vandaag begon ik gelaten aan het salon. de dag was zo zonnig, het leven heel erg élders. tegen luv had ik al gezegd: "als er drie mensen komen kyken, zal het veel zyn."
gelatenheid is echter wel geen droefenis, pas op. doch myn handelingen werden zuiver ritueel. de stoelen uitklappen, de tafels verschuiven. het brood naar de keuken brengen, dat straks gratis ging worden uitgedeeld; de bezigheden voltrokken zich omwille van zichzelf, in plaats van met een doel voor ogen. zelfs was dat ook juist goed; temidden van al deze drukke dagen, kreeg dat een meditatief karakter. al is dit een van myn stokpaardjes zelfs: "ik kan live on stage de koprol doen en ondertussen een liedje van metallica zingen - en ondertussen ook mediteren. tegelykertyd."
ook de crew bleef ook lang weg. de leeuwentemmer, de boekenfee. lizzie van de bar... steff stuff... geen één liet van zich horen. doch ik dacht niet: waar blyven die? hun alsmaar niet komen opdagen, was een zeer logisch iets. als ik van hun was, zoals dat wordt gezegd, dan zou ik ook tot de afwezigen hebben behoord.
het is nu echter met het "salon op zondag", op een andere manier maar precies hetzelfde, zoals met de "legendarische dinsdagclub"; er is daar een soort entiteit uit de grond gesproten, die helemaal zichzélf verzorgt. er gebeurt toch altyd iéts. en dan niet zomaar wat, maar iets volledigs. en ook altyd gebeurt er iets magisch, iets verbazingwekkends, iets aangrypends. er is altyd veel volk, ook als er weinig volk is. op het einde denk je altyd: dit was de beste keer ever.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten