ik ben toch bly dat ik op die repetitie zat in plaats van op die begrafenis want zelfs met die korte flash op het nieuws, devos die zelf "ode aan de vrede" zingt, schoot ik reeds vol. het on-intieme van zo'n terecht wel grootse begrafenis maakt het helemààl moeilyk - het is goed dat byvoorbeeld myn eigen begrafenis, ooit, erg geborgen en klein gaat zyn... hoe minder zielen, hoe dichter byeen...
van den avond zou kik normaliter naar durbuy zyn gereden, voor de vyftigste verjaardag van myn tweed-beste vriend, martinus wolf; maar ook hier op de valreep verkoos te om thuis te verblyven, tant pis voor onze vriendschap; het gelukkigst ben ik hier beneden, in myn eentje in de schemerlampen van de machine-kamer, tussen myn boeken en beeldjes, met een elpee op, et cetera; de eenvoud zelve, met andere woorden, en het kost niks - en toch, toch zyn die momenten erg schààrs... je wordt àldoor weggeroepen...
myn broêr serge vroeg my een paar dagen geleden, om de circus bulderdrang-romans nog eens vanonder het stof te halen, dewelke ik nu meer dan twintig jaar geleden byeen schreef; daarmeê is die geest onverwacht echter weêr uit die fles gekomen; niet wetende waarom, ben kik die teksten nu aan het bestuderen en corrigeren en aanéénlassen - sterker dan myzelf, al is dit hopeloos, vierduizend blaêren jeugdzonde... "eens in circus bulderdrang, altyd in circus bulderdrang..."
maar: zo zitten schryven, in ieder geval, is eigenlijk de complete vervulling. en het kost niks, echt niks. dus zo SIMPEL zou myn bestaan kunnen zyn. ik zou met àlles moeten stoppen en alleen nog dit hier zitten doen, zeven dagen in de week van smiddags tot snachts... nu nog toffer dan vroeger; vroeger moést je urenlang op een stoel zitten; nu intussen, met de laptop, kan je werken LIGGEND IN JE BEDDENBAK...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten