap te verdwijnen, de jeugd wilde niet meer tuinieren, maar wilde liever gaan nachtbraken, drinken en met drugs experimenteren (!); maar in de jaren zeventig was iedere zichzelf respecterende Kempische straat, laan of dreef nog met een overvloed aan moestuinen gezegend. Daar werd dan bijvoorbeeld rabarber geteeld, dat zéér gemakkelijk groeide, door weer en wind en door hagel en sneeuw, die rabarber was niet kapot te krijgen. De jeugd kon die rabarber naar eigen goeddunken in zijn eigen hof uit de grond gaan trekken, en opknabbelen zonder te hoeven af te spoelen - neen, dat laatste is niet helemaal waar; het “Chemical” in Beerse verspreidde feitelijk een van gesmolten lood doordesemde lucht, waardoor die rabarber, maar ook al die bosbessen en frambozen langs de jaagpaden aan de vaart, vergiftigd werden. Alleen wisten we dat toen nog niet, en we proéfden het gelukkig ook helemaal niet.
Op rabarber kauwen was ook op zich feitelijk geen lachertje, omdat deze groente, waarvan we dàchten dat het een fruitsoort was, uit lange, stugge draadvezels bestaat, die zich een vernietigend weg tussen je voortanden baande - niet onvergelijkbaar met de draden in kalisjenhout (dwz eucalyptus). Wat kon helpen, was om zo’n rabarber stok in tweeën te breken, en dan te dompelen op een bordje witte suiker; alvast die onderkant werd daar dan wel een beetje week van. Maar vooral diende die rabarber voor het maken van moezen en confituren. Ook dat is de Kempen van de jaren 70: je ging bij een vriendje op bezoek, nooit langs de voordeur, maar langs het houten vliegendeurtje van het achterportaal; je kwam dan onverwijld de keuken binnen, waar die moeder van jouw vriendje tezamen met nog een paar andere geblondeerde moeders met een kolossaal stel weckpotten rond de tafel stonden. Op het vuur stonden tientallen drukketels niet te pruttelen maar effenaf te borrelen en dampen, alle tezamen een soort stroop in het leven roepende, dat de gehele behuizing van een totaal indrukwekkende suikerlucht doordesemde.
Alle soorten confituren en rabarbermoezen - dié kwamen uit die moestuin, en dààrmee mocht de familienaam Moeskops worden geassocieerd - als we dit maar hadden gewild.
***Helaas: ten eerste was het toentertijd met rabarber zoals het heden ten dage is gesteld met bijvoorbeeld pizza hawaï - het is lekker, je wéét dat het lekker is; je kan zelfs objectief aanwijzen waarom, namelijk omdat die schijfjes ananas aan die kurkdroge, per definitie veel te warme pizza een verfrissende, verlossende bijsmaak verlenen - maar: je màg dat niet lekker vinden. Hetzelfde ook met thee die kan worden gedestilleerd uit het daarnet al vermelde kalisjenhout: dat IS lekker, maar je màg dat niet lekker vinden. Pizza hawaï en kalisjenhoutthee, en zo ook, indertijd, rabarbermoes: je zou, zeiden ze, een “halve jeanette” zijn, zogezegd, als je zou erkennen daar graâg van te eten.
***Ten tweede was er jammer genoeg nog een andere reden waarom de naam Moeskops in onze jeugdjaren geen opgang kon maken als iets positiefs. Voor een Kempisch lagere schoolkind op de speelkoer, was een “kops” niet een soort heuvel, maar een “kop”, dwz: een aangezicht, een smoel, een bakkes. Bakkes tot “moes” slagen.
In Merksplas waardat die woonde viel da nog mee, op de lagere school, maar 1e middelbaar Sint-Pieter turnhout,;
Ik was daar ni bij, maar een schooluitstap naar de Aa, een rivier; de aaaaaaa!!… De Aa is de hel, maar een samenvloeisel van een paar triestige plassen en beken, die inspiratieloos kronkelen doorheen de Liereman, Arendonk en Ravels: de Wouwerloop en de zogenaamde Nattenloop - welke rivier wil er nu “de Nattenloop” worden genoemd? en daar hebben ze die ooit van zijn fiets geduwd, op hem gaan zitten, en paddekullen laten eten. Gewoon omdat die moeskops heette.
Ik vind da heel erg.
De kleine Nete Grobbendonk zo mooi, de Kleine Nete is de Ganges van de Kempen, de Kleine Nete is zoveel meer edel! 44 kilometers lang, voerende van Retie naar Lier - jawel: maar komt dus uit modderachtige Aa.
IK WAS EEN FAN VAN HEM
Was de zoon van een zus van mijn moeder, tante maria
Maar die was gestorven toen hij drie was
Een nieuwe moeder, Tant iet,
Ida, in de kempen wordt da Tantiet
Dus we waren wel bloedverwant
Maar de moeder die hem aan mijn moeder verbond was er ni meer
Dus genealogisch schiep da toch een afstand
Desondanks was ik enorm fan van hem
“Ik voelde mij tot hem aangetrokken”
Ik had heel veel broers en zussen
Wij waren thuis met een stuk of twaalf dertien kinderen
Heb nooit héél juist geweten met hoeveel
Omdat met zoveel dat da een gewezzer was, nooit kunnen tellen
Was ambiance
Veel lawijt, als wij aan het voetballen waren in de living zoveel lawijt dat daar geregeld de Police voor moest langskomen
Ambiance nadeel te bruut
Speelgoed direct kapot
Drukte moeder ni iedereen in detail opvolgen
Gebeurde wel eens da mouween stilstonden van de gedroogde snottebellen
Geen zakdoek, da gebeurde wel is
Da stond in fel contrast met het leefmilieu van de danny moeskops
Was enig kind
In huis was alles kraaknet
Zijn haar was altijd asblond, netjes gekamd, een beetje blonk da
En tantiet moet ik haar geven had de juiste neus voor wasverzachter
Ik ging dikwijls expres tegen den danny zijn kleren hangen om op te snuiven
De eerste drug van mijn leven de wasverzachter van den dannie moeskops
En dat was dus niet helemààl wederzijds
Als wij met twee autos bij hem op bezoek kwamen
Twee autos vol met kinderen
Eerste dat die deed was al zijn speelgoed verstoppen - wij wisten wel waar; voor hem was da bijna een trauma om ons te zien arriveren
*nieuwjaar; valsheid in geschrifte; zoen kapoen, toen indruk nu “getricheerd”
*dé vriend van mijn vroegste jeugd
Wanneer beginnen mislopen? Twee stadia
-plechtige communie
——————————————-
De drastische, fatale breuk in de vriendschap tussen Den Danny Moeskops en ikzelf is er niet in één keer gekomen, maar in twéé keren, in kracht in gelijke mate over de beide keren verspreid.
De eerste breuk deed zich voor in het najaar van het jaar 1981.
Inderdaad dees verhaal begint samen met het begin van de jaren 80.
Toen deed den Dannie Moeskoeps namelijk zijn plechtige communie.
Dat dit dan moet beginnen met een communiefeest, is wel een paradoxaal iets, omdat het, zeker in de Kempen, uitgerekend de jaren 80 zijn geweest, die hebben getekend voor de definitieve ondergang van de katholieke Kerk. Natuurlijk deed de gemiddelde tiener uit Retie, Grobbendonk of Balen wél nog, zonder enige discussie, zijn Plechtige Communie zoals het hoorde - maar eigenlijk geheel niet meer uit overtuiging. De enige reden waarom we er nog allemaal aan meêdeden, was eigenlijk alleen nog maar om onze Moemoes een plezier te doen. Onze Moemoes zouden het als een kwetsende belediging maar ook als een existentiële bedreiging hebben ervaren als we er niét aan meêdeden. Dus dat was, als het ware, nog één laatste plichtpleging - niet eens meer aan de Pastoor, maar aan onze Voorvaderen.
Zo waren de eerste twee of maximaal drie jaren van de jaren 80 ook de allerlaatste jaren, welgeteld, waarin de Kempenaar het nog vermocht meê te maken dat met Aswoensdag, bij aanvang van de Vastentijd, de dorpelingen ieder voor zich een kruisje op het voorhoofd gingen laten zetten. Dat kruisje werd door de Pastoor met zijn duim boven je wenkbrauwen getekend, het as zijnde afkomstig van verbrande palmtakken, die goed op voorhand, namelijk het jaar tevoren al, met Palmzondag, werden gezegend. 46 dagen voor Pasen markeerde dit kruisje een periode van bezinning, van boetedoening en van spirituele voorbereiding op de herdenking van de verrijzenis van Jezus Christus; maar dat beseften we niet, we bleven gewoon met dat kruisje op onze kop met onze BMX’en door de bossen racen, meisjes kussen, vogels doodkatapulteren. Begin 80 kruisje nog wel, daarna ni meer.
DEPRESSIEVE VADER
De overgrote meerderheid der Kempische communiefeesten in de jaren 80 greep plaats in de maand mei, traditioneel de “Maria-Maand” genoemd, door de komst van de lente alsdan, de vruchtbaarheid en het nieuwe begin. Adolescenten hadden dan tegelijk ook een perfecte uitvlucht om naar die feestjes niet meê te moeten, omdat die dan zogezegd onderhand moesten zijn beginnen te blokken voor hun examens.
Het Plechtige Communiefeest van Den Danny greep in 1981 echter plaats in de maand oktober. Dat kwam omdat de Vader van Den Danny Moeskops, Nonkel Achille, onderhevig was aan chronische depressies (die in regel juist in de lente het heftigst lieten gewaarworden. Om die reden hadden die Nonkel Achille en zijn vrouw, Tantiet, hun leven zodanig ingericht, dat ze in het voorjaar voornamelijk in Mallorca vertoefden, Tantiet alleen af en toe, Nonkel Achille meer obstinaat; in theorie omdat ze dan verbouwingen hadden aan hun buitenverblijf daar; mijn gehele kindertijd lang werd door iedereen bij ons in de familie, de reisbestemming “Mallorca” met “verbouwingen” geassocieerd - alsof heel Mallorca een geheel leven lang van Noord tot Zuid één verbouwingswerf moest zijn, zo leek het.
Weshalve werd de datum voor dit communiefeest tot helemaal nà de zomervacantie gekatapulteerd (na een zekere familieruzie; want eerst wilden ze hun communiefeest eind juli, tijdens het bouwverlof doen; maar een hele resem Tantes waren daar bijna hysterisch om geworden, “Tantiet moet niet denken dat wij onze reisplannen voor haar gaan aanpassen!!”) Zo kwam dit fatale Communiefeest ten slotte plaats te grijpen op een zondag), meer bepaald zondag 25 october 1981.
Ook dat jaartal was overigens krankzinnig. (((Den Danny had zijn plechtige communie eigenlijk drie jaar eerder moeten doen, in 1978; maar om economische redenen, had men er zolang meê gewacht: omdat zijn feest dan kon worden gecombineerd met nog een andere halfzus?
In de meeste gezinnen gebeurde dat andersom: dat een Zus of een Broêr, om zo’n feest te combineren, zijn of haar communie te vroég deed, dat die meê naar omhoog sprong, in plaats van zolang op de ander te wachten. Bovendien ging dat dan nooit over méér dan een sprong van hooguit één jaar. Een sprong of een brug van drié jaar, dat was echt ongezien. Ook dit had wel te maken met die chronische depressies van die Vader.))))
ZAAL LUX
Die datum, 25 october 1981, zou mij uiteindelijk totaal nefast komen te blijken. Eén maand tevoren was er mij een ticketje cadeau gegeven voor een heel ànder feestje, in een zaal die toen pas aan het opkomen was, en waar ik heel heel heel benieuwd naar was.
Vandaag de dag is Herenthout, tussen Nijlen, Wiekevorst en Olen, of meer van dichtbij gezien nabij Herentals, tussen Morkhoven en Bevel, de allerenige Kempische gemeente ooit, die kan stoefen met een Engelstalige Wikipedia-pagina - daar is opgegroeid, maar meer nog omdat daar dus de legendarische live muziekclub Zaal Lux was gevestigd.
begonnen zijnde in april 1978
“MAF”-brothers uit Herenthout, deal met Leuvense programmator Herman Schueremans
Dire Straits, Dead Kennedies, The Talking Heads, Anne Clarke, en vele andere echte super-acts kwamen daar het beste van zichzelf geven. De beheerders van Zaal Lux, de zogenaamde; om, eêrtijds, te kunnen uitvissen of deze ofte gene band wel of anders juist niét helemaal geschikt zou zijn om op zijn eigen fêstival, Torhout-Werchter, te komen spelen, liet hij die eerst in Zaal Lux een soort showcase komen opvoeren. Dus die bands deden daar toch, voor een zaaltje voor maar 200, 300 mensen, hun stinkende best, wetende wat ervan af zou hangen.
mijn twee oudere Broêrs waren er zonet nog naar een optreden geweest van Siouxie And The Banshees, alsook, één maand tevoren reeds, van The Kids, van The Cure en van The Undertones
Ik was nog just geen zestien, dus in principe mocht ik nog ni uitgaan, maar ik was al wel helemaal opgewarmd omdat ik wel meemocht naar allerlei festivals
DE KOMST VAN DE NEW WAVE
Mijn eerste festival ooit, was in Meerle, 5 juli 1981: een fêstival genaamd “Woodstokje”. Daar herinner ik me weinig van. Met een vriend, en met achter het stuur de vader van die vriend, onderweg naar daar, had ik toen een half pakje cigaretten gerookt, bij nader inzien waren dat zogenaamde munt-cigaretten. Daar werd ik zo ziek van, dat ik daarginder na één halfuur al naar de tent van de Rode Kruis werd afgevoerd - wat ook wel rock&roll was, want wél hoorde je daar net zo goed de bassen dreunen. Op het eind van de avond was daar een optreden van Armand (1946-2015): “Ben Ik Te Min”. Niet goed maar joint wel goed.
De maand daarna mocht ik met mijn Broêrs meê naar het Sjock-fêstival in het gemeentepark van Gierle, acht kilomoters van onze voordeur vandaan, met alleen de E3-Putten tussen ons (die zouden drie jaar later worden hervormd tot “de Lilse Bergen”.) Daar in dat zonovergoten park speelden de Boxcars, Toy-metors en, onverbiddelijk, De Kreuners. Méér new wave was, exact één week daarna, het derde fêstival waar ik meê naartoe mocht: het Bemd-fêstival in Arendonk: met het totaal geniale, opzwepende Arbeid Adelt, maar ook het schrandere groepje Beri Beri - in dat groepje speelden Hugo Matthysen, Jan Leyers, Marc Kruithof en de totaal zalige, totaal onderschatte Romeo Spinelli - alsof ik toén al wist, dat die laatstgenoemde véértig jaar later nog een van mijn beste vrienden ooit ging worden.
Ook was er een optreden van 2 Belgen (En met als hoofdact… De Kreuners…)
Dus goed: in de maand october van datzelfde jaar was ik helemaal klaar voor Zaal Lux
hier binnenkant vroeger, meer was da ni
optreden van een groepje “U2”, waar nog nooit iemand van had gehoord.
Maar dat kon dus mooi niet doorgaan - want bij nader inzien, dat wisten we al van in april, bij nader inzien moesten we naar dat verdomde communiefeest van De Moeskops.
Ook dié dag, 25 october 1981, moesten De Kreuners op de valreep als aan de hoofdact, U2, worden toegevoegd.
Zaal Lux kon destijds, naar het scheen, aan nog geen volledig 250-tal mensen onderdak bieden - en toch kregen de titanen van U2 die tent toen niet eens uitverkocht, zélfs niet met de hulp van De Kreuners. Dit kwam maar voor een deel doordat U2 nog maar in haar kinderschoen stond; bovendien kregen die Ierse rockers met een geduchte concurrentie te maken: uitgerekend diezelfde donkere, regenachtige zondag greep er niet overdréven ver weg, met name in Brussel, een zonder overdrijven historisch te noemen betoging plaats - met name de allereerste werkelijke, reusachtige anti-raketten-betoging in België ooit. De regering Eyskens was zo las ik pas vele jaren later, zonder veel tegenwerking aan het toegeven geweest aan de druk van de NAVO om, tegenin de Russen, een integraal stel Americaanse kernraketten binnen te laten, eindbestemming Florenne, in Namen.
Iedereen die daar tegen was, kon reeds sinds vele dagen daarvoor, aan de schoolpoort van zijn of haar eigen school, van allerlei activisten die daar opdaagden, voor vijf frank een ronde, gele sticker of badgeke kopen met daarop genoteerd: “Godverdomme, weg die bommen!” Eerder al hadden die ook rond stickers aan ons verkocht met daarop een zonnetje, met daarrond de slogan: “Kernenergie? Neen, bedankt!”
Maar die stickers zouden niet volstaan, dus in tezamenwerking met het internationale “Word Disarmement Day” werd in Brussel een mars georganiseerd, die precies 200.000 mensen op de been zou brengen (het record zou echter pas volgen op zondag 23 october, met een stevige 400.000 deelnemers. Ter vergelijking: zovele decennia later de fameuze Witte Mars, was goed voor 250.000…)
In de idyllische zogenaamde Spechtenpad in Vosselaar, een doodlopend straatje met aan zijn uiteinde een uitgebreid dennenbos, woonde er, in een huis met een rond raam, een goeie vriendin van mij, luisterende naar de naam Hilde Buyens - we zoenden wel nooit, ze was drie jaar ouder dan ik, wie dacht ik wel niet dat ik was? Maar wél mocht ik haar platen van Blondie één na één uitlenen (Plastic Letters, Parallel Lines); behalve hier en daar van die bewuste kern-energie stickers, “Kernenergie? Neen, bedankt!”, had deze mooie Hilde tevens, op haar slaapkamer, een poster hangen van Che Guevara; dit scheen, op een of andere manier, tezamen te horen; als je van die ronde stickers tegen kernbommen of tegen kernenergie verzamelde, dan moest je kennelijk ook een poster van Che Guevara hebben - en trouwens ook nog eens, daarenboven, een zwart-witte poster van een sneuvelende soldaat, vallend op zijn knieën, met boven hem in grote letters: “WHY?”
Wie die Che Guevara preciés was, kon ik alsmaar niet begrijpen - alleen mocht ik merken dat hij, door zijn zwarte krullen en zijn dikke wenkbrauwen, een beetje aan de Nuyens deed denken, mijn leraar Latijn; en daar was effectief iets logisch aan, want wél begreep ik dat de Che Guevara alleszins iets met “Latijns America” te maken moest hebben…
Anyway, ik had aan die Hilde Buyens al meoten uitleggen dat ik naar zaal Lux zou gaan, dus da ik ni mee kon naar Brussel, maar mijn broers hadden gezegd, wij gaan daarna wél nog, als da in Zaal lux Gedaan is, naar JEUDGHUIS HET SPIRAAL in Rijkevorsel, in een Rijkevorselse straat die simpelweg heette “Dorp”, zouden er die zondag vroeg in de ochtend twee autobussen vertrekken, van Rijkevorsel naar Brussel, om pas laat ’s nachts weêr terug te komen. In één bus zou er, tijdens de rit, dus onderweg van Het Spiraal naar die betoging, een optreden plaatsgrijpen van Bremheks (het latere “La Cuenta”); en in die andere bus was er een optreden gepland van een groepje genaamd “Floeren Aap”, waarin een grote broêr van Hilde saxophoon speelde.
Maar ja da kon ni doorgaan want ik moest naar den danny moeskops zijn communiefeest.
HONDSEND
Dus niét live “I Will Follow” voor mij, welke single in die tijd toch wel reeds, enigszins tot het gemiddelde scoutslokaal was weten door te dringen. En ook geen kans op toch wél een tongzoen van Hilde Buyens op de achterste bank van de autobus van de Anarchy Tour aan de deuren van jeugdhuis het Spiraal - In plaats daarvan dus naar dat communiefeestje - dat, zo werd algauw duidelijk, gedoemd was om plaats te grijpen in het inmiddels niet meer bestaande hoeve “de Ambrosiushoeve” in Herselt, meer bepaald in een gehucht binnenin Herselt dat, tot heden ten dage, genoemd wordt “Hondsend”.
Dat wil zeggen; die Ambrosiushoeve bestaat wél nog, maar werd nu inmiddels, bijna een halve eeuw later, vijf keer herbouwd; vandaag is die plek totaal geschikt voor bedrijfsfeesten, babyborrels en sponsorwervings-acties. In 1981 was die antieke, verwaarloosde stek van de Abdij van Tongerlo een slecht verlicht tochtgat, met versleten rieten meubels volgestouwd, in het midden van een bijna moerasachtige braakgrond. Zoals de naam van die côté, “Hondsend”, ook wel reeds deed vermoeden. Je zou immers aannemen dat die plaatsnaam, “Hondsend” zou willen verwijzen naar een plaats waar “geen hond aan zijn einde” zou wensen te komen, zelfs niet voor geld, of anders naar een plekje in het midden van nowhere, bekend staand om een geur die, nog in het beste geval, zou kunnen doen denken aan het “achterend” van, inderdaad, de eerste de beste “zwerfstinkhond”. Al is de waarheid eigenlijk nog suffer; “end” wil inderdaad wel zeggen: “het einde van een bepaald gebied”, maar die “hond” komt eigenlijk van “hont’, zijnde een lengte-eenheid voor landmeters; een “end” is een optelsom van “honderd roeden”. Hoeveel meters dan weêr één roede zou beduiden, dat laat zich niet zeggen, want dit was, in de middeleeuwen dan echter, nog het ergste; dat die meet-eenheid van gebeid tot gebied verschilde. In het ene dorp was een roede pakweg drie meters en een half; maar in de andere gemeente zei men dan weêr dat één roede gelijk zou zijn geweest aan vijftien meters…
Ik ben toevallig ontmaagd in een “Hondsend”, maar dan veel later pas, in Hondsend bij Weelde, in de uiterste Noorderkempen. Dees is een ander hondsend, Met dit “Hondsend”, vlak in het Midden van de kempen, iéts boven Varendonk, Blaardonk en Zammel, iéts onder Stelen, Punt en Oevel, en precies tussen Tongerlo, Voortkapel, Oosterlo en Zoerle-Parwijs. Er loopt een klein Nete-riviertje genaamd de Wimp - bij de locale kinderbevolking opnieuw wel bekend om zijn levensgevaarlijke paddenkullen, maar er kan toch ook wel, desgewenst, worden gekajakt - zij het niet in de zomer, wanneer het water te laag staat; je kan op de Wimp alleen maar kajakken als het hard regent. Lijkt erg, maar is okay; omdat je als je kajakt sowieso kletsnat wordt, niks aan te doen, je mag al content zijn als je onderweg geen schoen of geen horloge verliest.
Ook Herenthout, waar U2 nu bezig was met spelen, lag hier maar een kwartiertje fietsen vandaan. Ook Vorst waardat die betoging begin lag hier eigenlijk maar een steenworp vana.
Maar dat drong hierzo niet door, in die vierkanten feestzaal in Hondsend, waar ik wél, gebukt over een meurig bord volauvent, kennismaakte met een heel ander liedje, met name het Kempische volksliedje
“’t Ga Rengeren”,
zoals gezongen door Nonkel Richard. Dat was een “verre” Nonkel, dwz een Nonkel van mijn Neef maar dan langs de aangetrouwde kant; mijn Broêrs en mijn Ouders en ikzelf zagen hem alleen maar op dit soort familiefeesten, zodat we hem alleen maar kenden als een straalbezopen iemand met altijd een knalrode kop en een verhaspelde plastron. Maar hij deed in de verzekering en aannemelijk was hij op alle meeste andere momenten, wanneer we hem niét zagen, de nuchtere scherpzinnigheid zelve. Hij ging op een tafel staan en zong dit lied, dat wij allemaal moésten meêzingen, willen of niet.
’T GA RENGEREN
’t Ga rengeren, zei Van Engelen.
Da’s ni, zei Mie.
Da’s wel, zei Nel.
Voor wa ge wedt, zei Net.
Voor een fles wijn, zei Hein.
’t heeft al gedaan, zei Jaan.
Die Nonkel Richard woonde in Herselt maar was afkomstig uit Meerle. Het volkslied “’t Ga Rengeren” is heden effectief alleen nog gekend in het uiterste Noorden van de Vlaamse Kempen.
—- EINDE COMMUNIE —
TGA RENGEREN ZEI VAN ENGELEN bij Tante lisa
nek gebroken met ambulance voor een deel da feestje naar de botten
dus sindsdien boterde da ni meer
Samengevat
Werd gepest - ik zag hem doodgraag, beste vriend
Moeskops ik ni in mijn bloed
Tante Maria zus moeder; tantiet
Genealogisch afstand
ER WAS EEN GROOT CONTRAST TUSSEN ONS
-15 kinderen
-lawijt
-alles kapot
-snottebellen wegens aandacht tekort
Versus
-enig kind
-alles proper MERKSPLAS
-trauma speelgoed verstoppen
-wasverzachter
-nievejaarsbrief; geschriftsvervalsing
-beste vriend
TWEE STADIA
Eerste: communie
-Drie jaar te laat - vader depressief; elke keer in mei naar Mallorca verbouwingen
-jaren 80 ondergang van de kerk in de kempen. Jaren 70 communie kruisje alsmaar minder geloof; alleen nog maar om ons meemoe ni te beledigen
-zondag 25 oktober - had al een halfjaar een ticketjes ik zou voor de eerste keer zijn uit gegaan
-ik was 14 of 15, mocht ni uitgaan, maar was wel die zomer al opgewarmd;
-MEERLE, woodstokje, armand
-sjok, bemd,
-handtekening Marcel Vanthilt
-had dus al lange tijd ticketje van mijn oudere broers voor zaal lux
Herenthout, tussen Nijlen, Wiekevorst en Olen, of meer van dichtbij gezien nabij Herentals, tussen Morkhoven en Bevel
Nu naar zaal lux
Bestond drie jaar
Dire Straits, Dead Kennedies, The Talking Heads, Anne Clarke, en Torhout-Werchter.
de MAF-broeders, Werchter;
mijn twee oudere Broêrs, waren er zonet nog naar een optreden geweest van Siouxie And The Banshees, alsook, één maand tevoren reeds, van The Kids, van The Cure en van The Undertones
Maar da kon dus ni, doordat ik naar den dannie zijn communie moest ni eens vor hem want die geloofde ni in god maar om ons meemoe een plezier te doen
Meer communiefeestjes, want was bijna niemand; 300 noni vol, weeral walter uit lier bellen;
Rakettenbetoging
Eerste ooit
Eyskens
die precies 200.000 mensen op de been zou brengen (het record zou echter pas volgen op zondag 23 october 1983, met een stevige 400.000 deelnemers. Ter vergelijking: zovele decennia later de fameuze Witte Mars, was goed voor 250.000…)
Vermoedelijk zou ik daar ook naartoe zijn gegaan want
Badge
Poster; Latijns amerika
Kwam daar nog bij Spiraal Rijkevorsel Floeren Aap en Bremheks, later la Cuenta; met vijf bussen; vrienden van mij
Maar ja communie
Ge wilt da
Maar ge krijgt dees
X3 —— Derde is hondsend
Jokes deel 2
Veel kinderen dus altijd lawijt, zelfs monopolie belde de Buren de Police wa zijde gijlie hier allemaal aan het doen wij zijn monopolie aan het spelen
Wasverzachter
Valsheid in geschrifte
Wij gingen ni naar de hel want als ge daar ni in gelooft dan kan da ni
Maar ons moemoe geloofde wel dus als Gij uw communie ni deed uw Moemoe naar de hel
Armand optreden heel slecht maar smoorde op het podium een joint en werd dan weggehaald door de RIJKSWACHT stonden klaar rock&roll; de strijd tussen de rijkswacht en de Police
Fuck hilde Collin etc; gewoon ik had zo’n badge, dus ik had zo’n poster; maar ik was er nog ni helemaal want ik had ni déze poster
Floerenaap = bramheks = la Cuenta
Hondsend = lengte-eenheid v 300 meter afstand die hond aflegt op terrein af te bakenen
Hoorde die baslijnen tot in da parochiezaal
Zeg eerst: betoging was in Brussel centrum, begon in Vorst: dan pas: hier ook vlakbij
1985
Niet meteen zeggen dat Danny een schijter was,
Begin gewoon met uiteenzetting over 1985:
Ik toen tiener
Verschil met nu, veertig jaar geleden
Tienercultuur in twee groepen
Discokikkers (kikker of kicker?)
New wavers
In turnhout, grote markt, mausoleum;
revue coke
Revue schijter, coke ganger; zelfs die daar zelf naartoe gingen noemden zich revue schijter
Revueschijtser:
Out of my league, te mooi te normaal
Monchichi, geluksbrenger, fluostiften, geurgommen
Samengevat: op examen huilend buiten wiskunde “niks just”, twee weken later voor alles tien op tien
Nieuwe dia: cokeganger, had ni altijd maar wel meestal tamelijk heel slechte rapporten, revueschijters en codeganger op zelfde moment nààr café, namelijk vrijdag om halfvijf als het school gedaan was, weekend begint, beste dat er is - verschil: coke-gangers maandags morgens wachten op de kuisvrouw omdat boekentas vergeten.
Als ge in bierplassen op de grond ging liggen tongzoenen dan smeet iedereen zijn boekentassen over u
Luizenpoort; “luis” goeie naam, we waren de kinderen of de kleinkinderen vd punk zie namen; rat = the damned, Stiv Bators = the dead Boys, Bator = wanker
Belangrijkste punkgroep kempen Krank later The Sands Guy van Nueten uit Beerse; Tony van steenbergen
Turnhout had in de middeleeuwen geen stadswallen, omdat àls er stadswallen rond hadden gestaan, dan zou zijn opgevallen kléine stad; er was een strijd om wie de hoofdstad van de Kempen, in dié tijd vooral met Herentals.
Plus ook wel om belastingen te ontduiken, hadden ze gezegd, geen wallen, gewoon grachten rond bouwen, en vier stadspoorten, Noord zuid oost west
De meest armzalige poort was de poort die uitgaf op het noorden, op de meest rurale, achterlijke deel van de kempen: baalse hei, de stoktse hei, koekhoven, de wieltjes. (Wieltjes = rad braken = in ieder geval onhygiënisch)
De keuterboeren en de teuten, dus de leurders, die werden “teuten” genoemd, die van daar kwamen, die wasten hun eigen nooit, dus in turnhout waren ze bang dat die ongedierte zouden meenemen; en hier aan de luizenpoort, moesten die zich hier laten ontluizen
vooral in de 18e eeuw waren in de kempen veel luizenplagen
In Zondereigen vlakbij Baarle-hertog is er midden in de 18e eeuw iemand krijsend van pijn in het vuur gesprongen om daar vanaf te zijn
hoe langer als ik hierover vertel hoe meer mensen in hun haar beginnen krabben
Hoe langer vertel hoe meer krabben
Dus hier wij ons goed, ni alleen in de coke, overal in de kempen was de new wave aan het floreren, omdat new wave, het vervolg op punk, een provinciaal gegeven was
Eind 70 punk new york londen
Hof pastoor, oosthoven, cahier brouillon;
Minderwaardig tov cinderella en paradox
Hier is in de kempen een minderwaardigheid complex begonnen
In jaren 70 was da ni, communie kruisje kerk, Mischa Mara marc dex, kermis; alles harmonisch we Kwamen niks te kort
Mol zijn best Galaxy studio’s, helikopter,
, mond, StarWars how eighties can you get
Studio Galaxy, Kievitstraat 42 in Mol
Opgericht in 1982 WILFRIED EN GUY VAN BAELEN
Zijn echte kempenkrakken; vorige keer, vergelijkbaar met raf Van Gorp
Staan nu in de top 10 rijkste belgen
Begonnen op heel jonge leeftijd, Wilfried 18e en guy 15e met Galaxy studios; begonnen letterlijk in kiekenkot (foto zoeken) de achtertuin van hun ouders. In 1980.
studio galaxy in mol helictopter Nacht und Nebel
de stilste ruimte van de aarde, zwevende vloer
Dus op die golf surften wij
Mochten onze eerste pinten drinken met the Chrome 1982 rockrally wonnen, Frank Ermgodts uit Geel, later the popgun
Marc Mijlemans uit OLEN, mijl op 7, nam ook die jeugdhuizen in de kempen serieus
Das vreselijk de jeugdhuizencultuur ni meer bestaat, vroeger op toer
Revueschijters wisten daar niks van
16 = naar de higshtreet naar de zazzoo
Coke vs revue x 3
———
Daar had Danny Moeskops dus een lief gestrikt
Heidi Druyts
Waren allebei revueschijters
Was in principe normaal één halfjaar had den dannie geprobeerd ook een cokeganger te zijn en had die zwarte kleren en zijn haar in een hanekam maar da voelde ni naturel, was een geboren revueschijter
Tegen die Heidi Druyts eerlijk een vooroordeel, iemand in mijn klas kende die, in de kempen kent via via iedereen iedereen, ni iedereen kent iedereen maar via via kent iedereen iedereen
die woonde samen met haar grootmoeder, omdat die met haar moeder ambras had, en die grootmoeder woonde aan het rooigoor, ni ver van de Reenhei in Arendonk; had een moderne boerderij met wc met spoelend water maar die vertrouwde da ni; met een pollepel elken avond in een beek in de bossen WERKT
Goed da waren roddels - en als da zelfs waar is kunde da die heidi da ni aanwrijven;
De legende wilde ook dat die ongelooflijk preuts was
Waren allebei nog maar 18 jaar maar trouwen omdat zij geen seks wilde voor het huwelijk
Hij zegt: wij kunnen toch seks hebben als we verloofd zijn
Da ga ons moemoe kwetsen
Hij zegt die hoeft da toch ni te weten
Ja maar die gaat da horen want mijn kamer is vlak naast die van mijn moemoe en mijn bed kraakt heel hard
Ergens anders vrijen
Da bestos dus ni. Die was ni tegen seks maar die wou alleen maar seks hebben in haar eigen bed.
Dus, zegt den dannie, als wij getrouwd zijn en wij hebben seks in uw bed - dan gaat uw moemoe da horen?
Das inderdaad erg maar das minder erg dan as die moet horen da wij aan het seksen zijn as wij nog ni getrouwd zijn.
Dus die gingen trouwen. WERKT
De naam “druyts” is ook onheilspellend
-kempische naam; 85% van kempische oorsprong
-a. Dat da komt van Drogo, germaans, krachtuge strijder, en bij uitbreiding goede vriend, krijger, druide; romantisch; klopt niet;
-Het Middelnederlandse woord “drût”; droogte of een droge omgeving. zie ook Engelse woord “draught”, “droogte", drift;
-bij uitbreiding komt daar ook het scheldwoord “trut” vandaan, druyts wil eigenlijk zeggen droge trut.
-dus dees is een droge berg
-gezegde was ook as ge die befte dan precies met uw gezicht in een zandbak gelegen, nog dagenlang precies van da droog zand tussen uw tanden
-eigenlijk het tegenovergestelde van een moeskop; dus de fataliteit van da huwelijk zat al in die hun naamgeving verweven
-inderdaad 85% kempisch, ook quasi tribaal; zie allemaal in de noorderkempen
-moeskops is vooral westelijke noorderkempen, klei en bakstenen, druyts is ietsje meer oostelijke noorderkempen; ook wel kinesitherepeut hier of daar, maar vnl mol Dessel Retie; moeskops modder klei vettig - oostelijk wit zand, glasfabriek, droog;
-druyts blaffeturen - druyts wim permanent gesloten ge weet ni wat da is ge weet alleen dat da permanent gesloten is
Voila hier de oorsprong van de Druytsen, de kempische heuvelrug, tussen HERENTALS en RETIE, vooral ter hoogte van Lichtaart en Kasterlee (sic). De roots van de Druytsen. ZOEK IETS LOLLIGS OVER DIE HEUVEL
Natuurlijk ook goeie Druytsen;
Druyts = trut en inderdaad:
Truus Druyts uit Beerse Symapthiek maar gene rock&roll, vijf uur googlen voor iet spectaculair vinde ni
Ge zult zeggen lang geleden dat die radio deed en tv (Wittekerke etc)
Maar filmpje podiumtechnieken op tictoc viraal gegaan dus kinderen nu 14 kennen die toch
Is jarenlang samen geweest met zangeres Mies Meulders uit Turnhout (VRAAGSTELLLING Meulder = meikever)
Heeft ooit ook nog Anne De Baetselier proberen te veranderen
Is nu gestopt met radio, is beeldhouwster en performance coach
Phil Frisco = Lucas vdeynde uit Lier idem
Wel al beter: Europees kampioen kogelstoten, levenlang lid van de Geelse sportraad, mede oprichter van de 10 Miles
Is vooral gekend als? Iemand? Vader van;
NATALIA,
Uit Oevel
Vult sportpaleizen, deed een toernee samen met de legendarische Pointersisters, heeft een tattoo met “fire walk with me” - én heeft lans gebroken voor Kempische dialect, MIAs 2014 zo extreem kempisch dialect VRT rel maar niet gebogen en sindsdien kempische tongval op VRT meer geëmancipeerd.
—-
Goede druyts blijft rare naam toch ging dat op hun deurbel staan
Heel klassiek waren die naar aanloop van hunnen trouw al
-aan hunnen uitzet begonnen; van Duitstalige nonkel van heidi druyts;
Ik snap ni dat den dannie ooit mijne lievelingsneef daarin meeging, ik werd daar zelf claustrofoob van
-ook heel klassieke trouwfoto’s, namelijk aan de beddermolen in Westerlo, eigenlijk een verdoémde molen, bestaat al sinds de 14e eeuw maar is zes keren afgebrand, laatste keer in 1967 door een blikseminslag;
Prob veel mensen, dien dag zelfs nog ruzie geweest tussen die mannen onderling omdat die mekaar in de weg liepen
Het toeval wil dat die molen in de praktijk heel sarcastisch werd geparodieerd; omdat zaterdag 11 november = sint maartens is schuren in brand zoek meer info
Diezelfden dag nog maar dan helemaal op het einde vd dag was ik nog borden en bestek moeten gaan wegbrengen naar Retie, kop onder kouw kraan want ladderzat, en daar schuren. Verschil met molen. Is voor vruchtbare herfst af te dwingen, Germaans vruchtbaarheidsritueel. IS toch ni vruchtbaar? Denkt aan jouw vrouwen, als die verliefd op uw worden moeten oppassen want dan zeggen ze Ouw schuren branden hard. WERKT
Conclusie naar lezing
Inc
—-
WAAR
De vraag was, waar gaat da trouwfeest doorgaan
De jaren 80 hadden schitterende zalen maar de Moeskopsen waren nog in die jaren 70 blijven steken, wa ni altijd slecht is
En een lange tijd wier daarover gebabbeld dat die hun feest zouden gaan doen in de Baandancing 14 billekes in Langestraat Zandhoven (sic).
onlangs hebben David Davidsen en Amaryllis Temmerman voorstelling gedaan, dus nu wel extra bekend
Nu is da al cult
Vanaf in de jaren 60 uitgebaat door Jos Lembrechts en Gaby Vleugels
Heten eigenlijk “ de welkom”
Hadden tien kinderen, zeven dochters, dus zo genoemd door klanten, en dan in meegegaan, geuzennaam, in de dancing afgebeeld met glas in lood raam, nu te zien in museum in Hilvarenbeek.
Midden jaren 60 johnny hoes b-kantje van “drie matrozen”
Nu is da cult maar als ge een tiener zijt of een adolescent dan hebde daar geen goesting in.
Om redenen dak ni weet kon da ni doorgaan, en dan was er sprake van dat ergens anders,
heel de zomer wier daar over gepraat waar dat da trouwfeest zou doorgaan en elke week was da een ander verhaal
De zweep in steenweg op Mol Oud Turnout; had een slechte reputatie stond tussen allemaal hoerenkoten en met “zweep” denkte dan dat da een sm-kelder is. — was alleszins ruiger dan de 14 billekes, dichter bij Holland dus drugs en motorbendes en vechtpartijen, “de zweep” komt alleen maar ook vd uitdrukking da als ge de diep in glas keek dan een klop vd zweep kreeg, ineens strontzat wier
Ging normaal wel doorgaan maar twee maanden voor da trouwfeest in 1985 failliet gegaan.
Daar was ne vaste klant die heette snel jefke, uit Poederlee
Drugs verslaafde om zoveel te snuiven was die in Poederlee gaan wonen
Moord Op de dansvloer, een trage dansen, man en vrouw, “i wonna know what love is”
Ice pic
Heeft maar paar jaar bestaan, nu wel nog in diezelfde straat een frituur de zweep.
dan was het Dancing De Toverfluit in Halle Zoersel, vorig jaar failliet,
was absoluut legendarisch
vooral voor vrijgezellen-avonden
Eddy en Ria, specialiteiten, krokodil en zebra op menu
nauw verbonden met Franky Hayse uit Wommelgem
failliet eethuis geworden dansvloer volgens de legende door dorpspastoor heilig verklaard, onaangeroerd gebleven
WAT HEBBEN DIE DRIE GEMEEN
Staat een Decaporgel, lijkt een oerkempisch gegeven, familie decap sinds eind 19e eeuw in de kempen, in herentals, maar komen wel degelijk van de cap gris nez in Pas De Callais.
tony de cap heb ik zelf een tijd mee samngewerkt, een kempenkrak aan het bellen met Tokyo waar een nieuwe trapveer moet worden geleverd altijd met deadline, zo’n orgel naar Canada transporteren, altijd op randje van faillissement
Zelf mogen ervaren met de uit Zondereigen afkomstige Guido Versmissen aka Belcanto
Agressief gastvrij patatten met rode kool loze vink
Waarom nu toch als een disco kikker niet in de cobra in Lichtaart, op de Olense Steenweg, recht tov Bobbejaanland. Die uitbater BENNY GLORIS (sic) was maar zo oud als ik, was in de jaren 80 een discotheek voor revueschijters, was de revue maar 100, zag ik dan wel zitten - ik zei die grieten waren mijn type ni maar het probleem was ik ik was ni die grieten hun type, maar goe voor een trouwfeest zou da wel lollig kunnen worden
Reflex
Voorloper van de New Beat
Dominic Sas, Beerse, de zoon van Herman, maakte in de jaren ‘80 carrière in de muziekindustrie als de producer van de new beat band Confetti’s. Die scoorde een internationale hit met ‘The sound of C’. In 1990 werd de band stopgezet waarna Dominic Sas in het familiaal bakkerij bedrijf stapte. Miljonairsfamilie.
UITEINDELIJK
Hebben ze dan gekozen om dat trouwfeest in hun éigen buurt te laten doorgaan, dwz in de buurt van de clan van de grootouders van de moeskops, in de buurt van Weelde Statie, namelijk in parochiezaal Tulderheide.
Wat wilde nu het toeval of kruispunt noodlot toeval gelegen was Ook in een parochie genaamd Hondsend.
Maar wel PAROCHIEZAAL Tulderheide.
Nog meer noordelijk kunde ni gaan
“De draad” in 14-18: gewoon doorgetrokken
Binnenin die parochie Tulderheide een mini-gehucht: opnieuw met de naam hondsend,
een ànder HONDSEND, dichterbij de Moeskopsen zelf, maar dus nog verder weg van de wereld af!
ge hebt een Hondseinde in Westerlo, en zammel en (Varendonk)
maar ge hebt dus ook een hondsend tussen de schriekbos, aarleheide en de geertbladeren bij Overbroek
Tulderheide is bij Poppel,
Poppelaeus, een missioniaris
Opgehangen door de geuzen door katholiek geloof
lus te los, 48 uur doodsstrijd, op den duur zijn er kinderen aan zijn voeten gaan hangen (werkt)
Brandaan, Ierse Kannunik 8e eeuw Hondsend bij Poppel
Poppelaeus
Dachten dat de wereld een platte schijf was
slechte kaarten die dacht dat da in de zee lag
en daar achter het einde van de wereld
(Hond = grens)
eind vd wereld en da klopt waar ligt da
Het allerenige dat die hebben is de waterkapel
(is ni Kapel Van Zeven Weeën in Kievermont)
of de Krijserskapel in Wiekevorst
is niks behalve protest kinderdagverblijf
Kapel
ergens ook wel goe want ik schaamde mij voor dezen tak van de familie
ik wou toch ni da mijn vrienden mij zouden zien
dus hoe verder weg hoe beter eigenlijk
————-
Samengevat nadien: tien op tien
Dus we hadden daar geen goesting in
Om het nog erger te maken
Had de familie Druyts een reglement opgesteld
Da kwam die vader was opnief depressief
Jullie weten dat al altijd in april mei juni
Meestal naar Mallorca voor verbouwingen
Nu was dietraktor op de baan langs Rijkevorsel
expres met zijn traktor op een auto van een belastingscontroleur gereden
Was ni ladderzat maar had drie veusseltjes gedronken,
Heeft in alle gazetten gestaan, niemand?
Naar klein kasteeltje in Turnhout
Die had gezegd dat hem zat was maar die was eigenlijk ni zat
As ze zeggen da ge wél iet gedronken hebt maar gij zegt van ni, dan blijven ze zeggen van wél
Maar als ze zeggen da ge Ni iet gedronken hebt maar gij zegt van wel, dan zijn ze toch bereid om u gelijk te geven
had moeten beloven dat hem geen éne druppel meer zou drinken
Had da trouwfeest willen uitstellen ip daarvan hadden ze beloofd dat er niemand zou drinken
-geen drank,
Omdat dat ni mocht opvallen dat da door de Nonkel Nolle kwam, hadden ze gezegd: ook geen vlees
Da was dan direct weer het begin van ne nieuwe familieruzie omdat een neef van Nonkel Nolle werkte voor Piet Roelands, in Wuustwezel in Braken, daar woont 1000 man maar daar hebben ze 1,5 miljoen kippen
daar zou geen eten worden geserveerd behalve Kempische wafels;
Van bakkerij van Gils, in Houtgoor is eigenlijk ook weer just over de Hollandse grens
Uiteindelijk is dat feest toch wél nog spectaculair geworden
Namelijk dankzij deze mens
Een bruur van mijn vader, Nonkel Louis
Even aanduiden wie da was
Nonkel Jos brengt ons bij een hele belangrijke Kempenkrak
Namelijk de firma Thijs Vermeer van
Ferdinand Vermeer, van de Boerenkrijglaan in Westerlo
°Mol 1932, + Herentals 2001
Had een zeer groot domein in Westerlo opgekocht, het Hof Van van Westerlo
Werd het Hof van Vermeer Thys
Sloeg alles in wat in huis bruikbaar was
Salontafels, lampenkappen, kapstokken
In showroom expres bekende namen, oa Louis Neefs, die had eerst in een bowlingbaan in Beerse nu meubelwinkel
stond de auto te pronken waarin koning Boudewijn getrouwd was geweest
Luster voor 350.000 drank
De stunt: twee kopen één betalen
Bvb twee ijskasten, hebde ni nodig maar ja gratis mee voor de kleinzoon dan
Als na klachten terugkwamen, tv werkt ni meer, geen lamp in; ja maar ja ge hebt er wel twee gehad, dus as ge deze weg doe hebde dr nog altijd ene
Ook heel goedkope ijskasten dat was dan zonder vriesmotor in, alleen da meubel
Werkte, kwamen met heelder bussen
Succes, juist zoals staf van ijsboerke:
Voetbalclub De Stoempers Westerlo
(Bestonden al een tijd maar werden groter doordat konden trainen hof Thys Vermeer)
Wielerploeg Westerlo bijna ten onder hij terug in gang gezet; Eddy Plancaert is daar begonnen geweest, alsook André Boonen (de vader van Tom Boonen)
Je ziet hier zonen; hebben zich van hem losgescheurd, zijn muzikale tour opgegaan
Speciaal om hun te steunen piraten zender radio luxemburg, nét ni van gekomen,
Later zou hij veroordeeld worden voor fraude en malversaties en vluchtte naar Andorra.
Na de verjaring van zijn straf kwam hij terug naar België. Hij overleed op 20 november 2001 op 69-jarige leeftijd.
Maar dàt is dus Thys van Vermeer Thys, en dààrvoor werkte mijne nonkel
Was ook zodanig flirter dat die iets heeft gehad op latere leeftijd met de “matras van de kempen”
Leentje Verhalle brugge
was met Marc Degrijze club brugge
Dan met leo vander elst - gehuwd
Dan met petje boemboem Patje Goots Dessel
Dan met kris van dyck, desselse burgemeester -gehuwd
“Leentje boemboem”
Vreselijk verhaal nog erger dan dat van die ere-burgemeester Frans Van Gorp van Tielen
Zou zijn geworden voorzitter Vlaams parlement juli 2019
Er was een onheilspellende voorbode, twee dagen tevoren was die twee straten verder gereden had één pint te veel op was tegen paaltje gereden
Tijdens Vlaamse feestdag 11 juli speech grote markt brussel veel volk veel fanfare
Exact op da Moment van speech website p-magazine dat die een uitkering zou hebben verleend aan een prostituee met wie hij een affaire had, dankzij bemiddeling van kris Peeters
Was niets van aan maar VRT nam dat gewoon over dus is toen moeten aftreden en is terug in Dessel gaan wonen
Maar met dié Leentje Verhalle heeft Nonkel Louis iets gehad, én die heeft gewerkt in de meubelzaak Vermeer thys, als verhuizer, reed met verhuiswagen, dus dié zei: een feestje met alleen maar kempische wafels, genen alcohol behalve sangria en geen vlees behalve de bollekes in de tomatensoep, da gaan we ni laten gebeuren;
Die Nonkel Nolle leefde sowieso op gespannen voet met de rest vd familie; die was altijd was ze noemen “living on the edge”, dit is van vroeger de jaren 70, wou die stuntfietsen moesten zijn neefjes allemaal zo gaan liggen, ik was wel slim genoeg om dààr te gaan liggen, ni dààr… heel raar dat daar toch nooit ongelukken van zijn gekomen.
Toer - overal gaan “ophalen”
Had als verhuizer voor Thys Vermeer enorm adressenbestand
Ging overal barkrukken en stukken toog en kristallen luchters leveren dus die kende heel de kempen uit zijnen binnenzak
En dan zijn wij op den dag van die trouw, wél naar de trouwceremonie in de kerk geweest, maar Ni naar de receptie; tijdens die receptie heeft mijne Nonkel Nolle en een paar van mijn broers mee genomen op de zogenaamde Tour Campina; een odyssee langs alle belangrijkste drinkgelegenheden van de Kempen…
Becommentariëren; meedrinken; kende al die mensen persoonlijk… kende die griet heel persoonlijk… dees is heel straf… is ni meer echt kempen… met een trechter herinnerde ik mij ni meer…
Bij mol: ik begon er zo uit te zien
De nolle had mij ook mijne eerste joint gegeven
Ik trek aan die joint, wa gebeurt er
Was ook daar da we die eerste brandende schuren begonnen te zien
Das wel heel straffe merchendise…
Elixir = begin 19e eeuw van zelfde bvriouwer als elixir Danvers, minder citroen
Nog just nuchter genoeg om te zeggen: die brug brrrr ug is te laag voor ozze camionette… gelijk maakt ni uit…
ik zeg ge moot hier maar 30 ge rijdt 120 hij zegt ziehier mode hert rijde…
Zo komen we daar ladderzat aan
-traag spreken, laat dit moment zijn, laat die soundscape
Lag op die matras
Had ook van nonkel nolle een joint aangereikt gekregen
Was mijnen eerste joint ooit
Op handen en voeten daar naar buiten
Overal kiekens
Is karma: als gij trouwfeest geen vlees, natUurlijk lopen daar dan overal kiekens rond
Zelfs binnen
Een lawijt
Precies of die klappen chinees ik verstaan die ni
Naar de buffet tafel
Één sandwich mij keiveel boter
openingsdans bezig
Onder tafel gaan liggen
Das een advies da ik wil geven aan jonge mensen als ge zat zijt: ga onder tafel liggen
De uitdrukking “iemand onder tafel drinken” is ni voor niks
Er is geen betere plaats om te liggen als ge zat zijt
Omdat druytsen een clan is die komt van zuiderkempen
En moeskopsen eerder centraal kempen en wester kempen
En omdat dit feestje zich afspeelde in de uiterste noorderkempen
Was dat een Babylon van kempische vocabularia
Van woorden die ge op zich wel allemaal kent
Maar omdat die als een cascade kwamen
Door die muziek henen; TGA RENGEREN ZEE VAN ENGELEN; door de gekletter van bestek;
Konde ni begrijpen
= 7 minuten
Mensen vragen soms: “wanneer zijde ne kempenkrak”
In ieder geval deze tien woorden kennen
We beginnen heel simpel
Hoe noemde dees?
Kaaischoenen; da zijn schoenen maar wa voor schoenen zijn da?
Perresui komt van PARDESSUS (sic)
Kornijn: in ieder geval Wannes Raps uit Zichem. Wordt meestal gemaakt met gebakken arjuinen,
Semmelen, buurten
weubes, suzzekes,
PLEURIS versus FLEURIS
AVEL
STECHELEN
GAAI SLAGEN; klinkt aggressiv ik kreeg schoenen slaagt ze gaai ik dacht da ik die moest kapotslaan
Ge blijft bezig; deze nog; om dover da ge, Tenfrent, taai-in-één
—- ik moet er trouwens bij zeggen, deze taal was ni new wave, wij wilde cool zijn, wij wilde modern zijn, als wij naar antwerpen gingen deden wij ons best om deze taal te verstoppen
Maar er was in de jaren 80 geen lingua Franka
In tegendeel, zoals al gezegd, zelfs binnenin de kempen vielde uiteen in verschillende lagers; bvb hoe noemde dees; sturrel etc
Einde kaarten: ben zo ook nog bezig me ALLEZ vs ARREÏ
Ook als ik daar onder tafel lag viel het mij op da alles dat die zeiden, altijd op dezelfde manier eindigde. Die hadden het heel den tijd over mijne nonkel nolle
Die was zijn eigen kwaad aan het maken da ze daar geen vlees serveerden
En die had een van die kiekens dat daar rondliepen
Bij zijnen nek gepakt en daarmee naar buiten gelopen
DENK ik, ik lag onder tafel
Maar us da maakte ni uit Wàt die zeiden, op het einde van die zin waar da ze mee bezig waren, die uit te spreken, eindigde da altijd op één van deze vijf uitgangen;
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, ze.
Ge kunt even goe zeggen: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken.
Da betekent just hetzelfde.
Toch zeggen die: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, ze.
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, jom.
Hoorde da verschil.
Jom is meer uitdagend, met de kin naar omhoog.
Die gaan we hier rap terug zien denk
Ge kunt ni zeggen: Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken c’est.
Dan is het gebéurd.
Ze hebben hem gepakt c’est.
Da vind ik nu is just heel goe c’est.
Awel c’est, da vind ik nu just heel goe c’est
Den ene of den andere keer gaan ze u wel pakken, jom.
Zeeze. Is als ge al lang ni meer kunt volgen.
Ook interessant, hiermee afronden; de franse o.
Bvb Ninkel Nolle was hier van de mérgen me een van die kiekes van de Suus Moeskops onder zijn arm.
En dan kunde zeggen O
, O; franse o. Dat zeiden de Druytsen, Franse aristocratie;
19e eeuw, alles voor de WOI, ten laatste voor WOII
de boerinnen terwijl op het veld stonden te werken, die zeiden “HEY?”
Tga rengeren, we mutten de schooimezen op stal gaan doen - Hey
Maar bvb bvb k zijn gisteren in Brussel naar een modeshow van Yves Saint Laurent geweest, dan “O?”
Op een moment zijn ik terug op die parking
Op handen en voeten
Kot in de nacht
Hoe daar geraakt, da weet ik ni meer
Hebben die mij opgepakt en naar buiten gedragen onder een kou kraan gehouden, ik weet het niet
Ik riek Ne goeien boslucht
Ik zou eens een test willen doen geblinddoekt veertien dorpen, volgens mij zou ik riéken nu in de kempen en nu ni
Geen fabel, zie kaart, zelfs gezonder dan de zeelucht. Eigenlijk zouden ze van de zee naar de kempen moeten komen voor een betere lucht. Behalve Beerse Chemical, hangt in aardbeien etc
Mijn nonkel was daar mét een kip onder zijn arm. Later gehoord dat dat een kieken was van Gallux in Ravels, gezondste kiekens ter wereld, alleen maar met zeewier eten.
Voor mijn neus met een wandelstok da kieken zijn kop af, met al onze nonkels daar rond, ni onze tantes die dieren daar ni naar komen zien
Kieken liep nog vijf minuten rond, is nu uitzonderlijk
Laatste onthoofding in de kempen was op 14 mei 1918, in Bladel. Anatool Lavaoisier, een korporaal die zijn zwangere vrouw had doodgeslagen. De legende wil, dat die de wetenschap nog dienstbaar willen zijn: “iedereen zou willen weten of ge na de dood nog efkens leeft; knipoogt.” Knipoogde twee keer, maar ni zeker of da een kramp was, of of die daar echt iets mee wou zeggen.
Ik waggel naar die camionette van de nonkel nolle
Doe die deur open
Wa zien ik
Terwijl speelt paradise by the dashboard light
Daar ligt een griet van mijne leeftijd
Namelijk de oudere zus van van heidi druyts
Waarom ni eerder, ik kan ni twee dinges tegelijk vertellen
Zal da illustreren wat da zou geven als ge twéé dinges tegelijk wil vertellen
Gaan jullie ni over mijn seksleven vertellen
Maar alleen waarom dees interssant is voor een geschiedenis van de kempen
“Laat hem van mij genieten, maar ni in mij schieten
Geeft mij een kindeke maar zonder in mij van hem een pinneke”
Het antischietgebedje
heb jaren later kunnen achterhalen
Dankzij een vriendin van mijn grootmoeder in Kievermont
Het antischietgebedje zoals eeuwenlang of toch zeker tot aan de WO, weet ni 1e of 2e, werd aangeleerd aan de verplegende zuster van de heilige DimpnaKerk in Geel
Dimpna
-7e eeuw, Ierland, haar vader wilde met haar trouwen, vader was een heiden, haar moeder liet haar dopen in het geheim; ze vluchtte naar Vlaanderen, belandde in Geel; daar deed ze allemaal goede daden, haar vader vond haar, in ruil voor geld hadden mensen in een herberg hem verteld naar waar ze gevlucht was; juist zoals die gallux kip werd Dimpna onthoofd.
Verering = er te voet naartoe, en dan een paar weken lang drie keer onder die haar grafrelikwie kruipen. Begraven in witte zandsteen, dus zeker begraven door engelen want in Geel is er geen wit zand steen.
Ziekenzaal leerden ze het antischietgebed; ging volledig als volgt;
Geen opmerkingen:
Een reactie posten